Met de verwarde cavia over een bospad

Zoals met veel lange afstand routes op de Balkan is het ook met de kusttrail in Montenegro (die door de bergen loopt), een beetje alles of niets. Het is of fantastisch mooi, of saai. Alsin, er zijn of prachtige uitzichten of je loopt uren door de bossen. Maar ook, de route is of super goed onderhouden of je worstelt kilometers lang met prikkelbosjes. En dan zijn de goed onderhouden paden veelal onverharde wegen, want die zijn minder werk om te onderhouden. Dat laatste is mijn eigen invulling, omdat ik het erg opvallend vind dat met name de goed bereikbare trajecten goed begaanbaar zijn. Is het nog te volgen?

Alles of niets dus. Desalniettemin leuk. Zeker omdat ik mezelf “beloon” of “troost” met een podcast op de makkelijk begaanbare (saaie) stukken. Het gevolg is dat wanneer ik terug denk aan de route door Lovćen National Park, ik aan Cavia denk. Lovćen en “De Verwarde Cavia” zijn niet meer los te koppelen. Van Babina Glava tot aan Ivanova Korita (en de hele avond in de tent) luisterde ik naar Paulien Cornelisse die haar eigen boek in een podcast voor leest. In feite gewoon een luisterboek dus, maar dan in een podcast app.

Cavia is een cavia en werkt op de afdeling communicatie voor een of ander bedrijf. Dat ze een cavia is maakt niet zo gek veel uit, ze is dan wel anders dan anderen, maar eigenlijk ook weer niet. In feite is iedereen anders dan anderen en ook weer niet. Behalve dat het een onwijs grappig boek is dat zowel herkenbaar als hilarisch is (of hilarisch, want herkenbaar), bleef Cavia in mijn hoofd zitten, omdat ze iets los maakte.

Er schuilt wat mij betreft veel meer achter. Er kleeft iets. Iets dat verder gaat dan gewoon een heel grappig verhaal. Misschien gaat het over identiteit of over je identificeren met. Over groepsgedrag en eenzaamheid. En je begrepen voelen. Dat outsider gevoel. Dat je dus een cavia op de afdeling communicatie bent, je functioneert prima, maar bent wel een cavia. Er is niemand die je echt begrijpt. Kan begrijpen. Of toch wel?

Misschien zijn er wel andere cavia’s.

Misschien is iedereen in zekere zin een soort van cavia.

Lovćen National Park
Lovćen National Park
Cavia
Babina Glava daarzo
Met de verwarde cavia over een bospad
Met de verwarde Cavia over een bosweg

Steun & koffie

PATREON | Eva Smeele is Creating Stories about her Hiking Adventures
Ik zie Patreon als een steuntje in de rug om het een beetje anders te doen. Een platform dat het mogelijk maakt om een beetje anders te leven. Om mijn leven in mijn eigen ritme te leven. Om met volle aandacht schrijfsels te creeëren, video’s en vlogs te maken, verhalen de wereld in te slingeren en… En wellicht daarmee andere mensen te inspireren.

Become a Patron

Of

Schrijft verhalen, wandelt op de Balkan

Geef een reactie