BLOG | Mijn eigen weg

Vorig jaar liep ik de Via Dinarica White Trail van Albanië naar Slovenië. Een handvol andere Via Dinarica hikers liepen de route andersom. Of eigenlijk liep ik andersom. Daardoor kon ik lezen over de ervaringen van mijn trailgenootjes en mijn route daarop aanpassen. Zoals ik al vermoedde, was de Via Dinarica door Slovenië, niet veel meer dan een op de computer gemaakte GPS track. Zonde, want Slovenië is zo mooi. Hier had ik geen trek in, dus ik zocht mijn eigen weg. Mijn Slovenië & Zeleni Kras…Ga door met lezen van “Mijn eigen weg”

BLOG | ​Een wereld van verschil

Nog net geen jaar geleden liep ik precies waar ik nu loop. Nanos ligt nog steeds parmantig te lonken en te pronken. Ze bakent de vallei af. Vormt een barrière tussen het binnenland en de weg naar de wijn en de zee. Aan de andere kant van de vallei ligt de grote Javorniki en ik loop vanuit Hrušica omhoog over een heuvelrug tussen Predjama en Planina. Nog steeds vind ik het een aantrekkelijke route. Een semi graat wandeling met uitzicht op alle omliggende bergen. Tot…Ga door met lezen van “​Een wereld van verschil”

BLOG | Via Dinarica, te voet door de Dinarische Alpen

Afgelopen zomer heb ik een nieuw lange afstandswandelpad op de Balkan gelopen, de Via Dinarica White Trail. Een veelbelovende route die zijn weg vindt langs talloze bergkammen, heuvelruggen, meren, rivieren, kloven en prominente toppen in de Dinarische Alpen. Uitgerust met een grote rugzak, twee paar FiveFinger schoenen en een superdeluxe GPS trok ik van Albanië naar Slovenië. Te voet door de Dinarische Alpen. Een voettocht van ruim 1500 kilometer door Europa’s grootste Karst gebergte. Polako Polako ˝Polako polako˝ – rustig aan doen, was mijn motto….Ga door met lezen van “Via Dinarica, te voet door de Dinarische Alpen”

BLOG | Wat moet dat met die tranen?!

˝Hey Eva, are you sad?˝ Verwoed probeer ik een antwoord te typen. Delete het. Begin opnieuw. Delete en schrijf uiteindelijk: ˝Yes I am.˝ Ik weet niet waarom. Het lukt niet meer. Teveel tegelijk. Het komt niet meer binnen en het enige dat ik produceer zijn tranen. Ik voel ze zitten, maar ze komen plotseling. Het is genoeg geweest. Tijd voor iets nieuws. Tijd voor een stad. Mijn poncho is onderweg. Samen met mijn zelfgebreide sjaal en andere stadskleren. Fijn. Toch valt het afscheid me zwaar….Ga door met lezen van “Wat moet dat met die tranen?!”

BLOG | Polhanje: eten, drinken, jagen én feesten in de donkere Snežnik bossen

“Eva, heb je zin om mee naar de Polhanje te gaan?” Uhhh. Eventjes ben ik in de war. Polh, is dat hetzelfde als puh, dormouse oftewel een slaapmuis? Alsof mijn gastheer mijn gedachten kan lezen, antwoordt hij. “Ja inderdaad, slaapmuis. De polh is heel belangrijk hier, we hebben een bijzondere traditie rond de jacht op slaapmuizen. De Polhanje.” Meent hij dit serieus? Een feestelijke avond, nacht of heel weekend om het slaapmuis-jacht-seizoen te vieren?! In dat geval ga ik natúúrlijk mee! Om zeven uur ‘s avonds…Ga door met lezen van “Polhanje: eten, drinken, jagen én feesten in de donkere Snežnik bossen”

BLOG | In, op en rond Snežnik

Nog voor de zon boven die bomen uit wist te komen, stond ik klaar. Klaar om aan een nieuw dag te beginnen, een dag met als hoogtepunt de grote Snežnik. De afgelopen maanden heeft het me niet mee gezeten, telkens wanneer ik een hoogste-top-van-het-land wilde bewandelen, gooide het weer roet in het eten. Zou het me dan uiteindelijk toch lukken om in ieder geval één piek af te strepen? Een goed gemarkeerd wandelpad klimt gestaag door de bossen omhoog. Er is helemaal niemand, uitgestorven. Een…Ga door met lezen van “In, op en rond Snežnik”

BLOG | Een kleurrijke herfstwandeling door de bossen van Sviščakih

Oef, wat een mooie dag. Strak blauwe hemel, temperatuur net iets boven nul, frisse en zuurstofrijke lucht en een omgeving vol bomen, bergen en beesten. Beren. Opgewonden dartel ik rond op het terrein van gostišče Mašun waar ik vannacht heb geslapen. Er is verder niemand, het toeristen seizoen is over, maar voor mij is er niets heerlijkers dan een prachtige, prille herfstdag. De warmte van de zonnestralen herinnert me aan de zomer, maar de kleuren van de bladeren vertellen me dat de winter op komst is….Ga door met lezen van “Een kleurrijke herfstwandeling door de bossen van Sviščakih”

BLOG | Beren bomen en kettingzagen

In oktober bereikte ik eindelijk Slovenië. De in mijn herinnering donkere, groene bossen waren inmiddels geel, rood en oranje gekleurd. Een gouden tapijt bedekte de zachte bosgrond. Herfst op volle kracht. Verheugd begon ik aan het laatste traject van de Via Dinarica. Het Sloveense traject. In de verte hoorde ik mannen met kettingzagen bomen neerhalen. Veel paden zijn geen paden voor wandelaars, maar voor tractoren. Veel paden slingeren leuk, maar leiden nergens toe. Ze stoppen plots of blijven tot in het oneindige door kronkelen. Veel…Ga door met lezen van “Beren, bomen en kettingzagen”

BLOG | van Risnjak naar Sušak

Vesna kreeg gelijk. Regen. Met bakken komt het uit de hemel. Urenlang. Dat zal je altijd zien, wanneer ik iets van een planning maak, met iemand afspreek waardoor ik iets “moet”, keert het weer zich tegen me. Tja en dan? Me erbij neerleggen. Er zit niets anders op. Of ik stel mijn aankomst in Slovenië uit, of ik loop door de regen. Planinarski dom Risnjak, dom Schlosserhof is een fijne plek. Zes maanden per jaar woont de vriendelijke Vesna hier samen met haar man en…Ga door met lezen van “van Risnjak naar Sušak”

BLOG | Regen in Risnjak?

Ga ik het halen? Voor de regen binnen. Ik weet dat als ik nu niet omhoog loop, de kans dat ik morgen ga aanzienlijk kleiner is. En makkelijk pad en een warme hut en als het niet bewolkt zou zijn een prachtig uitzicht. Ik ben op weg naar het laatste pareltje in Kroatië, Risnjak Nacionalni Park. Hoppa, schop onder mijn kont en lopen maar! Doordat ik Bitoraj heb overgeslagen en vanuit Samarske Stijene ben doorgelopen naar Delnice, heb ik wederom een stuk weg te pakken. Slinger…Ga door met lezen van “Regen in Risnjak?”

BLOG | Grot-hut-feest

Jaaa, daar is ie eindelijk! Ik wist van zijn bestaan af, maar had geen idee van de locatie. Bij het zien van de enorme hoeveelheid stenen, rotsblokken en brokken in het bos, begon er iets te dagen. Wat had Dorijan ook alweer gezegd over Samarske Stijene? Dat het er waanzinnig mooi is en iets over een bijzondere hut? Nou inderdaad. Klauter de klauter en hela! Ja! De grothut! Ratkove Sklonište. Klein nadeel dat het er koud was. Geen straaltje zon die door het donkere bos heen…Ga door met lezen van “Grot-hut-feest”

BLOG | Ik ben vies

Mijn loopneus veeg ik af aan mijn mouw. Mijn haar zit in een knot die zonder elastiek ook blijft zitten. Ik heb het koud, maar ruik zweet. Mijn eigen, oude zweet. Zwarte randjes onder mijn teennagels, modder op mijn broek en haar op mijn benen. Ik kan me de laatste douche niet meer herinneren. Uhh, ja. Ik ben vies. Ik wilde van Velebit naar Samarske Stijene, maar een Franse vader en zoon nodigde me uit voor een lunch in Krasno. In het restaurant werd ik bang…Ga door met lezen van “Ik ben vies”

BLOG | Jongen zonder jas

Met een katoenen schoudertasje waar oneindig vaak met felgekleurde letters “Hawaii” stond geschreven, komt hij een beetje verward binnenlopen. Het is alsof hij ergens naar opzoek is. Hij kijkt om zich heen, draait een rondje en gaat vervolgens zitten. Ik knik hem gedag en ga verder met mijn eigen bezigheden. Kaarten bestuderen. Het is lekker warm in de eetzaal van planinarski dom Zavižan. Voor alsnog zijn we met zijn tweetjes, de jongen met het Hawaii tasje en ik. Het is misschien net 14.00uur geweest, ik…Ga door met lezen van “De jongen zonder jas”

BLOG | Stom stom stom, alles is stom!

Tegen beter weten in ben ik toch bij berghut Alan gaan slapen, Planinarski dom Alan. Ik was gewaarschuwd dat het een ongezellige boel is met onverschillige, ongeïnteresseerde mensen. Ook had ik gelezen dat er geen elektriciteit of sanitaire voorzieningen zijn en dat het water tegen het einde van de zomer op of in slechte staat kan zijn. De hut ligt aan een weg en het zou er stikken van dagjesmensen. Nou ja, dacht ik, hoe erg kan het zijn? Ik vind het niet erg als…Ga door met lezen van “Stom stom stom, alles is stom!”

BLOG | Hikersblock

Het is geen kwestie van geen zin, vreemd genoeg is er nog geen dag geweest dat ik tegen het lopen op zag. Echt niet. Het inpakken en het hele ritueel voor vertrek komt me wel eens mijn neus uit, maar de meeste dagen gaat dit eigenlijk vanzelf. Mijn hikersblock zit hem meer in mijn voeten, kuiten en in het weer. Soms word ik wakker en dan is het meteen duidelijk. Geen beginnen aan. Mijn kuiten zijn gezwollen en mijn voeten kunnen nauwelijks mijn lichaamsgewicht dragen….Ga door met lezen van “Hikersblock”

BLOG | van Stap naar Ždrilo

Verkreukeld word ik wakker. “Good morning!” Zegt mijn opgewekte huttenmaatje Davorin uitgeslapen wanneer ik mijn ogen open doe. “So, you’re not eaten by a giant puh.” “Hmm.” Knor ik, terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf. Het is de derde ochtend op rij dat ik me belabberd voel. Hoe kan dat nou, ik ben de hele dag buiten. “Are you allergic?” Vraagt Davorin. “Uhh oh yeah. To dusk and these little animals that live in matrasses.” Terwijl ik hem antwoord begrijp ik waar mijn…Ga door met lezen van “van Stap naar Ždrilo”

BLOG | Daddies little hut​

Iedere hut, planinarski dom, shelter, sklonište, kuće heeft een deur die volledig beplakt is met stickers van bergsportverenigingen, planinarsko drustvo’s. Een beetje zoals van die vakantiebusjes die stickers verzamelen van de plekken waar ze geweest zijn. Of topkruizen op een berg en de borden op een bergpas waar fietsers zo graag voor poseren. Ik vind het bijna jammer dat ik zelf geen sticker heb. In plaats daarvan kan ik mijn naam in het huttenboek schrijven, met eventueel een verhaaltje erbij. Dat van die stickers is…Ga door met lezen van “Daddies little hut​”

BLOG | Luie SportHiker

Wat is dat toch met al die Kroaten die ‘s nachts aan de wandel gaan? Vooral in Paklenica National Park, bij elke hut of shelter komt er tot diep in de nacht volk aan. In de Alpen ben ik zelf vaak genoeg in het donker vertrokken voor een lange tocht, maar in mijn beleving is dat anders. Noodzakelijk met sneeuw en ijs, hoog Alpiene toeren. Ja, het is warm hier, maar om nou ‘s nachts te gaan lopen om de zon te ontvluchten, gaat dat…Ga door met lezen van “Luie SportHiker”

BLOG | Burablues

Daar bovenop die berrug Daar bovenop die berrug Daar hangt een dikke woholk Daar hangt een dikke woholk Die hangt er nu al dagen Die hangt er nu al dagen En gaat nog lang niet weg En gaat nog lang niet weg En van je hela hela hela holala hoi Hela hela hela holala hoi! Ik word er een beetje baldadig van. Ik wil door, maar kan niet. Durf niet, mag niet. Het is ergens mooi om met het ritme van de natuur te leven…Ga door met lezen van “Burablues”

BLOG | Vakantiegevoel

“Geen druk, geen moeten, maar mogen en willen.” – Oma Kiele In Nederland vind ik het keer op keer moeilijk om dat vakantiegevoel vast te houden. Opgeslokt worden door het dagelijks leven gaat sneller dan je denkt. En meestal zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Als ik hier vertel waar ik vandaan kom “Hollandia, Amsterdam” dan wordt er jaloers “ohh” en “ahh” geroepen. “You’re so lucky!” krijg ik te horen. Ja. Dat klopt. Ik ben blij dat ik uit een land met…Ga door met lezen van “Vakantiegevoel”

BLOG | Wissel van de Wacht

Met een brok in mijn keel neem ik afscheid. De twee weken zijn zo snel voorbij gegaan en tegelijkertijd lijkt het een eeuwigheid geleden dat ik Caroline zat op te wachten. Hetzelfde station, maar totaal tegenovergestelde gevoelens. Mijn lieve basisschoolvriendinnetje is me vanuit Amsterdam komen opzoeken. Caroline heeft me twee weken vergezeld in Kroatië. Als vanouds gezellig en eigenlijk heel gewoon was het samenzijn. Nu weer alleen, voel ik me een beetje uit balans. Ik zal mijn eigen ritme weer moeten vinden en ik zal weer…Ga door met lezen van “Wissel van de wacht”

BLOG | Haute cuisine

Tenzij je je eigen eten vangt of Balkanstyle enorme hoeveelheden vlees en drank mee de berg op sleept, is het eten tijdens het hiken wat kariger dan “normaal”. Ik probeer mee te nemen wat ik denk nodig te hebben. Energie- en vezelrijk voedsel. De juiste vetten en langzame koolhydraten. Noten, gedroogd fruit, roggebrood met pindakaas, worstjes, quinoa met vis uit blik en havermout-zaden-vlokken-pitten-alles-erop-en-eraan-super-ontbijtmix. Dat is waar je dan aan moet denken. Als het meezit past er nog een paprika of courgette in mijn tas, maar verser…Ga door met lezen van “Haute cuisine”

BLOG | Slatki Snovi

In Knin kwam ik een B&B tegen dat Slatki Snovi heette, geweldig. De vertaling is een beetje saai, sweet dreams of droom zacht. Dat vraagt gewoon om problemen. Toen Caroline en ik terug kwamen uit Paklenica National Park e we verlangden naar een nachtje ongestoord slapen, leverden de ervaringen in Starigrad behalve kriebels en lachstuipen, een mooi verhaal Slatki Snovi verhaal op. Na onze vierdaagse huttentocht was het de hoogste tijd voor een warme douche, een schoon bed en een fatsoenlijke maaltijd. Door samen met…Ga door met lezen van “Slatki Snovi”

BLOG | Hond in de hut

“Ik hoor mensen.” “Ja, ik ook.” Tegen het vallen van de avond komt er een groepje jongens aangelopen. Met hond. Caroline vlucht snel de hut in, maar zonder op of om te kijken loopt het baasje met het grote zwarte dier ook naar binnen. Het is gedaan met de rust. De hut wordt overgenomen en de hond krijgt een eigen plekje naast de tafel. In eerste instantie verloopt het contact stug. Wij willen liever niet dat de hond in de hut slaapt, maar de jongens…Ga door met lezen van “Hond in de hut”

BLOG | Little Bura

De wind lijkt van alle kanten te komen. Hij blaast me vooruit, maar kan zich ineens tegen me keren. Ik raak uit balans en kan nauwelijks mijn ene been voor de andere zetten. De wind gaat met mijn zwaaibeen aan de haal. Hemeltje. Nooit gedacht dat ik mijn wandelstokken op een asfaltweg zou moeten gebruiken om mezelf in balans te houden. Helaas pindakaas, geen Crnopac en geen Mali Princ. Ik moet naar beneden, de wind laat me geen keuze. Op weg naar een weg die me…Ga door met lezen van “Little Bura”