Ik schrik een beetje. De man bedoelt het vast goed, maar de manier waarop hij een wolf uitbeeldt is angstaanjagender dan het feit dat er hier wolven wonen. Terwijl hij “hap hap” zegt, steekt hij zijn hoofd naar voren en laat zijn tanden zien. Ik deins terug. Het groepje begint te lachen. Ik kijk ze aan en vraag nogmaals hoeveel kilometer het naar Kopana Voda is. “Zes.”

Ga door met lezen van "Kopana Voda of “Wolven bijten HAP HAP”"
Picknick trash

Nu heb ik vrij weinig verstand van auto’s, maar het verschil tussen een Fiat Panda en een BMW zie zelfs ik. Het is hier dan ook het ene of het andere uiterste. Je ziet of van die koekblikken rammelend zonder nummerborden of dure auto’s met glimmende velgen en de speakers volledig open. Die laatsten hebben overigens vaak Zwitserse, Oostenrijkse of Duitse nummerborden. Vaak, maar lang niet allemaal.

Ga door met lezen van "Rode schapen, dikke BMW’s en heel, heel, héél veel afval"

Tijdens eerdere tochten vond ik fijn om me terug te trekken met een luisterboek. Het was een manier om de eindeloze storm aan gedachten te doen verstommen. Ik zou kunnen mediteren of proberen heel mindful door het leven te gaan, maar luisteren naar een verhaal is meer dan een vorm van afleiding. Omdat ik mezelf continue onderdompel in een andere cultuur, een andere taal en andere gebruiken, heb ik af en toe behoefte aan iets eigens. Iets bekends, iets Nederlands. Iets vertrouwds in feite.

Ga door met lezen van "Met Botte en Ype in de tent"
Kloof of vallei

Nietsvermoedend loop ik door een prachtige kloofachtige vallei. Links en recht gaan de wanden steil omhoog. Daarachter liggen bergen, heel veel bergen. Ik ben in Kosovo, op de Via Dinarica van Kosovo. De route gaat langs een riviertje. Overal liggen grote rotsblokken en het wemelt van de bloemen. Als het niet midden op de dag was zou ik er zo mijn tent opslaan.

Ga door met lezen van "Ik zag twee beren"

In een tergend laag tempo lopen we naar beneden. De man herhaalt dat de boot om 7 uur komt. Sutra, morgen. Sedam, zeven. Hij mankt, maar is vastberaden me de weg te wijzen. Aan beiden kanten van de weg is bos. Een dichtbegroeid bos. Ik vraag me af waar ik mijn tent zou kunnen opzetten. De man mankt door. Brod, boot. Sedam. Sutra.

Ga door met lezen van "Schipper mag ik overvaren?"
Fietser zonder manieren

De heerlijkste geuren stijgen boven mijn brander uit. Geuren die ik niet direct kan thuisbrengen, meegenomen uit India waarschijnlijk. Verwonderd en een tikkeltje verontwaardigd kijk ik toe hoe de fietser zijn maaltijd bereidt. Ondertussen vraag ik me af of ik morgen mijn ontbijt nog wel klaar kan maken. Er wordt meer groenten gesneden, een flufje van dit en een flufje van dat. Het is ongelooflijk, de fietser maakt er een heus kunstwerk van. Ondertussen raast mijn brander door.

Ga door met lezen van "Een fietser zonder manieren"
Zaovine jezero, Tara National Park

Na de ontmoeting met Savda liep ik vanuit Šljivovica via een Europese wandelroute, de E7, naar Mitrovac. Mitrovac is het meest bedrijvige dorpje in Tara National Park. Bedrijvig wat tourisme betreft dan. Het riegelt er van de zomerkampkinderen en dagjesmensen. Een ranger gaf me toestemming om mijn tent op te zetten waar ik maar wilde, heerlijk. Ondanks de drukte, vond ik Mitrovac een aangename plek. Niet schreeuwerig of ordinair. Gewoon een hele hoop vakantiegangers tussen te midden van Tara’s groene natuurpracht. Prima vertoeven daar.

Ga door met lezen van "Tara trekking: views, selfie-stick-toeristen, modderpaden en beren"

Langs de weg zie een vrouw in de berm zitten. Ze glimlacht vrolijk. Aan haar voeten staan een paar kratten frambozen, haar handen zijn rood van het plukken. Ik loop naar haar toe en vraag stuntelent of ik mijn tent hier ergens op kan zetten. Ze pakt haar telefoon en start een vertaalprogramma. Dan komt er een auto aangereden, het is haar zoon. De zoon spreekt Engels en zegt me “this is Tara, you can camp everywhere.” 

Ga door met lezen van "Savda en haar frambozen"

Zoals ik voorspelde zou ik ergens halverwege waarschijnlijk een paar dagen heel hard gaan chillen. “Of het nou onwijs mooi weer of onwijs slecht weer wordt, ik zie mezelf er toe in staat om een week in een bivakhutje rond te hangen. Beetje lezen, beetje schrijven. Koffie zetten, eten, slapen. Ik ga die route echt niet in een week lopen…”

Ga door met lezen van "Mooiweerwandelaar"

Net wanneer ik m’n lichaam van top tot teen van een laagje zonnebrand heb voorzien, trekt het dicht. Ja hoor eens even. Ik krijg ik dikke donder als antwoord. Goed. Vlug steek ik alle kleren die ik zojuist heb uitgetrokken in een plastic zak, trek m’n regenjas tevoorschijn en hul m’n mooie nieuwe (nog naamloze) tas in een oude, niet waterdichte regenhoes. De dagelijkse gang van zaken, behalve die zonnebrand dan. Dat was vandaag voor het eerst en had dus niet gehoeven.

Ga door met lezen van "Niet niets, maar wel weinig"

Genoeg woorden vang ik op. Ik kan er alleen geen logische zinnen van maken, laat staan een antwoord geven. Ja, mijn sokken zijn nat. Nee, ik heb geen koude voeten. En nee, ik wil zeker niet dat jij ze voor me gaat wassen. Ik geneer me, maar zolang de regen met bakken uit de hemel komt en ik hier droog zit, zet ik me mijn ongemak heen en blijf zitten waar ik zit.

Ga door met lezen van "Ik hoor het wel, maar begrijp het niet"

Geheel in de zomervakantie-stemming stapte ik in Sarajevo uit de bus. Okay, we hadden wat onweer onderweg en okay, het weerbericht gaf regen, regen en regen aan, maar omdat het in Nederland zulk mooi weer was, kon ik het gewoon niet geloven. Ik had me voorbereid op intense hitte. Dikke tube zonnebrand en after sun mee, maar in plaats van een meedogenloos hard brandende zon, kreeg ik mist en modder.

Ga door met lezen van "Mist en modder"
De voorbijganger

Ik lig al vroeg in m’n tent. Eerst om te schuilen voor de regen, daarna voor de wind. Terwijl ik me probeer te concentreren op een nieuw boek, hoor ik ineens voetstappen. Ze komen dichterbij. Een jongen in korte broek met een dagrugzak komt aangesloft. Echt energiek ziet ie er niet uit. Hij loopt zonder mijn tent een blik waardig te gunnen op de hut af. Die is dicht. Hij klopt. Niets.

“Hello” zeg ik vanuit m’n tent. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, wat zal ik zeggen? Dat de hut dicht is ziet ie zelf ook wel. Het ziet er niet naar uit dat de jongen een tent mee heeft. Hij lijkt überhaupt niet veel mee te hebben. Wat doet ie hier? Behalve de dichte hut is er niets. “Oh hallo” zegt ie terug. Ik vraag of hij Engels spreekt, hij vraagt in het Engels of ik een tourist ben. “Ja zoiets, ik ben een wandelaar. En jij?” Hij denkt even na. “I’m a passenger” besluit ie dan. Interessante woordkeuze. Een voorbijganger.

Ga door met lezen van "De voorbijganger"
De bergen zijn mijn strijdtoneel | Blog over krekels, tranen, angsten en bergen

Dat je wil genieten, dat je blij wilt zijn. Dat je jezelf gelukkig wilt prijzen, dat je dankbaar bent, je je dankbaar voelt. Wat als dat er wel is, maar er zit een laagje overheen. Het hoofd blijft denken. Ogen worden nat. Ik ben vrij. Je bent vrij. Snotneus. Traan druppelt in oor. De bergen zijn mijn strijdtoneel.

Ga door met lezen van "De bergen zijn mijn strijdtoneel"
Martinova Košara | Herinneringendingen en onweer in de tent

Het is gek om op precies dezelfde plek in precies dezelfde situatie te zitten. Twee jaar verstreken en er is geen steek veranderd. Zo lijkt het. Ik lig in mijn tent (precies dezelfde tent) en het regent pijpenstelen. Na onwijs lang wikken en wegen heb ik toch maar het zekere voor het onzekere genomen. Afwachten. In m’n tent, want de bivakhut, Martinova košara, is zelfs om een onweersbuitje uit te zitten een hoogst onaantrekkelijke plek. In de tijd dat ik alle andere mogelijke opties wel tien keer voorbij heb laten komen, had ik wellicht al in Uništa kunnen zijn.

Ga door met lezen van "Martinova košara"
Sneeuw_ozren

Een prachtige heuvel, heerlijk uitzicht. Een avondje alleen. Ik heb het nodig. De laatste avond in het wild. Semi wild, boven een gehucht. Tevreden dump ik mijn tas in het gras en ga zitten. Binnen een minuut heb ik het koud. Er komt sneeuw. Ja, maar ach. De laatste nacht overleef ik vast wel. Ook…Ga door met lezen van “Laatste avond, laatste nacht, laatste dag, laatste meters”

In mijn vorige blog bekende ik dat ik nog wel eens een bezienswaardigheid over sla. Echter, wanneer bezienswaardigheden zich op mijn route en bijvoorbeeld middenin het bos bevinden, maak ik natuurlijk een uitzondering. Zo stond er op een gegeven moment een obelisk aangegeven. Braaf volgde ik de markering en kwam zowaar bij dit eeuwenoude object…Ga door met lezen van “Een obelisk, een pizza en een nacht op de bank”

Route_pepelari_tvrtkovac

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Sarajevo en voel ik me uitgerust. Ik voel zelfs alweer de kriebels om op pad te gaan. Toch wil ik eerst het verhaal afmaken. Daarom schrijf ik nu, terwijl ik lui op de bank hang, een blog over de laatste week. Even denken hoor, waar was ik…Ga door met lezen van “Een gids, een vervloekte berg en verborgen schatten”

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met…Ga door met lezen van “Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen”

BLOG | Slaapzak zonder naam

Het is 7 uur en het is donker. Mijn tent is gevuld met slaapzak. Een nieuwe, oude slaapzak. Mijn enorm warme donsslaapzak. Mijn slaapzak zonder naam. Er ritselen bladeren, ik geloof dat het de wind is. Ik hoor ook de wolken. Ze schuiven. Het klinkt als een hele grote rammelende maag. Niets dreigends, gewoon wat geschuif. Of misschien is het een vliegtuig.

Ga door met lezen van "​Slaapzak zonder naam"
Waterval_jajce

Het is groen, omringd door bergen, doorkruist door drie rivieren, een vette waterval middenin de stad en een boel historie. Kerken, moskeeën, oude stadsmuur, catacomben, het kasteel. Heerlijke burek, Bosnische koffie en vast ook ćevapi. De tweede keer zie ik het veel beter. Ik voel het. Het is een bijzondere plek. Een kruispunt van culturen….Ga door met lezen van “​Terug in Jajce”

Land_of_blood_and_honey

Van lief en zonnig naar donker en nat en weer terug naar lief en zonnig. Van vol goede moed naar hoe ver moet ik nog? Maar het gaat, ik ga. Het gaat, ik ga door. Het landschap wisselt. Het weer wisselt. Mijn energie wisselt. Mijn gevoel wisselt. Mijn motivatie, ja mijn motivatie wisselt ook. Ik…Ga door met lezen van “​Een zucht, een vastzittende traan en een glimlach tussendoor”

“Madame, please open your tent.” Vlug schiet ik mijn slaaplegging in. Zul je altijd zien, ben je je net aan het wassen, belt er iemand aan. Onhandig rits ik mijn tent open en gluur naar buiten. Er staat een man met twee colaflessen gevuld met water en een klein Janaflesje met iets anders. “This is…Ga door met lezen van “​Terug van weggeweest. Of, mijn groene Via Dinarica van Drinić via Ključ naar Ribnik”