Wat moet dat met die tranen?!

˝Hey Eva, are you sad?˝ Verwoed probeer ik een antwoord te typen. Delete het. Begin opnieuw. Delete en schrijf uiteindelijk: ˝Yes I am.˝Ik weet niet waarom. Het lukt niet meer. Teveel tegelijk. Het komt niet meer binnen en het enige dat ik produceer zijn tranen. Ik voel ze zitten, maar ze komen plotseling. Het is genoeg geweest. Tijd voor iets nieuws. Tijd voor een stad. Mijn poncho is onderweg. Samen met mijn zelfgebreide sjaal en andere stadskleren. Fijn.

Toch valt het afscheid me zwaar. Zoals altijd. Met alles. Loslaten, doorgaan. Ik sta liever stil, maar de dingen gaan nou eenmaal door. Het seizoen haalt me in en mijn energie blijft achter. Ergens voel ik verdriet, maar ik weet het hoort erbij. Bij mij.

Mijn eerste reactie is te vechten tegen de tranen, me vastbijten en doorgaan. Mezelf voor de gek houden? Wat wil ik nu echt? Nu. Eén plek. Bijschrijven. Lezen. Muziek. Brainstormen en contact.

Ik weet het heel goed, maar heb moeite met toegeven. Nog één dagje lopen. Die mooie heuvelrug van Predjama naar Planina. Het laatste stukje verbinden. Ok. Eén dagje, om het af te leren.

Nanos_uitzicht_met_tegenlicht
Dag trail


One thought on “Wat moet dat met die tranen?!

  1. […] Zonde, maar het lukte gewoon niet meer. Het laatste stukje dat ik schreef heeft de titel “Wat moet da... evadinaricaproject.com/nl/2017/05/04/pingponggesprek

Geef een reactie