In Sarajevo ga ik altijd naar hetzelfde guesthouse, Guesthouse Bistrik. Ik geloof dat dit nu de vijf of zesde keer is dat ik daar ben. Ik heb er mijn eigen kamer, ben meestal de enige gast en kan er onbezorgd mijn fiets parkeren. Voor een week, een maand of zelfs een jaar. Het is grappig hoe snel een plek vertrouwd raakt. De straten, de geluiden, de geurtjes. Een eigen plekje, ook al is het niet van mij.

Wanneer ik in Sarajevo ben, blijf ik minstens tien dagen. Die dagen vliegen voorbij. Er is nog steeds zoveel te zien en zeker van alles en nog wat te doen in Sarajevo, maar ik ben er niet persee om de tourist uit te hangen. Ik zal vast nog eens een blog schrijven over wat te doen in Sarajevo, maar eerst ga ik je vertellen wat ik hier de afgelopen week heb uitgespookt.

Continue Reading "In Sarajevo"

Zaterdag 14 mei vertrok ik bepakt en bezakt, vergezeld door twee vriendinnen met de nachttrein van Amsterdam Centraal naar München. In München kon ik op hetzelfde perron in de trein naar Villach stappen, waar ik vervolgens tien minuten overstaptijd had om de trein naar Zagreb te halen. In deze trein vernam ik dat er in Slovenië aan het spoor werd gewerkt, waardoor we een stukje met de bus moesten.

Continue Reading "Ik ga op reis en neem mee…"
nieuwe taal leren

Dobro jutro!

Terwijl ik op mijn hurken voor het logeerbed een beetje in mijn tas zit te rommelen, voel ik ineens twee armpjes om mijn schouders en vervolgens het bijbehorende lijfje dat zich tegen mijn rug aandrukt. Het acht-jarige meisje in wiens kamer ik deze week logeer, komt me goedemorgen knuffelen. Good morning! En ze verdwijnt even plotseling als ze gekomen is.

Continue Reading "Princeza na planine"