Op oma’s fiets met een mandje voorop…

Zomer 2011, ergens tussen de bergen en de zee.

In de bergen zijn betekent voor mij genieten met een brede grijns op mijn gezicht. Of ik nu wandel, fiets, klim of alpineer in de bergen vind ik rust. Ik vind het heerlijk om omringd te worden door die machtige reuzen. Een gevoel van respect, dankbaarheid en nietigheid. Mijn fysieke en mentale kracht, uithoudings- en doorzettingsvermogen worden getest en beloond.

Tegelijkertijd zetten ze je op je plek en zullen dat altijd blijven doen. Dit geeft me ’s zomers een onrustig gevoel, dat altijd ergens op de achtergrond zweeft. Deze zomer was dat gevoel sterker dan andere jaren.

Toen ik op de top van de Grosse Diamantstock stond werd ik gebeld door de voorzitter van de ASAC, de studenten klimvereniging waarvan ik bestuurslid was. Ik besloot mijn telefoon niet op te nemen, omdat ik geen slecht nieuws wilde horen. Eerst veilig naar beneden. Terwijl de meeste klimmers elkaar feliciteren op de top, kan ik de trots en vreugde pas echt voelen als ik van de gletsjer af ben.

Vier ASAC-ers waren een dag eerder tijdens de afdaling in de moeilijkheden gekomen. Een val en een poging deze te breken, maar de twee klimmers gleden samen honderden meters naar beneden. Zij overleefde het niet, hij lag in coma.

Elke alpinist weet dat er risico’s zijn. Je zou het als de ‘donkere kant’ van de bergsport kunnen zien. Zelf denk ik dat dat niet hoeft. Het maakt dat je je bewust bent van de natuur en van jezelf. Je weegt af en maakt keuzes.

Ik besloot om terug naar Nederland te gaan.

Na de crematie wilde ik niet meer klimmen. Ik was van slag. Mijn hoofd was vol, maar ik voelde me leeg. Wat is voor mij de reden om bergen te beklimmen? Waar haal ik nog meer voldoening uit? Wat zou ik nu het liefst willen doen? Ik besloot mezelf op een andere manier uit te dagen en regelde een fiets. Mijn oma’s fiets had zeven versnellingen, een extra lage instap én een boodschappenmandje voorop. Ik bond geleende fietstassen achterop en vertrok, de groene weg naar de Middellandse Zee.

De eerste dagen zat ik volledig in mijn hoofd. Ik heb geen dagboek bijgehouden, amper foto’s gemaakt en niet eens de moeite genomen om mijn route op de kaart te markeren. Ik herinner me dat het bloedheet was. Dat ik wilde wildkamperen, maar dat ik elke avond hevig verlangde naar een douche waardoor ik telkens weer voor een camping zwichtte.

Na ongeveer een week ontmoette ik twee jongens, Roel en Jeroen (Fons) uit Gent. Doordat we hetzelfde gidsje gebruikten, bleven we elkaar tegen komen. De vierde dag besloot ik met de Belgische heren mee te fietsen. Ik leefde op en genoot van hun gezelschap. Na een vrolijk afscheid sloegen zij af, de bergen in en ik fietste door naar de Middellandse Zee. De Belgen hadden het voortdurend over de Galibier, een beklimming als bekroning van hun tocht. Ik moest niets van beklimmingen hebben, ook niet als ik meer dat zeven versnellingen had gehad.

Na ongeveer twee weken onderweg te zijn, bereikte ik Valras Plage, een vreselijk toeristisch oord. Waarom ik de Middellandse Zee als einddoel had gekozen, was me een raadsel. Ik heb m’n fiets tegen een muurtje gezet en een foto van de zee genomen. De lawaaiige mensenmassa werkte op mijn zenuwen, ik voelde me alles behalve blij. Die zee kon me gestolen worden.

Bij le syndicat d’initiative zocht ik uit hoe ik in Gap kon komen. Diezelfde middag nog stapte ik in de trein en sloot me een dag later opnieuw bij de Belgen aan. Terug de bergen in.

Bekijk hier mijn Flickr Foto Album – Frankrijk Fietsen


3 thoughts on “Op oma’s fiets met een mandje voorop…

  1. […] iedere tocht heb je wel zo’n stuk. De groene weg naar de Middellandse zee ging dw... https://www.evadinaricaproject.com/nl/2017/05/12/%e2%80%8bsaarweinwanderweg-en-de-caroline-test
  2. […] de Middellandse zee met de as van zijn vader in zijn fietstas. De route die hij volgde (ik vermoe... https://www.evadinaricaproject.com/nl/2017/07/04/trampoline
  3. […] de Middellandse zee met de as van zijn vader in zijn fietstas. De route die hij volgde (ik vermoe... evadinaricaproject.com/nl/2017/07/04/trampoline

Geef een reactie