Kerk bij Velji Zalazi

Huh, hoor ik het nou goed? Een toeter? Alweer zit ik bij een kerkje, maar nu middenin de bergen. Het regent. Daarom ben ik gestopt met lopen. Het kerkje is open. Dus zit ik nu ín een kerkje. Ik hou niet van nat worden. Nat worden en dan wanneer de zon ondergaat en het koud wordt een nog van de ochtenddauw natte tent opzetten waar je met je natte zooi in moet kruipen. Als het niet hoeft, dan liever niet nee. Verrek, weer die toeter.

Ga door met lezen van "Toeters en bellen"
Met de verwarde cavia over een bospad

Zoals met veel lange afstand routes op de Balkan is het ook met de kusttrail in Montenegro (die door de bergen loopt), een beetje alles of niets. Het is of fantastisch mooi, of saai. Alsin, er zijn of prachtige uitzichten of je loopt uren door de bossen. Maar ook, de route is of super goed onderhouden of je worstelt kilometers lang met prikkelbosjes. En dan zijn de goed onderhouden paden veelal onverharde wegen, want die zijn minder werk om te onderhouden. Dat laatste is mijn eigen invulling, omdat ik het erg opvallend vind dat met name de goed bereikbare trajecten goed begaanbaar zijn. Is het nog te volgen?

Ga door met lezen van "Cavia in Lovćen National Park"
Bivakkeren voor de kerk

Half zeven, het is donker. Beneden gaan de honden tekeer. Net als de weg. Wat razen er een auto’s voorbij. Het is helder, amper wind en nog niet echt koud. Ik ben in Brajići. Nacht vier op de PPT, de Primorska Planinarska Transverzala van Montenegro. Vandaag eindelijk de veelbelovende uitzichten op de Adriatische zee. Inderdaad mooi. Fijn om het van boven te kunnen aanschouwen, want eerlijk gezegd voel ik er niet veel voor om me in die drukte begeven. De kust is mooi, maar al die gebouwen en wegen en auto’s verpesten het toch een beetje. Nee, ik bekijk Budva liever van boven.

Ga door met lezen van "Bivakkeren voor de kerk"

Ik schrik een beetje. De man bedoelt het vast goed, maar de manier waarop hij een wolf uitbeeldt is angstaanjagender dan het feit dat er hier wolven wonen. Terwijl hij “hap hap” zegt, steekt hij zijn hoofd naar voren en laat zijn tanden zien. Ik deins terug. Het groepje begint te lachen. Ik kijk ze aan en vraag nogmaals hoeveel kilometer het naar Kopana Voda is. “Zes.”

Ga door met lezen van "Kopana Voda of “Wolven bijten HAP HAP”"
Picknick trash

Nu heb ik vrij weinig verstand van auto’s, maar het verschil tussen een Fiat Panda en een BMW zie zelfs ik. Het is hier dan ook het ene of het andere uiterste. Je ziet of van die koekblikken rammelend zonder nummerborden of dure auto’s met glimmende velgen en de speakers volledig open. Die laatsten hebben overigens vaak Zwitserse, Oostenrijkse of Duitse nummerborden. Vaak, maar lang niet allemaal.

Ga door met lezen van "Rode schapen, dikke BMW’s en heel, heel, héél veel afval"

Tijdens eerdere tochten vond ik fijn om me terug te trekken met een luisterboek. Het was een manier om de eindeloze storm aan gedachten te doen verstommen. Ik zou kunnen mediteren of proberen heel mindful door het leven te gaan, maar luisteren naar een verhaal is meer dan een vorm van afleiding. Omdat ik mezelf continue onderdompel in een andere cultuur, een andere taal en andere gebruiken, heb ik af en toe behoefte aan iets eigens. Iets bekends, iets Nederlands. Iets vertrouwds in feite.

Ga door met lezen van "Met Botte en Ype in de tent"
Kloof of vallei

Nietsvermoedend loop ik door een prachtige kloofachtige vallei. Links en recht gaan de wanden steil omhoog. Daarachter liggen bergen, heel veel bergen. Ik ben in Kosovo, op de Via Dinarica van Kosovo. De route gaat langs een riviertje. Overal liggen grote rotsblokken en het wemelt van de bloemen. Als het niet midden op de dag was zou ik er zo mijn tent opslaan.

Ga door met lezen van "Ik zag twee beren"

In een tergend laag tempo lopen we naar beneden. De man herhaalt dat de boot om 7 uur komt. Sutra, morgen. Sedam, zeven. Hij mankt, maar is vastberaden me de weg te wijzen. Aan beiden kanten van de weg is bos. Een dichtbegroeid bos. Ik vraag me af waar ik mijn tent zou kunnen opzetten. De man mankt door. Brod, boot. Sedam. Sutra.

Ga door met lezen van "Schipper mag ik overvaren?"
Fietser zonder manieren

De heerlijkste geuren stijgen boven mijn brander uit. Geuren die ik niet direct kan thuisbrengen, meegenomen uit India waarschijnlijk. Verwonderd en een tikkeltje verontwaardigd kijk ik toe hoe de fietser zijn maaltijd bereidt. Ondertussen vraag ik me af of ik morgen mijn ontbijt nog wel klaar kan maken. Er wordt meer groenten gesneden, een flufje van dit en een flufje van dat. Het is ongelooflijk, de fietser maakt er een heus kunstwerk van. Ondertussen raast mijn brander door.

Ga door met lezen van "Een fietser zonder manieren"
Zaovine jezero, Tara National Park

Na de ontmoeting met Savda liep ik vanuit Šljivovica via een Europese wandelroute, de E7, naar Mitrovac. Mitrovac is het meest bedrijvige dorpje in Tara National Park. Bedrijvig wat tourisme betreft dan. Het riegelt er van de zomerkampkinderen en dagjesmensen. Een ranger gaf me toestemming om mijn tent op te zetten waar ik maar wilde, heerlijk. Ondanks de drukte, vond ik Mitrovac een aangename plek. Niet schreeuwerig of ordinair. Gewoon een hele hoop vakantiegangers tussen te midden van Tara’s groene natuurpracht. Prima vertoeven daar.

Ga door met lezen van "Tara trekking: views, selfie-stick-toeristen, modderpaden en beren"

Langs de weg zie een vrouw in de berm zitten. Ze glimlacht vrolijk. Aan haar voeten staan een paar kratten frambozen, haar handen zijn rood van het plukken. Ik loop naar haar toe en vraag stuntelent of ik mijn tent hier ergens op kan zetten. Ze pakt haar telefoon en start een vertaalprogramma. Dan komt er een auto aangereden, het is haar zoon. De zoon spreekt Engels en zegt me “this is Tara, you can camp everywhere.” 

Ga door met lezen van "Savda en haar frambozen"

Net wanneer ik m’n lichaam van top tot teen van een laagje zonnebrand heb voorzien, trekt het dicht. Ja hoor eens even. Ik krijg ik dikke donder als antwoord. Goed. Vlug steek ik alle kleren die ik zojuist heb uitgetrokken in een plastic zak, trek m’n regenjas tevoorschijn en hul m’n mooie nieuwe (nog naamloze) tas in een oude, niet waterdichte regenhoes. De dagelijkse gang van zaken, behalve die zonnebrand dan. Dat was vandaag voor het eerst en had dus niet gehoeven.

Ga door met lezen van "Niet niets, maar wel weinig"

Genoeg woorden vang ik op. Ik kan er alleen geen logische zinnen van maken, laat staan een antwoord geven. Ja, mijn sokken zijn nat. Nee, ik heb geen koude voeten. En nee, ik wil zeker niet dat jij ze voor me gaat wassen. Ik geneer me, maar zolang de regen met bakken uit de hemel komt en ik hier droog zit, zet ik me mijn ongemak heen en blijf zitten waar ik zit.

Ga door met lezen van "Ik hoor het wel, maar begrijp het niet"

Geheel in de zomervakantie-stemming stapte ik in Sarajevo uit de bus. Okay, we hadden wat onweer onderweg en okay, het weerbericht gaf regen, regen en regen aan, maar omdat het in Nederland zulk mooi weer was, kon ik het gewoon niet geloven. Ik had me voorbereid op intense hitte. Dikke tube zonnebrand en after sun mee, maar in plaats van een meedogenloos hard brandende zon, kreeg ik mist en modder.

Ga door met lezen van "Mist en modder"
De voorbijganger

Ik lig al vroeg in m’n tent. Eerst om te schuilen voor de regen, daarna voor de wind. Terwijl ik me probeer te concentreren op een nieuw boek, hoor ik ineens voetstappen. Ze komen dichterbij. Een jongen in korte broek met een dagrugzak komt aangesloft. Echt energiek ziet ie er niet uit. Hij loopt zonder mijn tent een blik waardig te gunnen op de hut af. Die is dicht. Hij klopt. Niets.

“Hello” zeg ik vanuit m’n tent. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, wat zal ik zeggen? Dat de hut dicht is ziet ie zelf ook wel. Het ziet er niet naar uit dat de jongen een tent mee heeft. Hij lijkt überhaupt niet veel mee te hebben. Wat doet ie hier? Behalve de dichte hut is er niets. “Oh hallo” zegt ie terug. Ik vraag of hij Engels spreekt, hij vraagt in het Engels of ik een tourist ben. “Ja zoiets, ik ben een wandelaar. En jij?” Hij denkt even na. “I’m a passenger” besluit ie dan. Interessante woordkeuze. Een voorbijganger.

Ga door met lezen van "De voorbijganger"
De bergen zijn mijn strijdtoneel | Blog over krekels, tranen, angsten en bergen

Dat je wil genieten, dat je blij wilt zijn. Dat je jezelf gelukkig wilt prijzen, dat je dankbaar bent, je je dankbaar voelt. Wat als dat er wel is, maar er zit een laagje overheen. Het hoofd blijft denken. Ogen worden nat. Ik ben vrij. Je bent vrij. Snotneus. Traan druppelt in oor. De bergen zijn mijn strijdtoneel.

Ga door met lezen van "De bergen zijn mijn strijdtoneel"
Martinova Košara | Herinneringendingen en onweer in de tent

Het is gek om op precies dezelfde plek in precies dezelfde situatie te zitten. Twee jaar verstreken en er is geen steek veranderd. Zo lijkt het. Ik lig in mijn tent (precies dezelfde tent) en het regent pijpenstelen. Na onwijs lang wikken en wegen heb ik toch maar het zekere voor het onzekere genomen. Afwachten. In m’n tent, want de bivakhut, Martinova košara, is zelfs om een onweersbuitje uit te zitten een hoogst onaantrekkelijke plek. In de tijd dat ik alle andere mogelijke opties wel tien keer voorbij heb laten komen, had ik wellicht al in Uništa kunnen zijn.

Ga door met lezen van "Martinova košara"
VLOG in BLOG | Laatste vlog uit de stad, uit Zagreb, weekvlog 8

Na ruim drie maanden in Zagreb te hebben rondgehangen is mijn taalcursus klaar en is het tijd om mijn tas te pakken. Tijd om te wandelen. Maar eerst wil ik nog één vlog delen. Hoewel ik het een weekvlog noem, is het eigenlijk een maandvlog. Mijn laatste maand in Zagreb en dus mijn laatste vlog uit de stad.

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #8 ☆ Laatste vlog vanuit de stad"
VLOG in BLOG | ZAGREB | Ik moet mijn huis uit

Deze week kreeg ik minder leuk nieuws. Ik moest mijn huis verlaten. Zo ontzettend stom! In eerste instantie schoot ik in de stress, hellup, ik moet mijn huis uit! Daarna werd ik chagrijnig om me vervolgens ontzettend verdrietig en onzeker te voelen. Waar moest ik heen? Bij wie zou ik nu weer terecht komen? Wanneer? En hoe? Ik wilde helemaal niet weg, begreep niets van de situatie en ik had al helemaal geen zin om met mijn spullen door de stad te moeten sjouwen.

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #6 ☆ Ik moet mijn huis uit"

Ik geniet intens van het door de stad slenteren. De buurt waar ik woon is prachtig, de gebouwen hebben iets geheimzinnigs en overal zijn geheime straatjes. Steegjes met trappen, onverwachtse doorsteekjes en tunnels. En parken. Overal zijn parken. In het deel waar ik woon, zijn de parken eigenlijk een soort van uitlopers van Medvednica. Een kwartiertje lopen en ik ben weg uit de stad. Althans, zo voelt het. Elke dag hou ik een beetje meer van Zagreb. Oja, en ik heb dus de beste bar van Zagreb gevonden…

Ga door met lezen van "WEEKVLOG #5 ☆ De beste bar van Zagreb"
ZAGREB WEEKVLOG #4 | Zelf gaatjes schieten en een stadswandeling

Wist je dat je je tanden met olijfzeep kan poetsen en dat zelf gaatjes schieten helemaal niet zo moeilijk is? Jezelf filmen daarentegen is een stuk lastiger dan het lijkt. Tenminste, dat vind ik. Maar ach. Zondagavond schoot Sytske drie nieuwe gaatjes in mijn oren, iets dat al zeker 10 jaar op mijn to-do-lijstje stond. Of nou ja, to-do…

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #4 ☆ Drie nieuwe gaatjes"
Sneeuwschoenwandelen op Velebit | Velebitski Planinarski Put

In Nederland logeerde ik een paar weken bij Sytske in Driebergen. Daar ontstond het plan om een winterse wandeltocht in Kroatië te maken. Ik dacht natuurlijk direct aan Velebit. Velebit is een bergketen in de Dinarische Alpen die geheel en alleen in Kroatië ligt. Er loopt een meer dan 100 kilometer lange trail over de gehele lengte van Velebit, de Velebitski Planinarski Put. Nu had ik wel bedacht dat het misschien niet haalbaar zou zijn om deze helemaal te lopen, maar een klein stukje zou best kunnen, toch? Een beetje sneeuwschoenwandelen op Velebit, hoe moeilijk kan het zijn?

Ga door met lezen van "WEEKVLOG #3 (deel 2) ☆ Méér sneeuwschoenwandelen op Velebit"
Zagreb WEEKVLOG #3 | Samen in de Sneeuw

Amper drie weken in Zagreb en ik kreeg alweer bezoek. Bezoek uit Nederland. Prima reden om een weekje vakantie te nemen. Beetje door de stad banjeren, boulderen, sightseejen en… en natuurlijk de berg op. Medvednica. Samen in de sneeuw, jeej! Ter voorbereiding van ons winter-wandel-sneeuwschoen-avontuur op Velebit sjouwden we allerlei winterwandel- en kampeermateriaal mee naar boven. Uiteindelijk waren de weersomstandigheden op Medvednica zo pittig dat we besloten alleen de sneeuwschoenen even te testen. Hoe je een tent op zet in de sneeuw zochten we op YouTube op.

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #3 (deel 1) ☆ Samen in de sneeuw"
Zagreb WEEKVLOG #2 | Blote voeten in de sneeuw enzo

Het is weer dinsdag, dus tijd voor een nieuwe weekvlog vanuit Zagreb. Ik denk dat ik de dinsdag erin ga houden. Eigenlijk is het nu zaterdag, maar ik heb afgelopen week vooruit gewerkt. Deze week komt er namelijk een vriendin uit Nederland langs, dus heb ik een computer pauze. Hoe dan ook, als het goed is, komt deze vlog in blog automatisch online en is het dinsdag wanneer ie verschijnt.

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #2 ☆ Blote voeten in de sneeuw"