Na de GR57 van Luik naar Diekirch te hebben gevolgd, stapte ik over op het Mullerthal trail. Een prachtig wandelpad dat door de dichtbegroeide sluchten slingert. Een panorama weg, maar dan beneden langs. Het vochtige weer droeg bij aan een regenwoud gevoel, de temperatuur daarentegen, liet te wensen over. Ik ben vaker in het Mullerthal geweest,

Ga door met lezen van "Van het Mullerthal naar de Moesel en de Saar"

Glooiende heuvels met stiekem best steile klimmetjes. Prachtige slingerpaadjes door de bossen, langs watertjes, over rotsriggels, mini rotskammetjes met toch behoorlijke afgronden, magnefieke uitzichten en om de haverklap een bankje langs het pad om uit te puffen. Alles is vochtig en mossig, een donker sprookjesbos. Schimmig en gezellig tegelijk. En dan plots beginnen de velden. 

Ga door met lezen van "Heuvel op, heuvel af"

Ik ben gezwicht voor een camping. Mijn batterijen hebben een nachtje stroom nodig en mijn haar kan wel wat shampoo gebruiken. Ik verlangde hevig naar een douche, naar een plat stukje gras en naar een onpersoonlijke plek waar ik ongestoord mijn gang kan gaan.

Bij het geluid van een heen en weer stuiterend pingpong balletje werk ik aan een artikel. Het valt niet mee om me niet door de gesprekken te laten afleiden. Het wemelt hier van de Nederlanders, zou het soms meivakantie zijn? Het meisje vraagt hoe het jongetje heet. “Joshua”. Wat haar naam is, kom ik niet te weten, maar wel weet ik wat ze later wil worden.

Ga door met lezen van "Pingponggesprek"

Dit verhaal gaat over mannen die denken dat ze dood gaan wanneer ze ziek zijn, een praatgrage Vlaming met stopwoordjes, kamperende hipsters, een dronken verliefd stelletje en mountainbikers… Over de maatschappij van tegenwoordig, instagram, emancipatie, worst en koffie, bananenschillen, hangmatten, oordelen versus een mening hebben, de kat een kat noemen, het wildkampeer toilet, everzwijnen en whisky. En over wat gebrek aan nachtrust met mij doet.

Ga door met lezen van "​36 Uur op Aire de Bivouac des Blancs Bois"
Rits_selfie

We kennen elkaar bijna tien jaar. Jeetje, nu ik dit zo opschrijf besef ik me dat pas. In september 2008 ontmoetten we elkaar bij de beginnerscursus in THEA. Tussen Hemel En Aarde, een klimhal die er inmiddels niet meer is. Daarna volgden velen klimweekendjes in de rots, zomers in de Alpen, winters in Les Calanques en tussendoor-weekjes daar waar het zonnig en klimbaar was. Ik heb het klimmen even stopgezet, maar Lieke blijf ik nog steeds zien.

Ga door met lezen van "​24 Uur met Lieke in de Ardennen"

Een super zonnige dag, fantastisch! Tijd voor een terrasje. Eens in de zoveel dagen trakteer ik mezelf op een kopje koffie, of als ik het echt dolletjes maak, op een biertje. Natuurlijk moet dat terras wel WiFi hebben, het liefst de mogelijkheid om mijn telefoon op te laden én toestaan dat ik een poosje kan blijven zitten. Als dat alles geregeld is, kan mijn dag niet meer stuk.

Ga door met lezen van "Kletsen over kuddes"

Ik ben in België. Een ander land, een ander landschap. Bossen met bospaadjes. Kronkelend heuvel op heuvel af. Kuitenbijters. Heuvelachtige bossen vol wilde dieren. Ik ben niet bang voor de wilde dieren, althans, nog niet.. Zij zijn banger voor mij, voor mensen, houd ik mezelf voor.

Ik ontkom er niet aan. Ik zal in het bos moeten slapen. Een groot uitgestrekt bos waar ik tegen het einde van de dag nog steeds niet uit ben. Op een open plek besluit ik mijn kamp op te slaan. Terwijl ik wat voor me uit zit te suffen, hoor ik een en knal. Een schot. Nog een. Een hele reeks schoten. Jagers?

Ga door met lezen van "In het bos"
Voettocht van Amsterdam naar Sarajevo, dit is NEDERLAND

Ik vind dat we met z’n allen meer over poepen zouden moeten praten. Het is (als het even mee zit) een dagelijkse bezigheid van ieder mens en toch rust er zo’n taboe op. Ja, het stinkt. Een ja, het is oncharmant, maar het is nog veel oncharmanter als je het niet doet. Helse pijnen, vieze windjes en ongeloofwaardige smoesjes. Denk je eens in wat er met je gebeurt als je het dagen lang op moet houden. Niet te doen.

Ga door met lezen van "Als je moet, dan moet je…"

Hoewel het aantal kerkgangers in Nederland nog steeds afneemt, neemt het aantal pelgrims serieus toe. Al eeuwenlang lopen er jaarlijks duizenden, zo niet honderdduizenden mensen naar Santiago, dat is niets nieuws. Wat mij verbaasd is dat het nu populair of misschien zelf hip begint te worden om te voet naar het zuiden te gaan. Ik vraag me af waar dit vandaan komt. Waarom lopen mensen die niet gelovig zijn naar Santiago?

Ga door met lezen van "Levenskunst"
LOWBUDGET PELGRIMEREN op het Pelgrimspad in Nederland

Een paar weken geleden vroeg ik om advies met betrekking tot Lowbudget pelgrimeren. Oftewel hoe je met weinig geld toch een lange afstandsroute kan lopen. Niet alleen kreeg ik veel tips binnen, ook veel mensen waren nieuwsgierig naar de uitkomst. Daarom schrijf ik nu een blog waarin ik de ingezonden tips & tricks, de adviezen en ideeën met jullie deel.

Ga door met lezen van "Lowbudget pelgrimeren doe je zo, tips & tricks"

Ik kan niet zeggen dat ik alle seizoenen voorbij heb zien komen, maar afwisselend is het weer absoluut. De prille lente ging in één dag over naar zinderende zomerhitte terwijl het in de schaduw nog steeds frisjes was. Jas aan, jas uit. Zonnebril op, zonnebril af. Wanneer ik zonnebrand begin te smeren, komen de wolken en wanneer ik ‘t vergeet, loop ik met een rood hoofd rond. En de volgende dag is het wolkendek zo dik dat je je niet voor kan stellen dat de zon ooit nog terug komt.

Ga door met lezen van "Maart roert zijn staart"

Heerlijk rozig zit ik tussen het gekwetter en gekwater aan een picknicktafel​ naast drie ooievaarsnesten. Ik mocht mijn tent opzetten bij het recreatiegebied de ‘Hoge Boezem achter Haastrecht’. Beter had ik me niet kunnen wensen. Voor me zie ik schaapjes in het grasland, naast me rommelen mensen in hun volkstuintjes en achter me gaan de vogels tekeer. Het is een dolle boel, bivakkeren in Zuid Holland.

Ga door met lezen van "Dag Amsterdam, goedemorgen Nederland!"