In de afgelopen twee jaar heb ik duizenden kilometers op Vibram FiveFingers gelopen. Allereerst de Via Dinarica, een trail door het ruige Dinarische karstlandschap op de Balkan. Daarna maakte ik een voettocht van Amsterdam naar Sarajevo. Tussendoor liep ik bovendien heel wat korte wandeltochten al dan niet met bepakking, maar allemaal op FiveFingers.

Ga door met lezen van "Teenschoenen of geen schoenen?"

Zoals ik voorspelde zou ik ergens halverwege waarschijnlijk een paar dagen heel hard gaan chillen. “Of het nou onwijs mooi weer of onwijs slecht weer wordt, ik zie mezelf er toe in staat om een week in een bivakhutje rond te hangen. Beetje lezen, beetje schrijven. Koffie zetten, eten, slapen. Ik ga die route echt niet in een week lopen…”

Ga door met lezen van "Mooiweerwandelaar"

Net wanneer ik m’n lichaam van top tot teen van een laagje zonnebrand heb voorzien, trekt het dicht. Ja hoor eens even. Ik krijg ik dikke donder als antwoord. Goed. Vlug steek ik alle kleren die ik zojuist heb uitgetrokken in een plastic zak, trek m’n regenjas tevoorschijn en hul m’n mooie nieuwe (nog naamloze) tas in een oude, niet waterdichte regenhoes. De dagelijkse gang van zaken, behalve die zonnebrand dan. Dat was vandaag voor het eerst en had dus niet gehoeven.

Ga door met lezen van "Niet niets, maar wel weinig"

Genoeg woorden vang ik op. Ik kan er alleen geen logische zinnen van maken, laat staan een antwoord geven. Ja, mijn sokken zijn nat. Nee, ik heb geen koude voeten. En nee, ik wil zeker niet dat jij ze voor me gaat wassen. Ik geneer me, maar zolang de regen met bakken uit de hemel komt en ik hier droog zit, zet ik me mijn ongemak heen en blijf zitten waar ik zit.

Ga door met lezen van "Ik hoor het wel, maar begrijp het niet"

Geheel in de zomervakantie-stemming stapte ik in Sarajevo uit de bus. Okay, we hadden wat onweer onderweg en okay, het weerbericht gaf regen, regen en regen aan, maar omdat het in Nederland zulk mooi weer was, kon ik het gewoon niet geloven. Ik had me voorbereid op intense hitte. Dikke tube zonnebrand en after sun mee, maar in plaats van een meedogenloos hard brandende zon, kreeg ik mist en modder.

Ga door met lezen van "Mist en modder"
De voorbijganger

Ik lig al vroeg in m’n tent. Eerst om te schuilen voor de regen, daarna voor de wind. Terwijl ik me probeer te concentreren op een nieuw boek, hoor ik ineens voetstappen. Ze komen dichterbij. Een jongen in korte broek met een dagrugzak komt aangesloft. Echt energiek ziet ie er niet uit. Hij loopt zonder mijn tent een blik waardig te gunnen op de hut af. Die is dicht. Hij klopt. Niets.

“Hello” zeg ik vanuit m’n tent. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, wat zal ik zeggen? Dat de hut dicht is ziet ie zelf ook wel. Het ziet er niet naar uit dat de jongen een tent mee heeft. Hij lijkt überhaupt niet veel mee te hebben. Wat doet ie hier? Behalve de dichte hut is er niets. “Oh hallo” zegt ie terug. Ik vraag of hij Engels spreekt, hij vraagt in het Engels of ik een tourist ben. “Ja zoiets, ik ben een wandelaar. En jij?” Hij denkt even na. “I’m a passenger” besluit ie dan. Interessante woordkeuze. Een voorbijganger.

Ga door met lezen van "De voorbijganger"
De bergen zijn mijn strijdtoneel | Blog over krekels, tranen, angsten en bergen

Dat je wil genieten, dat je blij wilt zijn. Dat je jezelf gelukkig wilt prijzen, dat je dankbaar bent, je je dankbaar voelt. Wat als dat er wel is, maar er zit een laagje overheen. Het hoofd blijft denken. Ogen worden nat. Ik ben vrij. Je bent vrij. Snotneus. Traan druppelt in oor. De bergen zijn mijn strijdtoneel.

Ga door met lezen van "De bergen zijn mijn strijdtoneel"