BLOG | Wat te doen in Sarajevo, persoonlijke update

In Sarajevo ga ik altijd naar hetzelfde guesthouse, Guesthouse Bistrik. Ik geloof dat dit nu de vijf of zesde keer is dat ik daar ben. Ik heb er mijn eigen kamer, ben meestal de enige gast en kan er onbezorgd mijn fiets parkeren. Voor een week, een maand of zelfs een jaar. Het is grappig hoe snel een plek vertrouwd raakt. De straten, de geluiden, de geurtjes. Een eigen plekje, ook al is het niet van mij.

Ga door met lezen van "In Sarajevo"
Sneeuw_ozren

Een prachtige heuvel, heerlijk uitzicht. Een avondje alleen. Ik heb het nodig. De laatste avond in het wild. Semi wild, boven een gehucht. Tevreden dump ik mijn tas in het gras en ga zitten. Binnen een minuut heb ik het koud. Er komt sneeuw. Ja, maar ach. De laatste nacht overleef ik vast wel. Ook…Ga door met lezen van “Laatste avond, laatste nacht, laatste dag, laatste meters”

In mijn vorige blog bekende ik dat ik nog wel eens een bezienswaardigheid over sla. Echter, wanneer bezienswaardigheden zich op mijn route en bijvoorbeeld middenin het bos bevinden, maak ik natuurlijk een uitzondering. Zo stond er op een gegeven moment een obelisk aangegeven. Braaf volgde ik de markering en kwam zowaar bij dit eeuwenoude object…Ga door met lezen van “Een obelisk, een pizza en een nacht op de bank”

Route_pepelari_tvrtkovac

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Sarajevo en voel ik me uitgerust. Ik voel zelfs alweer de kriebels om op pad te gaan. Toch wil ik eerst het verhaal afmaken. Daarom schrijf ik nu, terwijl ik lui op de bank hang, een blog over de laatste week. Even denken hoor, waar was ik…Ga door met lezen van “Een gids, een vervloekte berg en verborgen schatten”

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met…Ga door met lezen van “Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen”

BLOG | Slaapzak zonder naam

Het is 7 uur en het is donker. Mijn tent is gevuld met slaapzak. Een nieuwe, oude slaapzak. Mijn enorm warme donsslaapzak. Mijn slaapzak zonder naam. Er ritselen bladeren, ik geloof dat het de wind is. Ik hoor ook de wolken. Ze schuiven. Het klinkt als een hele grote rammelende maag. Niets dreigends, gewoon wat geschuif. Of misschien is het een vliegtuig.

Ga door met lezen van "​Slaapzak zonder naam"
Waterval_jajce

Het is groen, omringd door bergen, doorkruist door drie rivieren, een vette waterval middenin de stad en een boel historie. Kerken, moskeeën, oude stadsmuur, catacomben, het kasteel. Heerlijke burek, Bosnische koffie en vast ook ćevapi. De tweede keer zie ik het veel beter. Ik voel het. Het is een bijzondere plek. Een kruispunt van culturen….Ga door met lezen van “​Terug in Jajce”

Land_of_blood_and_honey

Van lief en zonnig naar donker en nat en weer terug naar lief en zonnig. Van vol goede moed naar hoe ver moet ik nog? Maar het gaat, ik ga. Het gaat, ik ga door. Het landschap wisselt. Het weer wisselt. Mijn energie wisselt. Mijn gevoel wisselt. Mijn motivatie, ja mijn motivatie wisselt ook. Ik…Ga door met lezen van “​Een zucht, een vastzittende traan en een glimlach tussendoor”

“Madame, please open your tent.” Vlug schiet ik mijn slaaplegging in. Zul je altijd zien, ben je je net aan het wassen, belt er iemand aan. Onhandig rits ik mijn tent open en gluur naar buiten. Er staat een man met twee colaflessen gevuld met water en een klein Janaflesje met iets anders. “This is…Ga door met lezen van “​Terug van weggeweest. Of, mijn groene Via Dinarica van Drinić via Ključ naar Ribnik”

Twijfel de twijfel. Wat zal ik doen? Ik kom er weer eens niet uit. Via Martin Brod naar Klekovača, dat is leuk, van de watervallen naar de bergen. Ik heb een wandelroute op mijn telefoon, maar het bestaan ervan wordt door iedereen ontkent. Ook door mijn GPS. Er is tevens een mountainbike route, maar die is 35 kilometer en gaat naar Drvar. Daar wil ik niet heen. Ga ik verkennen of kies de gemakkelijke weg? Twijfel de twijfel.

Ga door met lezen van "​Op bezoek bij de jagers"
Kulen_Vakuf_Bosnië_en_Herzegovina

Nu moet ik naar één van de ingangen om de/een wandelroute naar Štrbački buk op te pakken. Via de weg. Een weg die ik twee jaar geleden gefietst heb. Een weg die ik niet wil lopen. Er gaat een bus. Ik ben een beetje in gevecht met mezelf, omdat ik zoveel mogelijk wil lopen. Toch…Ga door met lezen van “​Van Ripač via Štrbački Buk naar Kulen Vakuf”

Verloren, niet eens zoekende, ik voel me gewoon verloren. Geen grip. Op niets. Bijna niets. Onrustig, hartkloppingen. Alsof ik in een coconnetje zit zonder zicht op een veilig rustig plekje. Geen plek voor mezelf. Geen uitzicht. Geraas van auto’s, geblaf van honden. Ik kan me niet verstaanbaar maken en bij de enkeling die wel Engels of Duits spreekt, komt het niet over wat ik wil. Het regent, het is grauw. Het seizoen is over. Campings sluiten, men maakt zich klaar voor de winter en ik, ik wil gewoon wat wandelen. Van Bihać naar Sarajevo bijvoorbeeld…

Ga door met lezen van "Andere koek"

Ik heb het goed voor elkaar. Dolgelukkig lig ik in een warme huisje middenin het bos. Planinarska Kuča Javorovo Kosa. Buiten waait de wind, ik hoor de regen op het dak tikken en af en toe komt er een diertje voorbij gescharreld. Waarschijnlijk een vos. Wellicht zitten er ook puh, slaapmuizen, maar voor alsnog is…Ga door met lezen van “​Daar lig ik dan, heerlijk te liggen”

Gorski Kotar, het meest bosrijke stukje Kroatië. Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe de grenzen lopen, waar Gorski Kotar begint en waar het weer anders heet. Vorig heb ik al kennis mogen maken met dit bijzondere stukje natuur. Grappig genoeg (of juist niet) ben ik er nu rond precies dezelfde tijd. Net na…Ga door met lezen van “​Wilde wisselvalligheid in Gorski Kotar”

Weken, zoniet maanden probeer ik me door het boek “The Power of NOW” heen te worstelen. Een bestseller die je gelezen moet hebben. Drie jaar geleden waagde ik mijn eerste poging. Na ongeveer 40 pagina’s legde ik het weg. Nu ik alle tijd en rust heb, leek het me een geschikt moment om opnieuw te…Ga door met lezen van “​Waarom ik “de kracht van het nu” toch weer naast me heb neergelegd”

Wandelen en kamperen tussen de beren, ik heb wat tips & tricks voor je

Laten we voorop stellen dat ik echt niet zo’n held ben. Echt niet. Vorig jaar liep ik met een gezellig rinkelende beerbel aan mijn tas om deze vriendelijke viervoeters op afstand te houden. Niet dat dat altijd hielp, want in Kroatië liep ik zowaar bijna tegen een beer op… Het jaar daarvoor zong ik bibberend de…Ga door met lezen van “​Wandelen & kamperen tussen de beren, zo doe je dat!”

BLOG | Slorainië

Natuurlijk is het super flauw om nu het twee dagen regent, sLOVEnië in sloRAINië te veranderen. Ik heb immers ontzettend goed weer gehad. Twee of misschien wel drie weken lang was het zonnig. Geen gedoe met onweer, geen gedoe met een natte tent, geen natte voeten, kleren of haren, geen verdwenen uitzichten, geen glibberige modderpaadjes. Het was gewoon heel erg mooi. Maar nu regent het dus.

Ga door met lezen van "sloRAINië"

Terwijl ik heerlijk aan een picknick tafel van het avondzonnetje zit te genieten komt er ineens een auto voorbij scheuren. Een oud gammel ding dat zowel een stofwolk als een onbeschrijfelijk ongezonde uitlaatgasgeur achter laat. Ik knipper met mijn ogen en vraag af waar die auto in hemelsnaam naar toe rijdt. Deze weg loopt toch…Ga door met lezen van “​Twee jongens met een auto en een fles “

Mijn Via Dinarica door Slovenië | Verslag van mijn route

Vorig jaar liep ik de Via Dinarica White Trail van Albanië naar Slovenië. Een handvol andere Via Dinarica hikers liepen de route andersom. Of eigenlijk liep ik andersom. Daardoor kon ik lezen over de ervaringen van mijn trailgenootjes en mijn route daarop aanpassen. Zoals ik al vermoedde, was de Via Dinarica door Slovenië, niet veel meer dan een op de computer gemaakte GPS track. Zonde, want Slovenië is zo mooi. Hier had ik geen trek in, dus ik zocht mijn eigen weg.

Ga door met lezen van "​Mijn Via Dinarica door Slovenië"

Ik hoor iets. Een knorrende buik, maar niet de mijne. Het verplaatst. Knappende takjes. Hmm. Het is weer stil.

Een druppende kraan. Krekels. En ik hoor zelfs de snelweg. Gerommel. Niet op het dak. Niet in de bomen. Niet in de lucht.

Bij de vuilnisbakken? Of gewoon uit het hotel? Hmm.

Nee hoor, ik ben niet bang voor beren. Totdat het donker is en ik alleen in mijn tentje lig.

Ga door met lezen van "Medved?"
Sveti_Lovrenc_Gora_slovenië

Nog net geen jaar geleden liep ik precies waar ik nu loop. Nanos ligt nog steeds parmantig te lonken en te pronken. Ze bakent de vallei af. Vormt een barrière tussen het binnenland en de weg naar de wijn en de zee. Aan de andere kant van de vallei ligt de grote Javorniki en ik loop vanuit Hrušica omhoog over een heuvelrug tussen Predjama en Planina.

Ga door met lezen van "​Een wereld van verschil"