Amsterdam_Citywalk_Baarsjes

Ineens schijnt de zon! Een pre-lente-kriebel neemt bezit van me, ik móét naar buiten. NU! Je weet immers maar nooit wanneer het weer voorbij is. Maar dat maakt het juist zo mooi.

Hoewel het nog winter is, gedraagt heel Amsterdam zich alsof het volop lente is. Zodra de zon zich laat zien, kruipt iedereen zijn huis uit en installeert

Ga door met lezen van "Banjeren langs ‘t Brettenpad"
Heb_je_er_nog_zin_in?

Het zijn bizarre dagen of weken eigenlijk. Ik sjees van hot naar her op mijn krakkemikkige vouwfietsje om tenten, zonnecelladers, telefoons, wandelstokken en weet ik het wat nog meer bij vrienden op te halen. Ondertussen krijg ik cadeautjes en ontvang ik pakketjes van lieve mensen die me helpen om alle spullen bij elkaar te krijgen. Vandaag heb ik zelfs een eerste Paypal donatie gekregen!

Toch lijkt die ellenlange to-do list te groeien in plaats van te slinken. Steeds meer items op deze lijst lichten in felle kleurtjes op om aan te geven dat ze prioriteit hebben. Terwijl ik mijn boekenkast

Ga door met lezen van "Heb je er nog zin in?!"
navigeren_kun_je_leren

Ik moet heel eerlijk bekennen dat navigeren niet mijn sterkste kant is. Toen ik een paar jaar geleden van plan was om de Haute Route Pyrénées te lopen, raakte ik de tweede dag de route kwijt. Nietsvermoedend bleef ik de rood witte markering van de GR 11 volgen, totdat ik er na een paar uur achter kwam dat ik toch echt heel erg naar het westen liep. Terug naar de Atlantische Oceaan. Er volgde wat halfslachtige pogingen om de HRP weer op te pakken, maar ik was te dromerig om continue met het route vinden bezig te zijn. Na een week stuurde ik het Cicerone gidsje naar huis en knutselde ik mijn eigen ‘van west naar oost’ oversteek in elkaar.

Ga door met lezen van "Navigeren Kun Je Leren"
Onder_Water

Het is lente, echt lente! Ik hou van de heerlijke Nederlandse lente. De zon doet zo zijn best en het lijkt als wij dat weten, ieder straaltje warmte dat we mogelijk kunnen meepakken wordt met open armen onthaald. Jassen uit, zonnebrillen op en smeren met die zonnebrand.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik ook door de weeks veel vrije tijd heb én dat ik vriendinnen heb met vrije tijd. Als één van die vriendinnen me vervolgens een berichtje stuurt “Eef, zullen we morgen gaan wandelen? Naardermeer of Kennemerduinen?” dan is er maar één antwoord dat in me op komt “Kennemerduinen! Hell, yeah!”

Ga door met lezen van "Onder water"
Balletjes

Dit is hoe ik het zie: we drijven met z’n allen in een enorm zwembad vol met balletjes. Leuke balletjes, mooie balletjes, enge balletjes, vervelende balletjes, balletjes die we liever niet te dichtbij laten komen, balletjes die onbereikbaar lijken, balletjes die ons blijven achtervolgen en balletjes die ons hoop geven. Het kost ongelooflijk veel moeite als je probeert alle balletjes waarvan jij vindt dat ze bij jou horen, bij je te houden. Of nog moeilijker, ze onder water te duwen. Rustig dobberen en laten drijven voorkomt een onnodig uitputtende worsteling. Bovendien maakt waarschijnlijk niemand zich druk

Ga door met lezen van "Balletjes"
BLOG | Van marathon naar burn-out. Een persoonlijk verhaal.

Na een half jaar wat te hebben rond gehobbeld op blote voeten en geleende FiveFingers, vond ik het tijd worden om eens aan een ‘loopje’ mee te gaan doen. Aan de hand van het 100 dagen Sportrusten programma heeft Ruth Langemeijer mij geholpen met het opstellen van een trainingsschema voor de halve marathon. Zo heb ik naast opnieuw leren rennen, ook opnieuw leren ademen.

Ga door met lezen van "Van marathon naar burn-out"
oma_coco

“Je bent een winnaar!”

Hoewel we sterk en moedig zijn, zitten we toch samen te huilen op mijn bank. Dikke vette, kletsnatte tranen. En we lachen. Ik stel me Coco voor die in een zwembad ligt en zes ballen tegelijk onder water probeert te houden. Een heel eigenaardige worsteling waarbij ze haar lichaam in allerlei onmogelijke bochten wringt. En dan PLOP! schiet er een bal omhoog. TADAAA!

Ga door met lezen van "Oma Coco"
met_volle_angst_vooruit

Twee dagen nadat ik mijn eerste blog heb geschreven, zit ik zowaar zelf goed bedoelde adviezen te geven. Het is fijn om te kunnen luisteren en begrip te tonen, maar je wilt ook zo graag helpen. Het geeft denk ik aan dat je om iemand geeft. Dat je in iemand gelooft.

Zoals mijn vader vorige week zei:

“Gesprekken met vrienden zijn geen therapie. Vrienden zijn er om te praten en te spiegelen, want dat kunnen ze vaak veel beter dan jijzelf.”

Ga door met lezen van "Met volle angst vooruit!"
Puzzel

Wish away your nightmare, wish away the nightmare
You got a light, you can feel it on your back

A light, you can feel it on your back
Jigsaw falling into place (Radiohead)

Het Dinarica project ontstond toen ik met heimwee terug dacht aan mijn fietstocht van afgelopen zomer. Ik wilde toen de ‘hoogste route’ van Amsterdam naar Istanbul fietsen, maar strandde in Montenegro. Daar heb ik, samen met twee vriendinnen, mijn vakantie afgesloten met een road-trip van Cetinje naar Sarajevo.

Het was een ontzettend mooie en indrukwekkende tocht, maar ik kon niet zeggen dat ik was opgeladen. Ik was nog niet klaar. Ik was relatief kort in de Balkan. En terwijl ik daar was, zat ik heel erg in mijn hoofd. Onrust, vermoeidheid en huilbuien kregen langzaamaan de overhand. De vrijheid die ik altijd nastreef ging eigenlijk toen al verloren.

Ga door met lezen van "Puzzel"