In een tergend laag tempo lopen we naar beneden. De man herhaalt dat de boot om 7 uur komt. Sutra, morgen. Sedam, zeven. Hij mankt, maar is vastberaden me de weg te wijzen. Aan beiden kanten van de weg is bos. Een dichtbegroeid bos. Ik vraag me af waar ik mijn tent zou kunnen opzetten. De man mankt door. Brod, boot. Sedam. Sutra.

Ga door met lezen van "Schipper mag ik overvaren?"
Zaovine jezero, Tara National Park

Na de ontmoeting met Savda liep ik vanuit Šljivovica via een Europese wandelroute, de E7, naar Mitrovac. Mitrovac is het meest bedrijvige dorpje in Tara National Park. Bedrijvig wat tourisme betreft dan. Het riegelt er van de zomerkampkinderen en dagjesmensen. Een ranger gaf me toestemming om mijn tent op te zetten waar ik maar wilde, heerlijk. Ondanks de drukte, vond ik Mitrovac een aangename plek. Niet schreeuwerig of ordinair. Gewoon een hele hoop vakantiegangers tussen te midden van Tara’s groene natuurpracht. Prima vertoeven daar.

Ga door met lezen van "Tara trekking: views, selfie-stick-toeristen, modderpaden en beren"

Net wanneer ik m’n lichaam van top tot teen van een laagje zonnebrand heb voorzien, trekt het dicht. Ja hoor eens even. Ik krijg ik dikke donder als antwoord. Goed. Vlug steek ik alle kleren die ik zojuist heb uitgetrokken in een plastic zak, trek m’n regenjas tevoorschijn en hul m’n mooie nieuwe (nog naamloze) tas in een oude, niet waterdichte regenhoes. De dagelijkse gang van zaken, behalve die zonnebrand dan. Dat was vandaag voor het eerst en had dus niet gehoeven.

Ga door met lezen van "Niet niets, maar wel weinig"

Geheel in de zomervakantie-stemming stapte ik in Sarajevo uit de bus. Okay, we hadden wat onweer onderweg en okay, het weerbericht gaf regen, regen en regen aan, maar omdat het in Nederland zulk mooi weer was, kon ik het gewoon niet geloven. Ik had me voorbereid op intense hitte. Dikke tube zonnebrand en after sun mee, maar in plaats van een meedogenloos hard brandende zon, kreeg ik mist en modder.

Ga door met lezen van "Mist en modder"

In mijn vorige blog bekende ik dat ik nog wel eens een bezienswaardigheid over sla. Echter, wanneer bezienswaardigheden zich op mijn route en bijvoorbeeld middenin het bos bevinden, maak ik natuurlijk een uitzondering. Zo stond er op een gegeven moment een obelisk aangegeven. Braaf volgde ik de markering en kwam zowaar bij dit eeuwenoude object…Ga door met lezen van “Een obelisk, een pizza en een nacht op de bank”

Route_pepelari_tvrtkovac

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Sarajevo en voel ik me uitgerust. Ik voel zelfs alweer de kriebels om op pad te gaan. Toch wil ik eerst het verhaal afmaken. Daarom schrijf ik nu, terwijl ik lui op de bank hang, een blog over de laatste week. Even denken hoor, waar was ik…Ga door met lezen van “Een gids, een vervloekte berg en verborgen schatten”

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met…Ga door met lezen van “Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen”

Kulen_Vakuf_Bosnië_en_Herzegovina

Nu moet ik naar één van de ingangen om de/een wandelroute naar Štrbački buk op te pakken. Via de weg. Een weg die ik twee jaar geleden gefietst heb. Een weg die ik niet wil lopen. Er gaat een bus. Ik ben een beetje in gevecht met mezelf, omdat ik zoveel mogelijk wil lopen. Toch…Ga door met lezen van “​Van Ripač via Štrbački Buk naar Kulen Vakuf”

Mag ik van jou, uit de categorie “bijzondere slaapplaatsen in Slovenië”, het hondenhok? Thanks, mag ik dan ook de speelzolder? En het verlaten hostel? … Kwartet! Samen met de Romeinse ruïne bivak was het me een weekje wel. En dan heb ik het nog niet eens over de inmiddels relatief gewone tuin kampeerplekken. 

Ga door met lezen van "Slaapplaatsen kwartet op het laatste stukje Via Alpina"

​”Where did you sleep?” Het zware Slavische accent klinkt een beetje dreigend. Na alle waarschuwingen voor de extreem hoge boetes die in Triglav aan wildkampeerders worden uitgedeeld, ben ik wat op mijn hoede. Ik bekijk het jasje van de man en zie het logo van de lokale lovačko društvo. Ah, een jager. Dan herken ik zijn gezicht. Ik glimlach en vertel hem dat ik mijn tent in het dorpje Kal heb opgezet.

Ga door met lezen van "Podbrdo"

Ik ben in m’n element. Afwijken van de route, een wandelpad buiten de gebaande paden. Met wat aanwijzingen, vage markeringen en foto’s van de wandelkaart ben ik me een weg aan het banen door de Sloveense bossen. Steile heuvels, bergen volledig begroeide bergen. Overal waar je kijkt is het groen. Mijn GPS heeft geen idee, hij geeft netjes mijn spoor aan, maar volgens hem loopt hier geen pad. Toch wel. Een hele oude. Een balkonpad. 

Ga door met lezen van "Balkonwandeling"

Vandaag liet ik de hoge bergen achter me. “Vanaf nu wordt het vlakker, totdat je in de Julische Alpen komt. Daar begint het feest weer. De Dolomieten van Slovenië.” Dit stuk van de Karnischer Höhenweg is minder populair, misschien omdat het wat landelijker is. Minder hoog en meer boerderijen. Zoals gebruikelijk is het juist het minder bekende en minder gelikte dat mij aanspreekt.

Ga door met lezen van "Barfuß Alm"

Tot nu toe heb ik halve dagen op de Karnischer Höhenweg kunnen lopen. De omstandigheden kosten me veel energie. Ik durf geen enkel risico te nemen en de nachten zijn ontstuimig. Ik vind het mooi om met volle aandacht te lopen. Geen ruimte voor gepieker, gefrutsel of gedroom. Lopen, opletten en continue een inschatting maken. Van alles. Het is niet echt eng of gevaarlijk, maar wel vermoeiend. 

Ga door met lezen van "Op de graat"

Ik ben weer in Oostenrijk, maar in feite maakt het weinig uit. De route die ik nu loop, loopt precies over de grens. Op de grens. Een bergketen vormt de landsgrens tussen Italië en Oostenrijk, maar aan beiden kanten wordt zowel Duits als Italiaans gesproken. De Karnischer Höhenweg of de Traversata Carnica, een indrukwekkende graat wandeling. Tien dagen staat er voor deze tocht, maar als je niet van hutten afhankelijk bent, kan het makkelijk in één week. Mits je voldoende eten meeneemt, want behalve berghutten zijn er geen voorzieningen onderweg.

Ga door met lezen van "Op de grens"
DOLOMITI SUPERSKI wat een waanzinnige bergenpracht!

Dolomiti Superski, waanzinnig! De Dolomieten, tot nu toe één van mijn favorieten. Er wordt me vaak gevraagd wat ik het mooist vond of vind, maar ik weet het niet. Wat dat betreft heb ik teveel gezien. De Allgäuer Alpen vond ik indrukwekkend, maar ook Vorarlberg was zo mooi. Vorarlberg was bijzonder, omdat ik daar de bergen in kwam. Allgäu, omdat het een stuk ruiger en leger werd. Maar ook rond de Zugspitze was het ondanks de vele mensen, adembenemend mooi. De Pfalz, het Mullerthal, de Ardennen bij Houffalize en La Roche, Bliesen waar ik de 1000 kilometer aantikte en in Nederland de Drunense duinen, Heezer heide, Reeuwijkse plassen.

Ga door met lezen van "​Dolomiti Superski"

Al dagen lang hangt het in de lucht, storm. Noodweer is op komst, maar de berichten die mij bereiken variëren. Eerst zou het vrijdagmiddag los gaan, dat werd uitgesteld naar zaterdag, dat werd zaterdag avond en nu, zondag besef ik me opnieuw hoe heftig onvoorspelbaar noodweer in de bergen kan zijn. Het is 12 uur ‘s middags en zowaar nog donkerder dan gister nacht.

Ga door met lezen van "Noodweer in de Dolomieten"

Ik loop een beetje achter met schrijven en er blijven maar nieuwe verhalen bijkomen. Ik zou willen vertellen over de mooie morenen waar ik een week geleden door liep, over de gletsjers waarvan slechts een streepje ijs over is, over de heerlijke bananenpannenkoeken die Patrick en Rachel op een klimmersbivak voor me maakten, over de rare mensen bij hotel Drei Zinnen Blick, over het vele stiekeme wildkamperen, over cowboy koffie, over het verdwaalde Koreaanse meisje, over het lieve meisje, Katherina geloof ik, die ik blij heb kunnen maken met de contactgegevens van de extreme thru-hiker die eerder tegen kwam. Over de treurige skipistes bij Mayrhofen, de bessen, aardbeien, frambozen, weggelopen schapen, slijtende schoenen, kabelbaan wandelaars, de Dolomieten (ohhh de Dolomieten!!), de gekte rondom de Pragser Wildsee, de gekte rondom de Drei Zinnen, de twee fietsers met dezelfde tent, de nacht in een huisje dat riegelde van de kakkerlakken, de vallende sterren bij Malaga Antola, de Duitse vrouwen op de Karnischer Höhenweg en nog heel veel meer. Inmiddels heb ik waarschijnlijk meer dan een week nodig om bij te werken, dus ga ik wat selectiever zijn.

Ga door met lezen van "Dag 100"

Serious stuff, die hoogste berg van Duitsland. Vanuit het dal torent ie met zijn steile rotswanden overal bovenuit. Ik geloof dat ik ‘m nu van alle kanten heb mogen bewonderen, dagenlang ligt meneer de Zugspitze parmantig ergens aan mijn zijde. Toch hoef ik niet naar de top, dat laat ik liever aan die honderden anderen over.

Ga door met lezen van "​Tiroler Zugspitz Arena, waar wandelen bergwandelen wordt"

Blijkbaar is het een pittige wandeling, steil en brokkelig. Te doen, maar met die zware tas van mij werd me aangeraden de makkelijkere panorama weg te nemen. Je zou me eigenwijs kunnen noemen, absoluut. Als er iets is dat ik inmiddels heb geleerd, is dat alle tips en adviezen weliswaar goed bedoeld zijn, maar niet klakkeloos opgevolgd hoeven te worden. “Nouja er is dit jaar al een dode gevallen, dus de kans is groot dat jij het overleefd…” Met die bemoedigende woorden ging ik op pad.

Ga door met lezen van "​Biberwier Scharte"

De Allgäuer Alpen zijn zowaar nog ruiger dan Vorarlberg. Statige rotswanden torenen overal bovenuit. Steile paadjes, klauter stukjes met kabels en ijzeren voettredes. Puinhellingen waar je U tegen zegt en afgronden die zelfs mij doen duizelen. Je mag hier niet vallen. De rotsen lijken vanuit je ooghoeken stiekem dichterbij te komen, maar als je om kijkt, houden ze zich stil.  Grillige lijnen, scherpe randen, maar ook fluweelachtige, groene bekleedde buiken van bergen. Alsof er een tapijt overheen is gedrapeerd. Waanzinnig mooi.

Ga door met lezen van "​Prinz Luitpold"

De Bodensee! Na de Titisee kon ik vertellen dat ik naar de Bodensee op weg was. En dat ik vanaf daar de Alpen in zou trekken. In mijn hoofd begonnen de Alpen bij de Bodensee. Niet zo gek, want wanneer je foto’s van de Bodensee ziet, zie je negen van de tien keer een Alpenpanorama op de achtergrond. Dat plaatje heb ik niet in het echt gezien, te heiig. Want ja, die Alpen zijn er wel, maar nog steeds heel ver weg. Als je, zoals ik, vanuit het noord-westen aan komt lopen, zul je toch echt eerst om, over of door dat enorme meer heen moeten.

Ga door met lezen van "​D’r in, d’r uit, d’r op, d’r overheen"

Twee weken zat ik zonder gas. Tankje leeg. Geen warm eten. Geen koffie. Geen thee. In plaats daarvan at ik koude couscous met koude vis en koude bonen. Dat ging verrassend goed. Ook noodles zijn prima te eten wanneer je ze een kwartiertje hebt laten wellen. Pasta bleek een catastrophe, maar het ontbijt daarentegen, havermout met cocosvlokken, notenpulver en kaneel, hoeft helemaal niet warm gemaakt te worden. Een herontdekking, want vorig jaar at mijn pap altijd koud. Het klinkt misschien wat schraal, maar wanneer het al vroeg bloedheet is, is koude havermout echt fijner dan warm. Vind ik. En alles went.

Ga door met lezen van "Gas en aardappelpuree"

Schwarzwald, dat klinkt donker en duister. Ik stelde me donkere, ontoegankelijke, woeste bossen voor. De Pfalz maar een slagje wilder. Nu gaat het beginnen, dacht ik. Natuurlijk is er niet iets dat nog moet beginnen, maar ergens verwacht ik dat ik het op een gegeven moment echt zwaar ga krijgen. Dat de hoogteverschillen en de begaanbaarheid serieus moeilijk worden. En dat ik op een bepaald moment tegen mijn grenzen aan zal lopen.

Ga door met lezen van "Westweg Wandel Walhalla"

Afgelopen dagen heb ik heel veel bos gezien. Heel veel. Eerder liep ik een stuk van de zuidelijke Pfälzer Jakobsweg, dat was een verademing na het oneindig lange stuk langs de Saar. Ik kon een route volgen en kwam geregeld in dorpjes, langs oude molens en andere idilische picknickplaatsen. Toch had ik een beetje het gevoel dat ik niet echt in het bos was. Niet op de echte bospaadjes. Nou, dat heb ik inmiddels goed gemaakt.

Ga door met lezen van "​Van de Pfalz naar het Zwarte Woud"

Langs de rivier, het voelt als een tussenstuk. Een stuk dat ik moet overbruggen voordat ik weer verder ga. Natuurlijk is dat niet zo, ik ben evengoed aan het lopen. Alleen niet door de natuur. Niet echt. Nou ja, een beetje, maar met een snelweg ernaast. En niet op een wandelpad, niet echt nee. De Saarweinwanderweg is een route langs de Saar, met wijnranken op de steile hellingen langs de rivier. Is het mooi Mwah, het eerste stuk wel en ach, met een zonnetje is alles mooi. Is het een wandelpad? Mwah, zelfs met een zonnetje blijft het een asfaltweg. Met wandelbordjes.

Ga door met lezen van "​Saarweinwanderweg en de Caroline-test"

Na de GR57 van Luik naar Diekirch te hebben gevolgd, stapte ik over op het Mullerthal trail. Een prachtig wandelpad dat door de dichtbegroeide sluchten slingert. Een panorama weg, maar dan beneden langs. Het vochtige weer droeg bij aan een regenwoud gevoel, de temperatuur daarentegen, liet te wensen over. Ik ben vaker in het Mullerthal geweest,

Ga door met lezen van "Van het Mullerthal naar de Moesel en de Saar"