Met bepakking wandelen door Europa

Ik krijg veel vragen over mijn wandeluitrusting, over wandelen met bepakking en over mijn persoonlijke aanpak. ˝Wat neem je allemaal mee?˝ ˝Hoe zwaar is je tas?˝ ˝Heb je een standaard paklijst?˝ ˝Welke rugtas gebruik je?˝ Wellicht komt het doordat ik eerder schreef dat ik nagenoeg al mijn wandelspullen in Zagreb heb liggen. (Na het lopen van de Via Dinarica heb ik een tijdje in Zagreb rondgehangen en ging in januari terug naar Nederland om een lezing te geven. Ik dacht met twee weekjes terug in Zagreb te zijn, maar besloot in Nederland om terug te lopen.) Het kan ook zijn dat mensen bij het zien van mijn enorme rugzak denken, wat zit er in hemelsnaam allemaal in die tas? Of het is gewoon nieuwsgierigheid. Hoe dan ook, de hoogste tijd om wat aandacht te besteden aan mijn ˝paklijst˝.

Continue Reading "Bepakt en bezakt wandelen door Europa, dit is hoe ik het doe"

Gang van zaken in Zagreb

Ik zit achter een computer. Een hele snelle. En kijk uit op Medvenica, de berg bij Zagreb. Het begint koud te worden, maar gelukkig is het zonnig. Een groot contrast met het dag in, dag uit buiten zijn. Met electriciteit zijn dagen zijn in één klap twee keer zo lang. Ik kan iedere dag douchen, onbeperkt thee zetten en ik heb internet. Een nieuwe fase. Toch is er patroon. In grote lijnen. Het is eigenlijk precies zoals vorig jaar. 8 Maanden buiten, 4 maanden binnen. Of zoiets. Ik vind het allebei fijn. Het is mijn patroon.

˝Ga je wel door met schrijven?˝ vroegen een aantal mensen. ˝Natuurlijk!˝ Dit is de tijd om bij te schrijven. Ordenen, opruimen, verwerken. Maar ook van netwerken, brainstormen en creeëren. Plannen uitwerken, de mogelijkheden op een rijtje zetten en nieuwe stappen zetten. Werken en schrijven. Er komen verhalen uit de stad, beeldverslagen van mijn voettocht(en), dagboekschrijfsels en wat blogs over outdoordingen zoals tochtenvoer, natuurlijk lopen op FiveFingers, navigeren in de bergen, rugzakwandelen, wildkamperen, lowbudget trekken en weet ik het wat nog meer.

Continue Reading "In Zageb"

In Sarajevo ga ik altijd naar hetzelfde guesthouse, Guesthouse Bistrik. Ik geloof dat dit nu de vijf of zesde keer is dat ik daar ben. Ik heb er mijn eigen kamer, ben meestal de enige gast en kan er onbezorgd mijn fiets parkeren. Voor een week, een maand of zelfs een jaar. Het is grappig hoe snel een plek vertrouwd raakt. De straten, de geluiden, de geurtjes. Een eigen plekje, ook al is het niet van mij.

Wanneer ik in Sarajevo ben, blijf ik minstens tien dagen. Die dagen vliegen voorbij. Er is nog steeds zoveel te zien en zeker van alles en nog wat te doen in Sarajevo, maar ik ben er niet persee om de tourist uit te hangen. Ik zal vast nog eens een blog schrijven over wat te doen in Sarajevo, maar eerst ga ik je vertellen wat ik hier de afgelopen week heb uitgespookt.

Continue Reading "In Sarajevo"
Sneeuw_ozren

Een prachtige heuvel, heerlijk uitzicht. Een avondje alleen. Ik heb het nodig. De laatste avond in het wild. Semi wild, boven een gehucht. Tevreden dump ik mijn tas in het gras en ga zitten. Binnen een minuut heb ik het koud. Er komt sneeuw. Ja, maar ach. De laatste nacht overleef ik vast wel. Ook in de sneeuw. Ineens trekt het helemaal dicht. Donkere wolken komen mijn prachtige plek bedekken. Ja verdorie, ga eens weg. De wind rukt op.

Continue Reading "Laatste avond, laatste nacht, laatste dag, laatste meters"

In mijn vorige blog bekende ik dat ik nog wel eens een bezienswaardigheid over sla. Echter, wanneer bezienswaardigheden zich op mijn route en bijvoorbeeld middenin het bos bevinden, maak ik natuurlijk een uitzondering. Zo stond er op een gegeven moment een obelisk aangegeven. Braaf volgde ik de markering en kwam zowaar bij dit eeuwenoude object terecht. Ik kon het moeilijk plaatsen. Komt het uit de oudheid, de middeleeuwen of daarna? Is het Romeins? Of een stećak. Ik had geen idee. Later vond ik dit artikel (lang leve Google translate) dat de obelisk als 14e eeuws dateert.

Continue Reading "Een obelisk, een pizza en een nacht op de bank"
Route_pepelari_tvrtkovac

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Sarajevo en voel ik me uitgerust. Ik voel zelfs alweer de kriebels om op pad te gaan. Toch wil ik eerst het verhaal afmaken. Daarom schrijf ik nu, terwijl ik lui op de bank hang, een blog over de laatste week. Even denken hoor, waar was ik eigenlijk gebleven? Vlašić, daarna kwam de luie video blog over Lisac en Lisote planina met zelfs een stukje Tvrtkovac. Hmmm. Ok, ik ga verder vanaf Tvrtkovac. Vanaf 22 Oktober.

Continue Reading "Een gids, een vervloekte berg en verborgen schatten"

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met het landschap mee. Dit is hoe het gaat. En het gaat goed.

Continue Reading "Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen"
Gladovici_bivak

Een stukje verderop wordt een kudde schapen naar beneden geschreeuwd. De honden blaffen fanatiek mee. Ik hoop dat ze niet mijn kant op komen, maar ik vrees het ergste. Alhoewel, deze honden lieten me net ook gewoon passeren, dus wellicht valt het mee. Aan de andere kant ligt het dorp waar gezellig dorpsgeluid vandaan komt. Kippen, spelende kinderen, een kettingzaag en wat alledaags gerommel. Dit alles vindt plaats in de heuvels. Hoog in de heuvels.

Continue Reading "​Hallo heuvels"