Een kleurrijke herfstwandeling door de bossen van Sviščakih

Oef, wat een mooie dag. Strak blauwe hemel, temperatuur net iets boven nul, frisse en zuurstofrijke lucht en een omgeving vol bomen, bergen en beesten. Beren. Opgewonden dartel ik rond op het terrein van gostišče Mašun waar ik vannacht heb geslapen. Er is verder niemand, het toeristen seizoen is over, maar voor mij is er niets heerlijkers dan een prachtige, prille herfstdag. De warmte van de zonnestralen herinnert me aan de zomer, maar de kleuren van de bladeren vertellen me dat de winter op komst is. Maar nu eerst de herfst.

Vandaag hoef ik niet zoveel. In principe hoef of moet ik überhaupt niets, maar vandaag heb ik ruimschoots de tijd om naar mijn volgende slaapplaats te komen. Dat voelt fijn. Gostišče Mašun is een herberg middenin in de bossen en van alle gemakken voorzien. Het overweldigt me een beetje. Ik hoef me niet te behelpen met een douchekop die je nergens op kan hangen. Ik kan een verwarming aanzetten om mijn natte kleren te laten drogen, er is voldoende WC papier dus ik hoef niet voor de zoveelste keer al mijn broekzakken af te zoeken naar dat ene verfrommelde zakdoekje. Het licht in de badkamer gaat automatisch aan, er staat zeep in de douche cabine en ik ben de enige gast in een vierpersoonskamer.

kasteel_mašun
Overblijfselen van het kasteel bij Mašun

Met volle teugen geniet ik van de luxe. Rustig aan ontbijten, uitgebreid douchen en nu ik alle ruimte heb, pak ik zorgvuldig mijn tas van top tot teen opnieuw in. Ik voel me ontspannen en begin zingend aan de wandeldag. Zingend niet alleen omdat ik vrolijk ben, het is tevens een manier om de beren op afstand te houden. Hoewel het prachtige dieren zijn, loop ik ze liever niet tegen het lijf. Dus loop ik zingend door de bossen van Mašun naar Sviščakih.

slovenia_forestroad_via_dinarica
Keurig kleurrijk Sloveens bospad

Wat mij in het bijzonder opviel, is naarmate ik verder naar het westen liep, er minder afval rondslingerde. Ja hier en daar en flesje of een snackverpakking, maar geen illegale vuil dumpplaatsen of rivieren die volhangen met plastic zakken en ook geen kampvuur plekken bezaaid met bierblikken. Het zal heus wel gebeuren, maar het is opvallend minder. Waar ligt dat toch aan?

Wellicht dat wanneer ik vanuit het westen was komen aanlopen, ik Slovenië totaal anders had ervaren. Voor mij voelde het nu alsof ik langzaam terug naar het bekende liep. Terug naar het strakke, nette, goed georganiseerde landje met alle regeltjes, maar ook met alle mogelijkheden.

Kleurrijk_wandelen_door_de_bossen_van_Mašun
Rotsen tussen de bomen

Ik hoopte over heerlijk zachte bospaadjes toe lopen, maar veel op de kaart aangegeven wandelpaden bleken macadam wegen te zijn. Brede onverharde, maar ontzettend rustig wegen. Hoewel minder zacht, absoluut niet minder mooi. De macadam wegen traverseren langs de bergen en geven je regelmatig een prachtig doorkijkje over de herfstig gekleurde, beboste hellingen. Het is makkelijk en aangenaam lopen, ideaal om bij weg te dromen. Mijn specialiteit..

Alleen in de bossen. Uren lopen zonder een ander mens tegen te komen. Hier en daar een jagershut, maar behalve dat zijn het slechts bomen, planten, struiken, bloemen en dieren die de bossen van Sviščakih bevolken. Plotseling maken de bomen ruimte. Een lieflijk klein dalletje met een geweldige houten berghut komt tevoorschijn. Zonovergoten. Met als klapper op de vuurpijl, een terras op het zuiden! Feest!

Ik begon mijn dag met een glimlach en eindigde met een grijns. Wat wil je nou nog meer?

Een kaartje uit Sviščakih, Slovenië
Terug in Nederland lag er een kaartje uit Sviščakih op mijn deurmat! Een hartverwarmend gebaar van de lieve huttenwaarden.

Wil je meer lezen over wandelen en bijzondere bestemmingen in Slovenië, neem dan een kijkje op de website van Mijn Slovenië. Artikelen over mijn Via Dinarica avontuur met aanvullende informatie zullen hier ook verschijnen.

EVAdinarica Project: Mijn Via Dinarica Trail in Slovenië

 


Geef een reactie