​Mijn Via Dinarica door Slovenië

Vorig jaar liep ik de Via Dinarica White Trail van Albanië naar Slovenië. Een handvol andere Via Dinarica hikers liepen de route andersom. Of eigenlijk liep ik andersom. Daardoor kon ik lezen over de ervaringen van mijn trailgenootjes en mijn route daarop aanpassen. Zoals ik al vermoedde was het Sloveense traject, tja hoe zal ik het zeggen, niet veel meer dan een op de computer gemaakte GPS track. Zonde, want Slovenië is zo mooi. more “​Mijn Via Dinarica door Slovenië”

Medved?

Ik hoor iets. Een knorrende buik, maar niet de mijne. Het verplaatst. Knappende takjes. Hmm. Het is weer stil. 

Een druppende kraan. Krekels. En ik hoor zelfs de snelweg. Gerommel. Niet op het dak. Niet in de bomen. Niet in de lucht.

Bij de vuilnisbakken? Of gewoon uit het hotel? Hmm.

Nee hoor, ik ben niet bang voor beren. Totdat het donker is en ik alleen in mijn tentje lig.

Ik geloof nog steeds dat ze mij niet moeten hebben. Dat ze überhaupt niets van mensen moeten hebben. Maar misschien ruiken ze iets lekkers. Hmm. 

Op mijn boodschappenlijstje: touw oid, bearbag oid.

Pfff, oordoppen in of juist niet?

Wel wel, er is ook altijd wat. 

Argh, weer dat geknor. Toch gewoon mijn eigen buik?

Pohl!

Ik hoor ze. Knabbelen, knagen.

Springen, spelen. Ritselen, rennen.

Pihhhh, pihhhh. Zoiets.

In de bomen, tussen de bladeren.

Op de kerk, bij mijn tent.

Pihhhh, pihhhh.

Ik hoor ze wel, maar zie ze niet.

Stilte. Ik dommel weg. Pihhhh, pihhhh.

Pffff. Druktemakers.

Een lange, lange nacht.

Doolhof

Het is me nog niet gelukt om in één keer goed te lopen. Naar beneden naar het toilet, dat gaat, maar terug is een probleem. Steevast stap ik de verkeerde gang in en trek verkeerde deuren open. Gelukkig ben ik alleen. De enige slaapgast in Dom v Tamarju. Het zou wat zijn als het hier vol zit. Ik stel me tientallen rond dolenden mensen voor, die hun weg proberen te vinden in de wirwar van gangen en kamers.  more “Doolhof”

Het laatste stukkie

Nee, niet echt het laatste stuk, alsin het aller allerlaatste stuk, het stuk naar Sarajevo. Of Zagreb. Het laatste stukkie van de Karnischer Höhenweg. Ik ben bijna bij Slovenië. Het laatste stukkie door West Europa. En het laatste stukkie met m’n Garmin “West Europa” kaart. Daarna is mijn GPS scherm blauw. more “Het laatste stukkie”

Cowboy koffie

Nog maar eens koffie zetten. Ik zit half in mijn slaapzak met mijn rechterbil op een zitlap die ik onderweg gebonden heb en mijn linker op mijn slaapmatje. Hoeveel uur heb ik inmiddels wel niet doorgebracht, zo zittend in de opening van mijn tent? Het gebeurt vaak dat het te koud of te nat is om buiten naast mijn tent te koken, maar ik geniet van dit campingkoken. Warm, droog en toch buiten.

more “Cowboy koffie”

​Lieve opa

Het is 22 juli, de verjaardag van mijn opa. Ik heb moeite met de dagen bijhouden, ik merk dat het zondag is wanneer ik op een zondag in een stadje met supermarkt kom. Die is dan dicht. Toch vergeet ik nooit om mijn oma op 22 juli een berichtje te sturen. more “​Lieve opa”

Trampoline

Schrijven. Soms gaat het vanzelf en soms niet. Dan denk ik teveel. Ben ik me ervan bewust dat er mensen zijn die het lezen. Of vind ik dat ik dit of dat zou moeten, maar voel weerstand. Schrijven. Ik doe het voor mezelf, maar deel het met anderen. Met iedereen die het lezen wil. Waarom?

more “Trampoline”

Havermout met garnalen

Lief dagboek,

Vandaag was nat en koud, gelukkig zat binnen. Een rustdag in het dal. Een dal op twaalfhonderd en nogwat meter. De hagelstenen van de onweersbui van gisteren lagen nog in mijn voortent toen ik wakker werd. Verbazingwekkend dat ik het niet koud heb gehad. Ik moest wel nodig plassen, maar met regen de tent uit, weiger ik. De afwas in de regen doen ook. Daarom smaakte de havermout naar garnalen. Ondanks de wilde aardbeien.

more “Havermout met garnalen”