Komovi Fans

Ik ben in Montenegro, Crna Gora! Ik versta weer wat woorden en kan mezelf een beetje verstaanbaar maken. Vanuit Prokletije ben ik via Vermosh in Komovi NP terecht gekomen. Waanzinnig! Groene, glooiende bergen met witte, schitterende rotsen en steile afgronden. Afwisselend lieflijk en onheilspellend. Warm en koud, wolken en zon.

Ga door met lezen van "“Welkom Komovi fans!”"
nieuwe taal leren

Dobro jutro!

Terwijl ik op mijn hurken voor het logeerbed een beetje in mijn tas zit te rommelen, voel ik ineens twee armpjes om mijn schouders en vervolgens het bijbehorende lijfje dat zich tegen mijn rug aandrukt. Het acht-jarige meisje in wiens kamer ik deze week logeer, komt me goedemorgen knuffelen. Good morning! En ze verdwijnt even plotseling als ze gekomen is.

Ga door met lezen van "Princeza na planine"
Balletjes

Dit is hoe ik het zie: we drijven met z’n allen in een enorm zwembad vol met balletjes. Leuke balletjes, mooie balletjes, enge balletjes, vervelende balletjes, balletjes die we liever niet te dichtbij laten komen, balletjes die onbereikbaar lijken, balletjes die ons blijven achtervolgen en balletjes die ons hoop geven. Het kost ongelooflijk veel moeite als je probeert alle balletjes waarvan jij vindt dat ze bij jou horen, bij je te houden. Of nog moeilijker, ze onder water te duwen. Rustig dobberen en laten drijven voorkomt een onnodig uitputtende worsteling. Bovendien maakt waarschijnlijk niemand zich druk

Ga door met lezen van "Balletjes"
BLOG | Van marathon naar burn-out. Een persoonlijk verhaal.

Na een half jaar wat te hebben rond gehobbeld op blote voeten en geleende FiveFingers, vond ik het tijd worden om eens aan een ‘loopje’ mee te gaan doen. Aan de hand van het 100 dagen Sportrusten programma heeft Ruth Langemeijer mij geholpen met het opstellen van een trainingsschema voor de halve marathon. Zo heb ik naast opnieuw leren rennen, ook opnieuw leren ademen.

Ga door met lezen van "Van marathon naar burn-out"
oma_coco

“Je bent een winnaar!”

Hoewel we sterk en moedig zijn, zitten we toch samen te huilen op mijn bank. Dikke vette, kletsnatte tranen. En we lachen. Ik stel me Coco voor die in een zwembad ligt en zes ballen tegelijk onder water probeert te houden. Een heel eigenaardige worsteling waarbij ze haar lichaam in allerlei onmogelijke bochten wringt. En dan PLOP! schiet er een bal omhoog. TADAAA!

Ga door met lezen van "Oma Coco"
met_volle_angst_vooruit

Twee dagen nadat ik mijn eerste blog heb geschreven, zit ik zowaar zelf goed bedoelde adviezen te geven. Het is fijn om te kunnen luisteren en begrip te tonen, maar je wilt ook zo graag helpen. Het geeft denk ik aan dat je om iemand geeft. Dat je in iemand gelooft.

Zoals mijn vader vorige week zei:

“Gesprekken met vrienden zijn geen therapie. Vrienden zijn er om te praten en te spiegelen, want dat kunnen ze vaak veel beter dan jijzelf.”

Ga door met lezen van "Met volle angst vooruit!"