​Biberwier Scharte

Blijkbaar is het een pittige wandeling, steil en brokkelig. Te doen, maar met die zware tas van mij werd me aangeraden de makkelijkere panorama weg te nemen. Je zou me eigenwijs kunnen noemen, absoluut. Als er iets is dat ik inmiddels heb geleerd, is dat alle tips en adviezen weliswaar goed bedoeld zijn, maar niet klakkeloos opgevolgd hoeven te worden. “Nouja er is dit jaar al een dode gevallen, dus de kans is groot dat jij het overleefd…” Met die bemoedigende woorden ging ik op pad. more “​Biberwier Scharte”

CampingTV

Ik hoor Nederlanders praten over heldere bergmeertjes. “Zo helder, dat kan je volgens mij gewoon drinken.” Ik glimlach, ja dat klopt. Ik vind dat inmiddels normaal, maar het is leuk om andermans verwondering te horen.

more “CampingTV”

​Een kikker dus…

Terwijl ik de ene voet voor de andere zet, sluit ik mijn ogen. Mijn voeten lopen door. De wandelstokken tikken a-ritmisch mee. Voetje voor voetje. Pfff. Au! Rotvlieg. Verdraaide steekvliegen die dikke druppels bloed op mijn benen achter laten. Ik wil liggen. Slapen. Ik ben kapot. Waarom? Geen idee. Doet er ook niet toe. Ik kan mijn ogen niet meer open houden. Ik wil alleen of maar slapen.

more “​Een kikker dus…”

​Prinz Luitpold

De Allgäuer Alpen zijn zowaar nog ruiger dan Vorarlberg. Statige rotswanden torenen overal bovenuit. Steile paadjes, klauter stukjes met kabels en ijzeren voettredes. Puinhellingen waar je U tegen zegt en afgronden die zelfs mij doen duizelen. Je mag hier niet vallen. De rotsen lijken vanuit je ooghoeken stiekem dichterbij te komen, maar als je om kijkt, houden ze zich stil.  Grillige lijnen, scherpe randen, maar ook fluweelachtige, groene bekleedde buiken van bergen. Alsof er een tapijt overheen is gedrapeerd. Waanzinnig mooi.

more “​Prinz Luitpold”

​Daar zijn de reuzen!

Bergpaadjes maken me blij. Geen gesteun en gekreun, geen brandende kuiten. Ik voel me licht, vrolijk en ik ben een beetje opgewonden. Een kriebel in mijn buik en mijn voeten trippelen vrolijk over de stenen. Als ik naar mijn Instagram posts kijk, krijg ik bijna het gevoel dat ik “nep-leuk” doe, maar dit is wat er gebeurt als ik in de bergen ben. Dan maakt mijn hart sprongetjes en ik huppel er jubelend achteraan.

more “​Daar zijn de reuzen!”

​D’r in, d’r uit, d’r op, d’r overheen

De Bodensee! Na de Titisee kon ik vertellen dat ik naar de Bodensee op weg was. En dat ik vanaf daar de Alpen in zou trekken. In mijn hoofd begonnen de Alpen bij de Bodensee. Niet zo gek, want wanneer je foto’s van de Bodensee ziet, zie je negen van de tien keer een Alpenpanorama op de achtergrond. Dat plaatje heb ik niet in het echt gezien, te heiig. Want ja, die Alpen zijn er wel, maar nog steeds heel ver weg. Als je, zoals ik, vanuit het noord-westen aan komt lopen, zul je toch echt eerst om, over of door dat enorme meer heen moeten.

more “​D’r in, d’r uit, d’r op, d’r overheen”

Gas en aardappelpuree

Twee weken zat ik zonder gas. Tankje leeg. Geen warm eten. Geen koffie. Geen thee. In plaats daarvan at ik koude couscous met koude vis en koude bonen. Dat ging verrassend goed. Ook noodles zijn prima te eten wanneer je ze een kwartiertje hebt laten wellen. Pasta bleek een catastrophe, maar het ontbijt daarentegen, havermout met cocosvlokken, notenpulver en kaneel, hoeft helemaal niet warm gemaakt te worden. Een herontdekking, want vorig jaar at mijn pap altijd koud. Het klinkt misschien wat schraal, maar wanneer het al vroeg bloedheet is, is koude havermout echt fijner dan warm. Vind ik. En alles went.

more “Gas en aardappelpuree”

Westweg Wandel Walhalla

Schwarzwald, dat klinkt donker en duister. Ik stelde me donkere, ontoegankelijke, woeste bossen voor. De Pfalz maar een slagje wilder. Nu gaat het beginnen, dacht ik. Natuurlijk is er niet iets dat nog moet beginnen, maar ergens verwacht ik dat ik het op een gegeven moment echt zwaar ga krijgen. Dat de hoogteverschillen en de begaanbaarheid serieus moeilijk worden. En dat ik op een bepaald moment tegen mijn grenzen aan zal lopen.

more “Westweg Wandel Walhalla”

Volle maan met rangers & scouts

​”Mamma! Mamma!” Geschrokken kijk ik om me heen. “Mamma, wo bist du!?” Hoe is het mogelijk, het is bijna donker. Even later komt er een meisje mijn kant op gelopen. Haar stem trilt en ze ziet er bang uit. Dat ik zo laat nog rond loop is tot daar aan toe, maar een kind van hooguit 14, dat is niet oké. “Heb je een vrouw gezien?” vraagt ze in het Duits. “Nee, nee. Waar heb je je moeder voor het laatst gezien?” Ik begrijp haar antwoord niet. “Er is een hut hier vlakbij, zal ik je daar naar toe brengen?” Ze protesteert, ze wil blijven waar ze is. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik leg haar uit hoe ze bij de bemande hut kan komen en zeg haar dat ik beneden bij het meer zal kijken.  more “Volle maan met rangers & scouts”

​Van de Pfalz naar het Zwarte Woud

Afgelopen dagen heb ik heel veel bos gezien. Heel veel. Eerder liep ik een stuk van de zuidelijke Pfälzer Jakobsweg, dat was een verademing na het oneindig lange stuk langs de Saar. Ik kon een route volgen en kwam geregeld in dorpjes, langs oude molens en andere idilische picknickplaatsen. Toch had ik een beetje het gevoel dat ik niet echt in het bos was. Niet op de echte bospaadjes. Nou, dat heb ik inmiddels goed gemaakt.

more “​Van de Pfalz naar het Zwarte Woud”