​Over honden enzo

Misschien is wat ik wil niet mogelijk, maar ik vermoed dat het vooral zeer ongebruikelijk is. Men komt niet verder dan uit te roepen dat het niet okay is om alleen te lopen. Laat staan in de bergen. Ze wijzen me naar hotels waar ze me ook geen steek verder helpen. Ik heb een computer nodig om de GPX tracks op mijn GPS te zetten. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou, heel moeilijk. “No, not possible. Privat computer.”

Goed, men begrijpt niet wat ik wil. Prima. Dan doe ik het zonder tracks. Ik heb wat routes op mijn telefoon met kaarten en beschrijvingen. Het is wat omslachtig, maar het zou moeten kunnen. Dus eigenlijk is er qua wandelen niets aan de hand. Nou ja, behalve dan dat het allemaal losse routes zijn waarvan de “instap” lastig te vinden of bereiken zijn.

Una_bosnie_herzegovina
Una rivier, het blijft een plaatje (niet vergeten om je heen te kijken, Eva!)

Om van de ene naar de andere plek te komen, plekken langs de Green Trail, moet ik over autowegen lopen. Zo nu en dan kan ik kiezen, de (semi)snelweg of een weg door kleine dorpjes. Allebei is redelijk troosteloos, maar daar gaat het niet om. Dat is helaas hoe het hier is. (Hier is bij Bihać). Er is geen werk, geen geld, geen zicht op betere tijden en geen uitweg. Een enkeling heeft met wat in het buitenland verdiend geld zijn huis opnieuw kunnen opbouwen, maar velen leven echter in een semi ruïne. Het blijft heftig om te zien. Zeker na Plitvice is dit een behoorlijk pittige overgang. Dat heeft invloed op m’n gemoed, maar ik kan er doorheen kijken. Ik weet dat er ontzettend aardige mensen tussen die ongestuckte muren wonen.

Het probleem zit ‘m in de honden. Die maken me bang. Echt waar, geef mij maar beren. Wolven voor mijn part, maar honden – wilde, hongerige straathonden, nee. Het begon letterlijk bij de grens. Twee honden lagen daar een beetje te liggen. Ze keken op, maar kwamen niet in beweging, gelukkig. Grappig genoeg herinner ik me van twee jaar geleden een soort gelijke situatie op de grens van Slovenië naar Kroatië. Toen was ik echter op de fiets, dus kwamen ze direct als een dolle achter me aan rennen.

Grens_bih_kroatië
Slome honden bij de grens

Nu niet. Niet direct. Twee kilometer verder in het dorpje bleken de honden wat alerter. Een grote, witte spurtte de straat over en alarmeerde alle viervoeters in de omgeving. De honden met baasje werden terug geroepen, maar die grote witte had overal schijt aan. Een baasje kwam me te hulp en liep een stukje mee. Hij vertelde dat hij de politie had gebeld om het dier af te laten maken, maar de politie neemt zijn tijd. Ondertussen heeft de grote witte een paar katten en kippen gedood.

Of ik zin in koffie had. Op zich wel, maar ik wilde liever doorlopen, naar Bihać, dus bedankte ik de man en vervolgde mijn weg. Over de weg. Langs nog meer honden. Zolang er ook mensen zijn, is het geen probleem. Mensen of heel veel auto’s zodat ze de straat niet durven over te steken. Nou wil het om de een of andere reden telkens zo zijn dat wanneer er even geen auto’s zijn, er een groep honden uit de berm komt geslopen. Ik ben te langzaam. Te voet maak ik geen kans. Ik vind het echt heel erg eng.

Papuča
Gestuct huisje met slippers

Het gevolg is dat ik dapper een stukje loop, door honden wordt terug gejaagd, een andere weg neem, door andere honden wordt terug gejaagd en vervolgens terug bij af op mijn tas ga zitten. Niet te doen. Het maakt niet uit waar ik loop, overal voelt het onveilig. Dat wil zeggen overal op de wegen. Ik de bergen is het anders. Dus lift ik een stukje en probeer het een paar kilometer verder nog een keer. Helaas telkens hetzelfde verhaal. Honden dulden geen wandelaars.

De eerste dag eindigde ik op een camping bij een hotel langs de weg. Alles is uitgestorven. Het seizoen is over en het weer is slecht. Wolken, mist en regen. Op de camping hoorde ik de honden wel, maar op veilige afstand. Slechts één exemplaar kwam wat bij mijn tent snuffelen, maar verdween net zo plotseling als dat ie verscheen.

Vanuit Bihać waar ik op de camping stond, wilde ik Una National Park in. Ik hoopte via Lohovo, een klein plaatsje aan de Una rivier de natuur in te kunnen wandelen. Maar helaas. Na een heleboel heen en weer lopen, vluchten voor honden, koffies met oude vrouwtjes en liften, kwam ik erachter dat er bij Lohovo geen brug en geen wandelpad is. Wel een raft club, maar die doen alleen groepen. Het zou heel gaaf zijn geweest om per boot langs Štrbački buk naar Martin Brod te varen. Raften. Waarschijnlijk de beste manier om je hier te verplaatsen. Wel lastig met rugtas. En trouwens nog lastiger stroom opwaarts.

Una_bih
Als ik nou een boot had…

Tegen het einde van de dag (de tweede dag) strandde ik in een barretje vlak voor Ripač. Hemelsbreed was ik amper vijf kilometer opgeschoten. Bij het barretje mocht ik in de tuin kamperen. Mooi aan de Una met een brug en een weg ernaast. Best. Er stond een soort van hek omheen dat hopelijk honden buiten zou houden. Na een uurtje kwam de eigenaar naar me toe en bood me een slaapplaats in de bar aan. Binnen.

Dat is dan weer het mooie, al mijn omzwervingen – de leuke, de mooie, de moeilijke en de lelijke – brengen me uiteindelijk allemaal in contact. Contact met mezelf is onvermijdelijk, daar gaat het in zekere zin allemaal om. Maar ook het contact met vreemden is één van de belangrijkste elementen tijdens mijn tochten. Of ik nu wil of niet 😉

Ripač_bar_zlaja
Mijn slaapplaats, nacht twee in BiH

6 thoughts on “​Over honden enzo

  1. Sandra Beantwoorden

    Hey, wat een verhaal weer!

    Doet me denken aan mijn fietstochten in Thailand, die duivelse wilde honden. Ook daar is het de lastste jaren een mega probleem geworden, vond het af en toe echt een domper op mijn fietsvakantie. Fijne tocht ☺️ Gr Sandrs

    1. EVAdinarica Project Beantwoorden

      Dat kan ik me helemaal voorstellen, het is echt vervelend om een hele horde van die rakkers achter je fiets aan te hebben.

  2. André van de Hoef Beantwoorden

    Mooi maar een beetje afschrikwekkend verhaal. Ik begrijp het helemaal. Zelfs als ik al langs de boerderijen hier in de buurt loop waarbij de huizen niet zo’n draad hebben gespannen waar de honden achterblijven sta ik doodsangsten uit. Ben al meerdere keren aangevallen.

    1. EVAdinarica Project Beantwoorden

      Ik snap dat het afschrikwekkend is, ik raad ook aan om de omgeving van Una NP per fiets of auto te bezoeken. Of goed voorbereid te zijn!

  3. Th Smeele Beantwoorden

    Men zegt wel blaffende honden bijten niet maar dat is niet waar. tijdens het fietsen ben ik gebeten op de Veluwe de hond kwam van een erf af.

    1. EVAdinarica Project Beantwoorden

      Klopt, sommigen bijten zeker te weten wel! Maar eerlijk is eerlijk, het is mij nog niet overkomen (afkloppen!).

Geef een reactie