Kloof of vallei

Nietsvermoedend loop ik door een prachtige kloofachtige vallei. Links en recht gaan de wanden steil omhoog. Daarachter liggen bergen, heel veel bergen. Ik ben in Kosovo, op de Via Dinarica van Kosovo. De route gaat langs een riviertje. Overal liggen grote rotsblokken en het wemelt van de bloemen. Als het niet midden op de dag was zou ik er zo mijn tent opslaan.

Ga door met lezen van "Ik zag twee beren"
VLOG in BLOG | Dazer testen in het bos op de Utrechtse Heuvelrug

Tijdens mijn fiets en wandeltochten in Oost Europa heb ik meestal een dazer mee. Een dazer is een apparaatje dat helpt honden op afstand te houden. Je drukt een knopje in, het apparaat geeft een vervelende hoge toon en de honden blijven of gaan weg. Heel simpel. Helaas leek tijdens mijn laatste wandeltocht mijn dazer niet meer te werken. De honden gingen niet weg. Omdat ik niet wist of het aan de honden of aan de dazer lag, dook ik in Nederland het bos in op zoek naar een hond om mijn dazer te testen.

Ga door met lezen van "VLOG in BLOG ☆ Dazer testen op de Utrechtse Heuvelrug"

Twijfel de twijfel. Wat zal ik doen? Ik kom er weer eens niet uit. Via Martin Brod naar Klekovača, dat is leuk, van de watervallen naar de bergen. Ik heb een wandelroute op mijn telefoon, maar het bestaan ervan wordt door iedereen ontkent. Ook door mijn GPS. Er is tevens een mountainbike route, maar die is 35 kilometer en gaat naar Drvar. Daar wil ik niet heen. Ga ik verkennen of kies de gemakkelijke weg? Twijfel de twijfel.

Ga door met lezen van "​Op bezoek bij de jagers"

Terwijl ik heerlijk aan een picknick tafel van het avondzonnetje zit te genieten komt er ineens een auto voorbij scheuren. Een oud gammel ding dat zowel een stofwolk als een onbeschrijfelijk ongezonde uitlaatgasgeur achter laat. Ik knipper met mijn ogen en vraag af waar die auto in hemelsnaam naar toe rijdt. Deze weg loopt toch…Ga door met lezen van “​Twee jongens met een auto en een fles “

Ik ben bang. Ik vind het niet meer leuk. Doodstil blijf ik liggen. Wat zijn mijn mogelijkheden? Hoe groot is de kans dat… Ik trek mijn slaapzak over mijn hoofd en stop mijn vingers in mijn oren. Mijn tent schudt heen en weer. Dilemma: lawaai dempen of tent vast houden.

Het is alsof er een discolamp op mijn tent staat. Een feestje in de bergen. Onmogelijk om de seconden te tellen. En volkomen nutteloos. Ik lig er middenin. Dondergeroffel, geknetter en geknal. Ik durf mijn ogen niet open te doen. Langzaam adem ik in. En nog langzamer uit. Vreemd genoeg voel ik me slaperig worden.

Ga door met lezen van "Onweer"

​”Alarm, alarm! Het melkpak moet gered worden.” “Hier is de centrale, we komen eraan!” “Wil je niet weten waar je heen moet?” “Oja. Waar moet ik heen?” Behendig klikt Kilian een snapper aan zijn broek en daalt met het touw in zijn hand de grashelling af. Zijn kleine zusje Theresa wil meehelpen. Ze mag aan het korte touw. Hand in hand glijden naar beneden waar het melkpak geduldig ligt te wachten.

Ga door met lezen van "De bergredding van Außerweger Alm"

Vandaag wil het niet echt lukken. Toen ik vanmorgen druppels op mijn tent hoorde vallen, dacht ik mooi, een rustdag. De regen zette niet door, de wolken waren niet dreigend genoeg om niet te lopen en eigenlijk was mijn bivak niet ideaal. Op een weiland tussen wat huizen, met toestemming weliswaar, maar zonder toilet. En daar komt het moeilijkste van semi-wildkamperen weer om de hoek kijken. Waar kan je poepen? Maar dat is niet wat er vandaag niet wilde lukken. Of eigenlijk wel, maar in feite lukte niets. Bijnsa niets. Ik weet in ieder geval wel dat ik de volgende keer gewoon moet toegeven aan dat gevoel van een rustdag willen.

Ga door met lezen van "​Lompe koeien, vervelende mannen, bessen en onweer"

Terwijl ik de ene voet voor de andere zet, sluit ik mijn ogen. Mijn voeten lopen door. De wandelstokken tikken a-ritmisch mee. Voetje voor voetje. Pfff. Au! Rotvlieg. Verdraaide steekvliegen die dikke druppels bloed op mijn benen achter laten. Ik wil liggen. Slapen. Ik ben kapot. Waarom? Geen idee. Doet er ook niet toe. Ik kan mijn ogen niet meer open houden. Ik wil alleen of maar slapen.

Ga door met lezen van "​Een kikker dus…"

​”Mamma! Mamma!” Geschrokken kijk ik om me heen. “Mamma, wo bist du!?” Hoe is het mogelijk, het is bijna donker. Even later komt er een meisje mijn kant op gelopen. Haar stem trilt en ze ziet er bang uit. Dat ik zo laat nog rond loop is tot daar aan toe, maar een kind van hooguit 14, dat is niet oké. “Heb je een vrouw gezien?” vraagt ze in het Duits. “Nee, nee. Waar heb je je moeder voor het laatst gezien?” Ik begrijp haar antwoord niet. “Er is een hut hier vlakbij, zal ik je daar naar toe brengen?” Ze protesteert, ze wil blijven waar ze is. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik leg haar uit hoe ze bij de bemande hut kan komen en zeg haar dat ik beneden bij het meer zal kijken. 

Ga door met lezen van "Volle maan met rangers & scouts"

“Vlieg je morgen mee?” “Wat?!” “Morgen gaan we springen, er is nog een plekje voorin als Mitflieger.” Ik geloof dat ik het niet begrijp, krijg ik nou een pleziervluchtje aangeboden? Aarzelend antwoord ik dat ik absoluut niet wil springen. Iedereen mag me dan wel zo ongelooflijk moedig vinden, ik wil het niet riskeren mijn enkels te breken. Om me gerust te stellen, nemen de springers me mee naar het vliegtuig. “Wat een klein ding!” roep ik uit. Is dat wel veilig? denk ik bij mezelf.

Ga door met lezen van "In de wolken"

Afgelopen week heb ik een stuk van de Santiago de Compostela in Duitsland gelopen, de Saarländer en de Pfälzer Jakobsweg. Ik heb altijd gezegd dat het mij niets lijkt, naar Santiago lopen, dat ik liever trails dwars door de natuur, of beter nog, door de bergen loop, maar ik kan niet ontkennen dat de pelgrimsweg me ook nu weer een bijzonder gevoel geeft. Door me op deze oude, heilige weg te begeven hoor ik eventjes ergens bij. Dat ik in tegengestelde richting loop, maakt blijkbaar niet uit. Voor één weekje word ik ontvangen als een heuse pelgrim.

Ga door met lezen van "Jakob, twee vrouwen, het taartencafé en de oude molen. Pelgrimeren in Duitsland, zo doe je dat!"

Ik ben gezwicht voor een camping. Mijn batterijen hebben een nachtje stroom nodig en mijn haar kan wel wat shampoo gebruiken. Ik verlangde hevig naar een douche, naar een plat stukje gras en naar een onpersoonlijke plek waar ik ongestoord mijn gang kan gaan.

Bij het geluid van een heen en weer stuiterend pingpong balletje werk ik aan een artikel. Het valt niet mee om me niet door de gesprekken te laten afleiden. Het wemelt hier van de Nederlanders, zou het soms meivakantie zijn? Het meisje vraagt hoe het jongetje heet. “Joshua”. Wat haar naam is, kom ik niet te weten, maar wel weet ik wat ze later wil worden.

Ga door met lezen van "Pingponggesprek"

Dit verhaal gaat over mannen die denken dat ze dood gaan wanneer ze ziek zijn, een praatgrage Vlaming met stopwoordjes, kamperende hipsters, een dronken verliefd stelletje en mountainbikers… Over de maatschappij van tegenwoordig, instagram, emancipatie, worst en koffie, bananenschillen, hangmatten, oordelen versus een mening hebben, de kat een kat noemen, het wildkampeer toilet, everzwijnen en whisky. En over wat gebrek aan nachtrust met mij doet.

Ga door met lezen van "​36 Uur op Aire de Bivouac des Blancs Bois"
Rits_selfie

We kennen elkaar bijna tien jaar. Jeetje, nu ik dit zo opschrijf besef ik me dat pas. In september 2008 ontmoetten we elkaar bij de beginnerscursus in THEA. Tussen Hemel En Aarde, een klimhal die er inmiddels niet meer is. Daarna volgden velen klimweekendjes in de rots, zomers in de Alpen, winters in Les Calanques en tussendoor-weekjes daar waar het zonnig en klimbaar was. Ik heb het klimmen even stopgezet, maar Lieke blijf ik nog steeds zien.

Ga door met lezen van "​24 Uur met Lieke in de Ardennen"

Ik ben in België. Een ander land, een ander landschap. Bossen met bospaadjes. Kronkelend heuvel op heuvel af. Kuitenbijters. Heuvelachtige bossen vol wilde dieren. Ik ben niet bang voor de wilde dieren, althans, nog niet.. Zij zijn banger voor mij, voor mensen, houd ik mezelf voor.

Ik ontkom er niet aan. Ik zal in het bos moeten slapen. Een groot uitgestrekt bos waar ik tegen het einde van de dag nog steeds niet uit ben. Op een open plek besluit ik mijn kamp op te slaan. Terwijl ik wat voor me uit zit te suffen, hoor ik een en knal. Een schot. Nog een. Een hele reeks schoten. Jagers?

Ga door met lezen van "In het bos"
Drenthe_avontuur

Na ruim tien maanden rondtrekken op de Balkan, ben ik eventjes terug in Nederland. Vrienden knuffelen, lezingen geven en nieuwe plannen maken… Maar nog voor deze nieuwe plannen zich kunnen uitkristalliseren, begint het verlangen naar avontuur alweer te kriebelen. Ik wil eruit. Ik wil naar buiten. Nu!

Ga door met lezen van "Drents micro-avontuur: op zoek naar een stukje wildernis. En een hunebed."
Polhanje_slovenie

“Eva, heb je zin om mee naar de Polhanje te gaan?” Uhhh…. Eventjes ben ik in de war. Polh, is dat hetzelfde als puh, dormouse oftewel een slaapmuis? Alsof mijn gastheer mijn gedachten kan lezen, antwoordt hij. “Ja inderdaad, slaapmuis. De polh is heel belangrijk hier, we hebben een bijzondere traditie rond de jacht op slaapmuizen. De Polhanje.” Meent hij dit serieus? Een feestelijke avond, nacht of heel weekend om het slaapmuis-jacht-seizoen te vieren?! In dat geval ga ik natúúrlijk mee!

Ga door met lezen van "Polhanje: eten, drinken, jagen én feesten in de donkere Snežnik bossen"