BLOG | De zee

Er zijn een aantal dingen waar ik uren naar kan kijken. Bergen, wolken, schapen, mieren en de zee. Ik zit in een appartementje in Herceg Novi met uitzicht op de zee. Waar ik gisteren nog op het strand had kunnen liggen (heb ik niet gedaan), hebben de golven nu de kiezels opgeslokt. De kiezels en de visserskade. De boulevard dreigt er binnenkort ook aan te gaan. Woest klappen de golven tegen het stenen muurtje. Palmbomen zwiepen heen en weer en een eenzame meeuw probeert een…Ga door met lezen van “De zee”

BLOG | Herceg Novi

De Montenegrijnse kust herinner ik me van ruim drie jaar geleden. Vanuit Bosnië en Herzegovina kwam ik naar beneden gereden zo de toeristische toestand in. Hellup! was het eerste dat ik dacht. Overal mensen en auto’s en die hitte. Ik zag de afslag naar Herceg Novi, maar ging links richting Kotor. Bij een supermarktje kon ik tot mijn verbazing met Euro’s betalen. Huh? was het tweede dat ik dacht. Tijdens die fietstocht had ik eigenlijk maar één ding aan m’n hoofd: zorgen dat ik op…Ga door met lezen van “Welkom in Herceg Novi”

BLOG | Toeters en bellen

Huh, hoor ik het nou goed? Een toeter? Alweer zit ik bij een kerkje, maar nu middenin de bergen. Het regent. Daarom ben ik gestopt met lopen. Het kerkje is open. Dus zit ik nu ín een kerkje. Ik hou niet van nat worden. Nat worden en dan wanneer de zon ondergaat en het koud wordt een nog van de ochtenddauw natte tent opzetten waar je met je natte zooi in moet kruipen. Als het niet hoeft, dan liever niet nee. Verrek, weer die toeter….Ga door met lezen van “Toeters en bellen”

BLOG | Cavia in Lovćen National Park

Zoals met veel lange afstand routes op de Balkan is het ook met de kusttrail in Montenegro (die door Lovćen National Park en aangrenzende bergen loopt), een beetje alles of niets. Het is of fantastisch mooi, of saai. Alsin, er zijn of prachtige uitzichten of je loopt uren door de bossen. Maar ook, de route is of super goed onderhouden of je worstelt kilometers lang met prikkelbosjes. En dan zijn de goed onderhouden paden veelal onverharde wegen, want die zijn minder werk om te onderhouden….Ga door met lezen van “Cavia in Lovćen National Park”

BLOG | Bivakkeren voor de kerk

Half zeven, het is donker. Beneden gaan de honden tekeer. Net als de weg. Wat razen er een auto’s voorbij. Het is helder, amper wind en nog niet echt koud. Ik ben in Brajići. Nacht vier op de PPT, de Primorska Planinarska Transverzala van Montenegro. Vandaag eindelijk de veelbelovende uitzichten op de Adriatische zee. Inderdaad mooi. Fijn om het van boven te kunnen aanschouwen, want eerlijk gezegd voel ik er niet veel voor om me in die drukte begeven. De kust is mooi, maar al…Ga door met lezen van “Bivakkeren voor de kerk”

BLOG | Op m'n voorhoofd gevallen

Wanneer mensen zeggen “dat kan niet” voel ik me opstandig worden. Opstandig en verontwaardigd. Wellicht dat die twee sowieso goed samen gaan, maar het is niet persee iets eigenwijzigs of recalcitrants. Ik bedoel, het is niet zo dat omdát iemand zegt dat iets niet kan, ik het daarom dus wel wil doen. En het is ook niet zo dat ik niet nadenk over de dingen zouden kunnen gebeuren, maar ik wil me niet laten leiden door angsten. Ik denk dat het eerder een reactie is…Ga door met lezen van “Op m’n voorhoofd gevallen”

BLOG | Jubelend Ljuboten op

Hemeltje lief wat een beauty. Wat. Een. Prachtberg. Mijn mond valt open en er komt een kreet van verrukking uit. Ik staar en staar en staar. Waar ik een uur geleden nog twijfelde of ik de “omweg” via Ljuboten wel of niet zou maken, is nu alles klaar duidelijk. Letterlijk, want het klaart op. Maar eerst even zitten en nog meer staren. My oh my, wat een bizar mooie berg. Vanuit Kosovo ben ik naar Noord Macedonië gelopen. In Štrpce begon de lange klim omhoog….Ga door met lezen van “Jubelend Ljuboten op”

BLOG | Kopana Voda

Ik schrik een beetje. De man bedoelt het vast goed, maar de manier waarop hij een wolf uitbeeldt is angstaanjagender dan het feit dat er hier wolven wonen. Terwijl hij “hap hap” zegt, steekt hij zijn hoofd naar voren en laat zijn tanden zien. Ik deins terug. Het groepje begint te lachen. Ik kijk ze aan en vraag nogmaals hoeveel kilometer het naar Kopana Voda is. “Zes.” Over een onverharde weg loop ik omhoog, weg van de mannen. Ik blijf het raar vinden wanneer mensen…Ga door met lezen van “Kopana Voda of “Wolven bijten HAP HAP””

BLOG | Rode schapen, dikke BMW's en heel, heel, héél veel afval

Nu heb ik vrij weinig verstand van auto’s, maar het verschil tussen een Fiat Panda en een BMW zie zelfs ik. Het is hier dan ook het ene of het andere uiterste. Je ziet of van die koekblikken rammelend zonder nummerborden of dure auto’s met glimmende velgen en de speakers volledig open. Die laatsten hebben overigens vaak Zwitserse, Oostenrijkse of Duitse nummerborden. Vaak, maar lang niet allemaal. Ik weet niet of het in Kosovo echt zoveel extremer is dan in de landen waar ik hiervoor…Ga door met lezen van “Rode schapen, dikke BMW’s en heel, heel, héél veel afval”

BLOG | Koekeloeren

Wanneer ik het ongemakkelijk begin te vinden, blijft hij nog zeker vijf minuten gehurkt voor mijn tent zitten. Ongegeneerd is hij naar binnen aan het koekeloeren. Hoe ga ik hier een einde aan maken? Terwijl ik mijn brein afstruin naar een zo vriendelijk mogelijke taktiek, probeer ik verontrustende gedachten uit te schakelen. Ik kijk naar de man. Hij heeft een rustig, vriendelijk gezicht. Hij is waarschijnlijk maar een paar jaar ouder dan ik. Twaalf koeien heeft ie. Geen kinderen. Ik ook niet nee. Geen kinderen….Ga door met lezen van “Koekeloeren”

BLOG | Met Botte en Ype in de tent

Tijdens eerdere tochten vond ik fijn om me terug te trekken met een luisterboek. Het was een manier om de eindeloze storm aan gedachten te doen verstommen. Ik zou kunnen mediteren of proberen heel mindful door het leven te gaan, maar luisteren naar een verhaal is meer dan een vorm van afleiding. Omdat ik mezelf continue onderdompel in een andere cultuur, een andere taal en andere gebruiken, heb ik af en toe behoefte aan iets eigens. Iets bekends, iets Nederlands. Iets vertrouwds in feite. Jan…Ga door met lezen van “Met Botte en Ype in de tent”

BLOG | Ik zag twee beren

Nietsvermoedend loop ik door een prachtige kloofachtige vallei. Links en recht gaan de wanden steil omhoog. Daarachter liggen bergen, heel veel bergen. Ik ben in Kosovo, op de Via Dinarica van Kosovo. De route gaat langs een riviertje. Overal liggen grote rotsblokken en het wemelt van de bloemen. Als het niet midden op de dag was zou ik er zo mijn tent opslaan. Dan zie ik plots iets bewegen. Twe ietsen. Grote, bruine, fluffy ietsen. Ik hou mijn adem in. Beren. De beren zijn te…Ga door met lezen van “Ik zag twee beren”

BLOG | Grensgeval

Waar ligt de grens tussen gastvrijheid en iemand beroven van zijn vrijheid? En wanneer ik het een grensgeval? Hoe bewaak ik mijn grenzen en in hoeverre ben ik juist op pad om grenzen te verleggen? Dat onderdompelen in een andere cultuur en dus geconfronteerd worden met andere gebruiken is enerzijds mijn insteek. Aan de andere kant functioneer ik niet als ik continue geprikkeld word. Het verhaal dat ik eigenlijk wil schrijven durf ik niet online te zetten. Dat doe ik dan ook niet. Nog niet….Ga door met lezen van “Grensgeval”

BLOG | Schipper mag ik overvaren?

In een tergend laag tempo lopen we naar beneden. De man herhaalt dat de boot om 7 uur komt. Sutra, morgen. Sedam, zeven. Hij mankt, maar is vastberaden me de weg te wijzen. Aan beiden kanten van de weg is bos. Een dichtbegroeid bos. Ik vraag me af waar ik mijn tent zou kunnen opzetten. De man mankt door. Brod, boot. Sedam. Sutra. Het was niet in me opgekomen de boot te nemen. Ik had me erin berust dat de track op mijn GPS een…Ga door met lezen van “Schipper mag ik overvaren?”

BLOG | Geef me een graat!

Oja, zo kan het ook. Wat is dit fijn. Moe, maar voldaan lurk ik aan m’n theetje. Mijn rug vindt steun aan m’n rugzak, m’n billen zitten droog op een zitlap en m’n hoofd vangt nog net de laatste zonnestralen op. Achter me hoor ik een weg, maar voor mij strekken de bergen zich uit. Ik grijns, ik grijns en grijns. Wat is dit fijn! Onverwachtse graat De graat kwam onverwachts. Na een koffiestop bij het kabelbaan restaurant op Tornik besloot ik nog een klein…Ga door met lezen van “Geef me een graat!”

BLOG | Een fietser zonder manieren

De heerlijkste geuren stijgen boven mijn brander uit. Geuren die ik niet direct kan thuisbrengen, meegenomen uit India waarschijnlijk. Verwonderd en een tikkeltje verontwaardigd kijk ik toe hoe de fietser zijn maaltijd bereidt. Ondertussen vraag ik me af of ik morgen mijn ontbijt nog wel klaar kan maken. Er wordt meer groenten gesneden, een flufje van dit en een flufje van dat. Het is ongelooflijk, de fietser maakt er een heus kunstwerk van. Ondertussen raast mijn brander door. Gisteren ben ik neergestreken op een lief,…Ga door met lezen van “Een fietser zonder manieren”

BLOG | Tara trekking: views, selfie-stick-toeristen, modderpaden en beren

Na de ontmoeting met Savda vervolgde ik mijn Tara trekking en liep vanuit Šljivovica via een Europese wandelroute, de E7, naar Mitrovac. Mitrovac is het meest bedrijvige dorpje in Tara National Park. Bedrijvig wat tourisme betreft dan. Het riegelt er van de zomerkampkinderen en dagjesmensen. Een ranger gaf me toestemming om mijn tent op te zetten waar ik maar wilde, heerlijk. Ondanks de drukte, vond ik Mitrovac een aangename plek. Niet schreeuwerig of ordinair. Gewoon een hele hoop vakantiegangers tussen te midden van Tara’s groene…Ga door met lezen van “Tara trekking: views, selfie-stick-toeristen, modderpaden en beren”

BLOG | Savda en haar frambozen

Langs de weg zie een vrouw in de berm zitten. Ze glimlacht vrolijk. Aan haar voeten staan een paar kratten frambozen, haar handen zijn rood van het plukken. Ik loop naar haar toe en vraag stuntelent of ik mijn tent hier ergens op kan zetten. Ze pakt haar telefoon en start een vertaalprogramma. Dan komt er een auto aangereden, het is haar zoon. De zoon spreekt Engels en zegt me “this is Tara, you can camp everywhere.” De vrouw begint met haar hoofd te schudden…Ga door met lezen van “Savda en haar frambozen”

BLOG | Niet niets, maar wel weinig

Net wanneer ik m’n lichaam van top tot teen van een laagje zonnebrand heb voorzien, trekt het dicht. Ja hoor eens even. Ik krijg ik dikke donder als antwoord. Goed. Vlug steek ik alle kleren die ik zojuist heb uitgetrokken in een plastic zak, trek m’n regenjas tevoorschijn en hul m’n mooie nieuwe (nog naamloze) tas in een oude, niet waterdichte regenhoes. De dagelijkse gang van zaken, behalve die zonnebrand dan. Dat was vandaag voor het eerst en had dus niet gehoeven. Ik loop op…Ga door met lezen van “Niet niets, maar wel weinig”

BLOG | Knutselroute

Bijna twee weken geleden stapte ik op de bus naar Sarajevo en inmiddels heb ik ruim 200 kilometer gelopen, maar laat ik eens vertellen wat ik precies van plan ben. En hoe. Met deze blog hoop ik je een beetje in te leiden in mijn nieuwe avontuur, of in het vervolg van mijn vorige avontuur.

BLOG | WANDELEN op de GRENS van KROATIË naar BOSNIË & HERZEGOVINA

In mei 2018 trok ik erop uit om een uitdagende, grensoverschrijdende wandeltocht te maken. De trail die ik liep, de Dinara – Troglav – Kamešnica Traverse ofwel de Put Oluje, zou je als een alternatief voor de Via Dinarica van Knin (Kroatië) naar Buško jezero (Bosnië en Herzegovina) kunnen zien. Of, en dat is ik hoe ik er tegenaan kijk, als de oorspronkelijke route die zolang de grens tussen Kroatië en Bosnië en Herzegovina alleen via de weg mag worden overgestoken, niet officieel gepresenteerd of…Ga door met lezen van “WANDELEN op de GRENS van KROATIË naar BOSNIË & HERZEGOVINA”

BLOG | De voorbijganger

Ik lig al vroeg in m’n tent. Eerst om te schuilen voor de regen, daarna voor de wind. Terwijl ik me probeer te concentreren op een nieuw boek, hoor ik ineens voetstappen. Ze komen dichterbij. Een jongen in korte broek met een dagrugzak komt aangesloft. Echt energiek ziet ie er niet uit. Hij loopt zonder mijn tent een blik waardig te gunnen op de hut af. Die is dicht. Hij klopt. Niets. “Hello” zeg ik vanuit m’n tent. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, wat…Ga door met lezen van “De voorbijganger”