Onder water

Het is lente, echt lente! Ik hou van de heerlijke Nederlandse lente. De zon doet zo zijn best en het lijkt als wij dat weten, ieder straaltje warmte dat we mogelijk kunnen meepakken wordt met open armen onthaald. Jassen uit, zonnebrillen op en smeren met die zonnebrand.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik ook door de weeks veel vrije tijd heb én dat ik vriendinnen heb met vrije tijd. Als één van die vriendinnen me vervolgens een berichtje stuurt “Eef, zullen we morgen gaan wandelen? Naardermeer of Kennemerduinen?” dan is er maar één antwoord dat in me op komt “Kennemerduinen! Hell, yeah!”

Hell yeah, of anders niet. Zo plan ik tegenwoordig. Als ik al plan. Nou ja, af en toe kom ook ik er niet onderuit. Een contract tekenen hier, een navigatie date daar en soms heb je toch een kaartje voor een concert gekocht of wil je die ene vriend echt heel graag zien, maar heeft ie maar één vrije avond…

Nog iets meer dan drie weken heb ik in Amsterdam en mijn agenda begint langzaam vol te lopen. Leuke dingen, regeldingen en netwerkdingen. Geeft het energie of kost het energie? Die vraag heb ik me de laatste tijd vaak gesteld. Of zou ik er nu op dit moment zin in hebben? Nee? Dan waarschijnlijk volgende week ook niet. Of volgende maand.

Het helpt, het geeft ruimte, maar ik word me ook akelig bewust van hoeveel dingen ik eigenlijk tegen mijn zin in deed. Hoeveel dingen je denkt te moeten doen, maar waar je zelf niet achter staat. Vertwijfeld zwalk ik tussen plichtsbesef en voor mezelf kiezen. Tussen er voor anderen zijn en je egoïstisch opstellen. Dat het niet zo werkt, weet ik, maar het voelt wel zo.

Doordeweekse lentedagen. De route staat onder water. Een microadventure aan de Hollandse kust. Hell yeah, wanneer gaan we? Vergeten zonnebrand te smeren.

Learn more ›


Geef een reactie