Zoals ik voorspelde zou ik ergens halverwege waarschijnlijk een paar dagen heel hard gaan chillen. “Of het nou onwijs mooi weer of onwijs slecht weer wordt, ik zie mezelf er toe in staat om een week in een bivakhutje rond te hangen. Beetje lezen, beetje schrijven. Koffie zetten, eten, slapen. Ik ga die route echt niet in een week lopen…”

Put Oluje, mei

Na amper vier dagen lopen kwam ik bij Planinarska kuća Puma, een onbemande berghut, open voor iedereen. Net voor de tweede onweersbui van die dag los barstte, zat ik binnen. Fantastisch. Er was water, een keuken met gas, tafels, een bank, een dorm met matrassen en zelfs electriciteit. Wat een luxe.

‘s Avonds kreeg ik bezoek van vier andere wandelaars. Het blijft me verbazen dat die Kroaten telkens weer in het donker aan de wandel gaan. Net toen ik op het punt stond om mijn bed in te kruipen, kwamen ze binnen vallen. Natuurlijk moest er gegeten en gedronken worden en natuurlijk verscheen voor mij ook een bord op tafel. Zaterdagavond in een berghut, in een onbemande berghut, dan ben je meestal niet alleen.

“Ik zou hier gemakkelijk een week kunnen blijven, gewoon helemaal niets doen.” verzuchtte één van de wandelaars. Ik grinnikte. Waarom niet?

De bergen zijn mijn strijdtoneel | Dagboekschrijfsel vanuit de tent
Voor de storm
Planinarska kuća Puma
Planinarska kuća Puma

Troglav

De volgende dag was ik als eerste uit de veren en besloot Troglav, een berg precies op de grens van Kroatië en Bosnië en Herzegovina zonder rugzak op te wandelen. Een rondwandeling, omdat het volgens de Kroatische wandelaars vanaf 10 uur zou gaan regenen. Kijk, ik had mijn slecht weer excuus te pakken. Regen? Dan blijf ik toch een extra nachtje in de hut!

De route naar Troglav was een fluitje van een cent. Goed begaanbaar en goed gemarkeerd. Licht als een veertje vloog ik omhoog. Bovenop werd ik even stil. Figuurlijk dan, want over het algemeen maak ik uberhüber weinig geluid tijdens het wandelen. Vanaf de top had ik zicht op de Green Trail in Bosnië en Herzegovina waar ik vorig jaar liep. Daaronder zag ik de vallei liggen waar ik in 2015 fietste. Ik zag de weg van Bosansko Grahavo naar Livno liggen, de weg waar ik verliefd werd op deze bergen. Je zou kunnen zeggen dat het daar allemaal begon. Het Via Dinarica verhaal.

Troglav, put Oluje
Troglav
Put Oluje - On the Border
Op de grens

Verbinden

Aan de andere kant, de kant waar ik vandaan kwam, lag Kroatië. Tot mijn verbazing zag ik de zee. De Adriatische zee met haar witte eilanden. Daar loopt de Blue Trail, dus daar loop ik over een paar maanden. Als ik me niet vergis, zag ik Biokovo parmantige uittorenen boven het wat lagere gebergte daar omheen. Ik vond het zo indrukwekkend om al die prachtige plekken vanaf die ene piek te zien. Tussen Troglav en de kust ligt een behoorlijke vallei met onder andere Sinj en het perucica meer. Ook daar heb ik gelopen, dat was in 2016. Jeetje.

Ondanks dat ik het gevoel heb de traagste trekker ooit te zijn, heb ik toch behoorlijk wat gezien. Ik begin dit gebied behoorlijk te kennen. Die gedachte ontglipte me, want direct bedenk ik me hoeveel meer er nog te ontdekken is. En hoeveel meer plekken er aan elkaar te lopen zijn. Dat blijf ik iets moois vinden, verbinden. Toen ik net naar Amsterdam verhuisd was, vond ik ook zo heerlijk als ik ontdekte hoe ik bepaalde losse locaties met elkaar kon verbinden. Op verschillende manieren kon verbinden. Zo fietste ik in de loop der jaren de stad aan elkaar. Ik maakte me de stad eigen, waardoor het steeds meer als mijn stad begon te voelen. Vertrouwd. Ergens voelt het een beetje alsof ik hier in de Dinarische Alpen hetzelfde aan het doen ben.

Daar werd ik dus even stil van.

Perucica vallei
Zie je de zee?
PUT OLUJE - Puma in mist
Laten we binnen blijven

In de wolken

Drie of vier dagen bleef ik in Planinarska kuća Puma. Beetje lezen, beetje schrijven. Koffie zetten, eten, slapen. Een dicht wolkendek ontnam al het zicht. Hoewel me een lichte somberheid overviel, kon ik genieten van de rust. Ik hou niet van regen en ik hou niet van uitzichtsloos lopen. Ik ben een mooiweerwandelaar. Ondertussen troostte ik mezelf met K2 gruwel verhalen en rampzalige mount Everest beklimmingen. Het kan nog altijd veel erger.

Green Trail, juni

Het is weer zover, regen. Eindeloos lang en veel regen. Pada kiša. Terwijl het in Nederland volop zomer is, moet ik het hier met een krappe 15 graden doen. De afgelopen tweeënhalve week heb ik me kranig geweerd. De schaarse momenten dat de zon zich liet zien, probeerde ik zoveel mogelijk licht en warmte op te zuigen. Op te slaan. Maar ik ben door m’n buffer heen.

Ik ben in Dobrun, overnacht in een houten huisje aan de rivier. Idilisch. En droog. In het restaurant lees ik, schrijf ik en drink ik koffie. Gasten komen en gaan. Tegen het einde van de ochtend komt een groep arbeiders ontbijten. Ik word door iedereen vriendelijk begroet. Vrienden van de eigenaar voorzien me van bier en ‘s avonds is er soep. Ik ben dol op soep. Soep met zelfgebakken brood. En alles is huisgemaakt. Domaći. Heerlijk.

Mijn onderkomen in Dobrun
Het restaurant Carev Most

Technische problemen

Inmiddels wil ik wel weer door, maar mijn GPS geeft problemen. De kaart van Servië werkt niet. En die van Macedonië ook niet. Iets met een update en cyrillisch schrift. Hier is geen computer of internet. Op de door de vrienden van de eigenaar meegebrachte laptops lukte het niet om Basecamp te installeren. Alle mogelijke opties om kaarten op mijn GPS te installeren ben ik afgegaan. Niets werkt. Ik ben zelfs naar Višegrad gebracht, naar dé computer man, maar ook hij wist niet hoe aan een oude, wel werkende versie van de kaart te komen. Nu is er nog één optie en dat is een kaart kopen. En dan maar hopen dat ik ‘m ergens kan installeren.

Stomme technologie. Ik heb het van me af gezet. Eerst maar eens naar Tara Nationaal Park lopen. Zien we daar wel weer verder. Ik zou willen dat ik kon terugvallen op kaart en kompas, maar gezien er amper kaarten zijn en ik GPX tracks gebruik om nieuwe routes te verkennen, is dit echt heel lastig. Desalniettemin ga ik het erop wagen.

Basecamp worsteling
Arghh

Carev Most

Vastberaden stapte ik naar buiten om binnen enkele meters de moed weer in m’n schoenen te laten zakken. Een stortbui. Dan eerst een kopje koffie in het restaurant op de hoek, Carev Most. Daar hoor ik inmiddels bij het meubilair. Ik luister, kijk, groet en drink koffie. Pada kiša non stop.

Een mooiweerwandelaar ten top. Dat mijn regenjas en regenhoes niet meer waterdicht zijn, maakt uit, maar is niet de reden dan ik liever binnen op een droog moment wacht. Ik word gewoon zo somber van al die grauwe nattigheid. Dan ga ik liever schrijver of lezen. Wegkruipen in een verhaal vind ik het heerlijkst met hondenweer.

Ik geef mezelf tot twaalf uur. Om twaalf uur ga ik. Vertrek ik echt…

Ik heb de gewoonte foto’s te nemen als de zon schijnt, dus dit is Carev Most in de zon 🙂

Steun & koffie

PATREON | Eva Smeele is Creating Stories about her Hiking Adventures
Ik zie Patreon als een steuntje in de rug om het een beetje anders te doen. Een platform dat het mogelijk maakt om een beetje anders te leven. Om mijn leven in mijn eigen ritme te leven. Om met volle aandacht schrijfsels te creeëren, video’s en vlogs te maken, verhalen de wereld in te slingeren en… En wellicht daarmee andere mensen te inspireren.

Become a Patron

Of

Schrijft verhalen, wandelt op de Balkan

6 gedachten op & ldquo;Mooiweerwandelaar

  1. Laat ik nou denken dat hikers zoals jij geen last hebben van regen en somber weer. Nu blijkt dat niet zo te zijn geeft mij weer enorm veel moed. Regen en niet van mij af kunnen kijken zijn 2 redenen om niet te vertrekken.

    1. Wel dus! En ja, ik ga er heus wel doorheen, maar na vier weken tussen de bomen in de regen ben ik echt echt toe aan rotsbergen met een zonnetje. Inderdaad van je af kunnen kijken, oh wat mis ik dat zeg. Blij dat ik jou iig nog moed heb weten te geven 😉

      1. Ja echt wel. Vond mezelf een watje wat dat betreft. Jouw verhalen leren me dat alle gevoelens kunnen tijdens het wandelen en dat dit lekker heel normaal is.
        Dank voor je mooie verhalen iedere keer weer.

  2. Hi Eva. Geweldig om weer een verhaal te lezen! Bedankt voor het delen.
    Heb je toevallig een smartphone bij je? Ik heb laatst de app GPX Viewer geprobeerd. Daarmee kun je offline .gpx (en ook .kmz) routes weergeven. Daarnaast vond ik het erg handig dat Google Maps offline beschikbaar is. En het is beiden gratis.
    Ik weet alleen niet of dit voor jou ook handig is gezien de batterij duur van een smartphone. Mijne gaat op vliegtuigstand per batterij hooguit 3 dagen mee. Maar jouw wandelingen zijn wel wat langer haha.
    Groet, Chris

    1. Hai Chris,
      Ik vind persoonlijk MAPS.ME een fijnere app, GPX viewer laadt erg langzaam en het lukt me niet om de GPX tracks die ik importeer te downloaden met bijbehorende offline kaart. En idd die batterij… Gelukkig heb ik een goede zonnecellader, nu alleen de zon nog!

Geef een reactie