​Oh oh, Vlašić wat ben je mooi!

Vlašić, van verre zag ‘m al liggen. Twee weken geleden gehuld in een dik pak sneeuw, maar tegen de tijd dat ik aan kwam waren daar slechts een paar plukjes van over. Een ongelooflijke mazzel heb ik. Dagen achtereen is boven de 20 graden. Niet te heet, niet te koud, niet te droog, niet te nat. Het is simpelweg prachtig. Een prachtige nazomer. Of eigenlijk een herfstige hittegolf. Wie had dat gedacht?

Het mooie weer maakt alles mooi en gemakkelijk. Hoewel ik me een beetje (best wel behoorlijk) ziekjes voelde en daardoor snotterend en naar adem happend de berg opstapte, genoot ik. Wat een uitzichten. Wat een boel bergen. Tegelijkertijd is de weg omhoog aan alle kanten afgezet, omdat er mijnen liggen. Echt, van Smet naar Galica is het werkelijk waar bezaaid met die dingen. Dat is heftig om te zien. Gelukkig loopt er een brede weg en is het echt heel duidelijk waar je niet mag komen. Bang ben ik niet, maar het doet wel wat. Evenals alle kapotgeschoten huizen en bergen afval. Dat laatste is een heel andere categorie treurigheid, maar eveneens door de mens veroorzaakt.

Vlašić_met_mijnen
Vlašić met mijnen
Niet_betreden_mijnveld
Niet betreden
Mijnveld
Mijnveld

Nou goed, een heftige aanloop, maar desondanks ontzettend mooi. De eerste dag hield ik het bij Planinarski dom Galica voor gezien. Ik kon er geen eten kopen, maar kreeg wel een bord voorgezet. Huh? “Je kan met ons mee eten.” Het was zondag, een super zonnige zondag dus overal zaten mensen te picknicken, te grillen en te chillen. Alsof het een park was, die Vlašić. Geweldig. En ja, voorbij Galica liggen geen mijnen meer, daar kan je heerlijk onbezorgd rondstruinen.

Terwijl ik mijn tent naast de hut opzette, werd mijn tas volgestopt met alle restjes. Ćevapi, ajvar, chocolade, brood, worstjes, salade. Ongelooflijk. Snotterend en snuitend zat ik naast een berg eten van de zonsondergang te genieten. Vlašić kleurde rood. Prachtig nazomers dieprood.

Smetovi_mountain
Smetovi mountain
aanloop_vanuit_Jajce_de_bergen_in
De aanloop vanuit Jajce, de bergen in

De nacht was stil. Heel stil. Net als de volgende dag. Maandag. Uitgestorven. Op één echtpaar na, kwam ik niemand tegen. Het echtpaar deelde hun koffie en zoetigheid met me. De hele dag glunderde ik. Jubelde ik. Wat een heerlijke berg. Een soort mega heuvel. Karst. Gras, rotsen. Kloven, zachte hellingen en laagjes. Laagjes uitzichten. Laagjes mist. Laagjes berg. Almachtig fijn om in de bergen te zijn. Ja, hier is het me om te doen.

Precies dit voelde ik ook op de vorige berg, Smetovi. Ik kan gaan beschrijven hoe het eruit ziet, maar ik vind het makkelijker om foto’s toe te voegen. Vlašić deed me inzien dat ik even genoeg heb van de stadjes. Hoe mooi Travnik ook mag zijn, ik heb besloten boven te blijven. Zover dat mogelijk is. Ik heb wat wandelroutes, maar nog steeds niet helemaal aansluitend. Het blijft knutselen en improviseren, maar dat wist ik van te voren. Dat hoort bij het pionieren.

Vlašić_uitzicht_op_Travnik
Vlašić omhoog naar Galica
Vlašić_met_zicht_op_Travnik
Vlašić met zicht op Travnik
Vlašić_uitzicht_richting_Zenica
Vlašić, uitzicht richting Zenica
Nog_een_klein_stukje_verder_omhoog
Nog een klein stukje verder omhoog
Karst_Karst
Gras gras gras
Het_picknickende_echtpaar
Het picknickende echtpaar
Gras_gras_gras
En weer een stukje naar beneden

Ik ben trouwens begonnen met vlogs maken. Niets fancies hoor, gewoon wat filmpjes met gebabbel. Nu moet ik nog even een manier vinden om ze op mijn telefoon aan elkaar te plakken en te editten, tips iemand?

 


One thought on “​Oh oh, Vlašić wat ben je mooi!

  1. kirstenwinkelman Beantwoorden

    Die foto’s! Wat een prachtig landschap zeg en zeker met die herfstkleuren; de blauwe lucht, het goudgele gras en die rood gekleurde bomen. Schitterend!

Geef een reactie