Ga je mee een lam halen?

“My father in law asks if you would like to join him on a jeepride to the mountains. He’s picking up a lamb…” Uhhh, even vroeg ik me af of ik het goed gehoord had.

“What? When? Which mountain?” “Now! You will be back tonight, it’s on Vrdovo.” Wow, nou ja een ritje de bergen in sla ik natuurlijk niet af.

Vlug gooide ik mijn spullen in mijn tent en trok warmere kleren aan. Voor Miro, de schoonvader van Megi was het de gewoonste zaak van de wereld om de bergen in te rijden naar een stel schapenhoeders, want waar haal je anders een een lam vandaan? “Alles domacia.” Voor mij een nieuw, fantastisch avontuur.

Terwijl we omhoog scheurden, grabbelde Miro twee biertjes uit een plastic tas achter zich. Behendig opende hij er eentje voor mij. Eventjes dacht ik dat hij het andere biertje terug legde, maar nee. Hij zocht een opener voor de zijne. Iedereen drinkt hier voor, tijdens en na het rijden. Ik ben het er niet mee eens, maar ik geef toe dat het op deze uitgestorven bergweggetjes (zonder afgrond) relatief weinig kwaad kan. Toen de geasfalteerde weg ophield maakte Miro zijn gordel los. “Keine asfalt, keine police…” Heel logisch!

Knabbelend aan een stuk kaas -domacia- en met een biertje in mijn andere hand zat ik, ondanks de Balkanrijstijl, te genieten. De ondergaande zon zorgde voor een prachtig kleurenspel op de rotsen. Hier zal ik nooit genoeg van krijgen. Hobbel de hobbel langs een Planinarski dom. Hey! “Ist kaput” verklaarde Miro. Of dat gesloten, onbemand, verlaten of echt kapot betekende kon ik niet achterhalen. Alles dat niet werkt zoals je idealiter zou willen, wordt hier als “kaput” bestempeld. Interessante informatie.

“Close your window” werd me vriendelijk geboden. Waarom, wilde ik vragen, maar het antwoord kwam in de vorm van venijnig struikgewas dat agressief tegen het gesloten raam schuurde. We reden nu op de “autobahn”. Achtbaan, handen los! Totdat we plotseling voor een huisje stonden. Zijn huisje. Fantastisch!

Ik kreeg een glaasje zelfgemaakte brandy, mierzoet maar smakelijk. Ik overwoog om te vragen of ik daar kon blijven. Een weekje in een hutje in de bergen met niets of niemand aan mijn hoofd. Alsof hij nijn gedachten kon lezen zei hij uit het niets dat ik, wanneer ik maar wilde, de sleutels kon krijgen. “Ha, daar hou ik je aan!” En ik stak mijn hand uit om de deal te sluiten.

Vervolgens reden we verder, op naar de schapen. Je kon ze ruiken voordat ze te zien of te horen waren. Ik kon beter in de auto blijven, want er waren veel honden. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. “Geen probleem, ik zit hier goed!” Miro had vlees meegenomen dat hij naar de honden gooiden. Zoiets als “goed volk”. De dieren vielen gulzig aan. Ze moeten de wolven op afstand houden. “Schapen en wolven is geen goede combinatie. Schapen en honden wel”, lachte Miro. Ik knikte, blij dat ik niet naar buiten hoefde.

Het lam was van zijn vacht ontdaan. Een zielig kaal, rood beestje met een veel te groot hoofd was klaar voor de gril. Het dode dier werd in een vuilniszak gestopt en in de laadruimte gelegd. De auto rook nu naar schaap. Of lam dus eigenlijk. Ik dacht dat de geur in de vacht zat, maar klaarblijkelijk heeft het vlees zelf ook een specifieke lucht. En smaak, vulde Miro me aan. Zodadelijk zou hij me een stuk laten proeven van een reeds gegrild exemplaar.

We reden terug in het donker.  Het was bijna volle maan, mooi. En bizar om in een jeep te zitten met een dood lam achterin. Het ene moment zat ik nog te schrijven bij een restaurantje aan het water, het andere moment kreeg ik een droom van een kampeerplek aangeboden in de prachtige tuin van een feesten&festijnen gelegenheid en werd ik, terwijl ik mijn tent opzette, gevraagd om mee de bergen in te gaan om een lam te halen voor een bruiloftsfeest dat de volgende dag daar gehouden werd.

Mooi, bizar en absoluut geweldig!

Jeep met Sunset
Jeep met Sunset

Geef een reactie