Met bepakking wandelen door Europa

Ik krijg veel vragen over mijn wandeluitrusting, over wandelen met bepakking en over mijn persoonlijke aanpak. ˝Wat neem je allemaal mee?˝ ˝Hoe zwaar is je tas?˝ ˝Heb je een standaard paklijst?˝ ˝Welke rugtas gebruik je?˝ Wellicht komt het doordat ik eerder schreef dat ik nagenoeg al mijn wandelspullen in Zagreb heb liggen. (Na het lopen van de Via Dinarica heb ik een tijdje in Zagreb rondgehangen en ging in januari terug naar Nederland om een lezing te geven. Ik dacht met twee weekjes terug in Zagreb te zijn, maar besloot in Nederland om terug te lopen.) Het kan ook zijn dat mensen bij het zien van mijn enorme rugzak denken, wat zit er in hemelsnaam allemaal in die tas? Of het is gewoon nieuwsgierigheid. Hoe dan ook, de hoogste tijd om wat aandacht te besteden aan mijn ˝paklijst˝.

Continue Reading "Bepakt en bezakt wandelen door Europa, dit is hoe ik het doe"

Laten we voorop stellen dat ik echt niet zo’n held ben. Echt niet. Vorig jaar liep ik met een gezellig rinkelende beerbel aan mijn tas om deze vriendelijke viervoeters op afstand te houden. Het jaar daarvoor zong ik bibberend de longen uit mijn lijf terwijl ik langs de Kolpa rivier fietste. Nu ben ik weliswaar meer op mijn gemak, maar loop ik alsnog liedjeszingend door de bossen van Kočevje. “Wat je van beeeeren leren kan, van slimme beren leren kan…”

Continue Reading "​Wandelen & slapen tussen de beren, zo doe je dat!"

Mag ik van jou, uit de categorie “bijzondere slaapplaatsen in Slovenië”, het hondenhok? Thanks, mag ik dan ook de speelzolder? En het verlaten hostel? … Kwartet! Samen met de Romeinse ruïne bivak was het me een weekje wel. En dan heb ik het nog niet eens over de inmiddels relatief gewone tuin kampeerplekken. 

Continue Reading "Slaapplaatsen kwartet op het laatste stukje Via Alpina"

Gisteren heb mijn rechter ringvingerteen ontzettend hard gestoten. Dat is vaak een teken van vermoeidheid, dan ga ik slordiger lopen. Hoewel dat zeker het geval was, ik had meer dan 1700 meter gestegen en gedaald en ruim 25 kilometer gelopen, zijn die stomme net niet kort genoeg afgezaagde boomstronken gewoon gemeen. Met mijn rechter voet raakte ik zo’n kreng zo ongelooflijk hard, dat het even zwart werd. Oh nee, heb ik nu mijn teen gebroken?

Continue Reading "​Het wel en wee van een wandelaar"

Lief dagboek,

Vandaag was nat en koud, gelukkig zat binnen. Een rustdag in het dal. Een dal op twaalfhonderd en nogwat meter. De hagelstenen van de onweersbui van gisteren lagen nog in mijn voortent toen ik wakker werd. Verbazingwekkend dat ik het niet koud heb gehad. Ik moest wel nodig plassen, maar met regen de tent uit, weiger ik. De afwas in de regen doen ook. Daarom smaakte de havermout naar garnalen. Ondanks de wilde aardbeien.

Continue Reading "Havermout met garnalen"

Ik heb absoluut geen gevoel voor richting. Wanneer ik een winkel uit loop, heb ik geen idee van welke kant ik kwam. Oriënteren op gevoel is er voor mij niet bij. Gelukkig zijn er allerlei trucjes en talloze tools om jezelf te trainen en te helpen. In de afgelopen drie maanden heb ik me een weg weten te banen vanuit Amsterdam naar het zuiden, door België, Luxemburg en Duitsland. En jawel, jawel, ik ben zowaar in Oostenrijk aangekomen. Ik ben in de bergen.

Continue Reading "​Navigeren kun je leren, heb jij tips?"

Twee weken zat ik zonder gas. Tankje leeg. Geen warm eten. Geen koffie. Geen thee. In plaats daarvan at ik koude couscous met koude vis en koude bonen. Dat ging verrassend goed. Ook noodles zijn prima te eten wanneer je ze een kwartiertje hebt laten wellen. Pasta bleek een catastrophe, maar het ontbijt daarentegen, havermout met cocosvlokken, notenpulver en kaneel, hoeft helemaal niet warm gemaakt te worden. Een herontdekking, want vorig jaar at mijn pap altijd koud. Het klinkt misschien wat schraal, maar wanneer het al vroeg bloedheet is, is koude havermout echt fijner dan warm. Vind ik. En alles went.

Continue Reading "Gas en aardappelpuree"

Laatst las ik een artikel “Sleeping Alone in the Woods While Female”, geschreven door Jen Rose Smith. Natuurlijk triggerde de titel me, maar ik dacht in eerste instantie dat het weer zo’n stoere-vrouwen-verhaal zou zijn. Dat viel reuze mee, Jen Rose Smith beschrijft hoe haar irrationele angsten haar de hele nacht wakker houden. Vreemd genoeg maakt zij zich meer zorgen om enge mannen dan Grizzly beren (!). Dit is iets waar meer vrouwen mee worstelen én dit is een iets waar mannen aanzienlijk minder mee te maken hebben.

Continue Reading "Een vrouw in het wild"