Het laatste stukkie

Nee, niet echt het laatste stuk, alsin het aller allerlaatste stuk, het stuk naar Sarajevo. Of Zagreb. Het laatste stukkie van de Karnischer Höhenweg. Ik ben bijna bij Slovenië. Het laatste stukkie door West Europa. En het laatste stukkie met m’n Garmin “West Europa” kaart. Daarna is mijn GPS scherm blauw. more “Het laatste stukkie”

Barfuß Alm

Vandaag liet ik de hoge bergen achter me. “Vanaf nu wordt het vlakker, totdat je in de Julische Alpen komt. Daar begint het feest weer. De Dolomieten van Slovenië.” Dit stuk van de Karnischer Höhenweg is minder populair, misschien omdat het wat landelijker is. Minder hoog en meer boerderijen. Zoals gebruikelijk is het juist het minder bekende en minder gelikte dat mij aanspreekt. more “Barfuß Alm”

Op de graat

Tot nu toe heb ik halve dagen op de Karnischer Höhenweg kunnen lopen. De omstandigheden kosten me veel energie. Ik durf geen enkel risico te nemen en de nachten zijn ontstuimig. Ik vind het mooi om met volle aandacht te lopen. Geen ruimte voor gepieker, gefrutsel of gedroom. Lopen, opletten en continue een inschatting maken. Van alles. Het is niet echt eng of gevaarlijk, maar wel vermoeiend.  more “Op de graat”

Op de grens

Ik ben weer in Oostenrijk, maar in feite maakt het weinig uit. De route die ik nu loop, loopt precies over de grens. Op de grens. Een bergketen vormt de landsgrens tussen Italië en Oostenrijk, maar aan beiden kanten wordt zowel Duits als Italiaans gesproken. De Karnischer Höhenweg of de Traversata Carnica, een indrukwekkende graat wandeling. Tien dagen staat er voor deze tocht, maar als je niet van hutten afhankelijk bent, kan het makkelijk in één week. Mits je voldoende eten meeneemt, want behalve berghutten zijn er geen voorzieningen onderweg. more “Op de grens”

​Dolomiti Superski

De Dolomieten, tot nu toe één van mijn favorieten. Er wordt me vaak gevraagd wat ik het mooist vond of vind, maar ik weet het niet. Wat dat betreft heb ik teveel gezien. De Allgäuer Alpen vond ik indrukwekkend, maar ook Vorarlberg was zo mooi. Vorarlberg was bijzonder, omdat ik daar de bergen in kwam. Allgäu, omdat het een stuk ruiger en leger werd. Maar ook rond de Zugspitze was het ondanks de vele mensen, adembenemend mooi. De Pfalz, het Mullerthal, de Ardennen bij Houffalize en La Roche, Bliesen waar ik de 1000 kilometer aantikte en in Nederland de Drunense duinen, Heezer heide, Reeuwijkse plassen. En eigenlijk al die prachtige bergen waar ik de afgelopen weken doorheen en overheen ben gelopen zijn allemaal, stuk voor stuk, heel erg mooi. Wat ik het aller allermooiste vind, geen antwoord. Maar de Dolomieten komen wel in de buurt. more “​Dolomiti Superski”

Noodweer in de Dolomieten

Al dagen lang hangt het in de lucht, storm. Noodweer is op komst, maar de berichten die mij bereiken variëren. Eerst zou het vrijdagmiddag los gaan, dat werd uitgesteld naar zaterdag, dat werd zaterdag avond en nu, zondag besef ik me opnieuw hoe heftig onvoorspelbaar noodweer in de bergen kan zijn. Het is 12 uur ’s middags en zowaar nog donkerder dan gister nacht. more “Noodweer in de Dolomieten”

De bergredding van Außerweger Alm

​”Alarm, alarm! Het melkpak moet gered worden.” “Hier is de centrale, we komen eraan!” “Wil je niet weten waar je heen moet?” “Oja. Waar moet ik heen?” Behendig klikt Kilian een snapper aan zijn broek en daalt met het touw in zijn hand de grashelling af. Zijn kleine zusje Theresa wil meehelpen. Ze mag aan het korte touw. Hand in hand glijden naar beneden waar het melkpak geduldig ligt te wachten. more “De bergredding van Außerweger Alm”

Dag 100

Ik loop een beetje achter met schrijven en er blijven maar nieuwe verhalen bijkomen. Ik zou willen vertellen over de mooie morenen waar ik een week geleden door liep, over de gletsjers waarvan slechts een streepje ijs over is, over de heerlijke bananenpannenkoeken die Patrick en Rachel op een klimmersbivak voor me maakten, over de rare mensen bij hotel Drei Zinnen Blick, over het vele stiekeme wildkamperen, over cowboy koffie, over het verdwaalde Koreaanse meisje, over het lieve meisje, Katherina geloof ik, die ik blij heb kunnen maken met de contactgegevens van de extreme thru-hiker die eerder tegen kwam. Over de treurige skipistes bij Mayrhofen, de bessen, aardbeien, frambozen, weggelopen schapen, slijtende schoenen, kabelbaan wandelaars, de Dolomieten (ohhh de Dolomieten!!), de gekte rondom de Pragser Wildsee, de gekte rondom de Drei Zinnen, de twee fietsers met dezelfde tent, de nacht in een huisje dat riegelde van de kakkerlakken, de vallende sterren bij Malaga Antola, de Duitse vrouwen op de Karnischer Höhenweg en nog heel veel meer. Inmiddels heb ik waarschijnlijk meer dan een week nodig om bij te werken, dus ga ik wat selectiever zijn. more “Dag 100”

Op de fiets van Amsterdam naar Montenegro. Door de bergen natuurlijk!

Zomer 2015, de hoogste route van Amsterdam naar Istanbul de Balkan. Ik had twee maanden vrij, twee maanden om te fietsen. Wat zal ik doen, hoe ga ik het doen? Waar ga ik heen? Het stond in ieder geval vast dat ik deze keer geen rivieren zou gaan volgen of naar een een of andere zee zou gaan fietsen. Ik wilde bergen. En ik wilde naar Istanbul, een stad die al jaren op mijn lijstje stond, maar ik had het nooit voor elkaar gekregen om er daadwerkelijk te komen. Zou het deze keer lukken? Van Amsterdam naar Istanbul, de hoogste route door de bergen. In twee maanden… more “Op de fiets van Amsterdam naar Montenegro. Door de bergen natuurlijk!”

Fietsen naar de Zwarte Zee en terug

2012, een rondje door Europa op de fiets.

Ik droomde van een nieuw avontuur, ik verlangde naar het rondtrekken op de fiets. Zonder druk, zonder klok. Alle tijd. Slechts fietsen, eten, slapen en nog meer fietsen. Een ˝pluk de dag˝ geinspireerd avontuur… Heel veel fietsen. Via Rome naar de Zwarte Zee en terug langs de Limes fietsen. Vijf maanden lang, alleen maar fietsen. De afgelopen maanden had ik, naast klimmen, hard gewerkt om dit avontuur te kunnen bekostigen. Het was alsnog geen vetpot, maar ik was niet van plan om veel uit te geven. Eten, slapen, fietsen. Heerlijk. more “Fietsen naar de Zwarte Zee en terug”