Karst_Karst

Vlašić, van verre zag ‘m al liggen. Twee weken geleden gehuld in een dik pak sneeuw, maar tegen de tijd dat ik aan kwam waren daar slechts een paar plukjes van over. Een ongelooflijke mazzel heb ik. Dagen achtereen is boven de 20 graden. Niet te heet, niet te koud, niet te droog, niet te nat. Het is simpelweg prachtig. Een prachtige nazomer. Of eigenlijk een herfstige hittegolf. Wie had dat gedacht?

Continue Reading "​Oh oh, Vlašić wat ben je mooi!"
De_nacht

Het is 7 uur en het is donker. Mijn tent is gevuld met slaapzak. Een nieuwe, oude slaapzak. Mijn enorm warme donsslaapzak. Er ritselen bladeren, ik geloof dat het de wind is. Ik hoor ook de wolken. Ze schuiven. Het klinkt als een hele grote rammelende maag. Niets dreigends, gewoon wat geschuif. Of misschien is het een vliegtuig.

Continue Reading "​Slaapzak zonder naam"
Waterval_jajce

Het is groen, omringd door bergen, doorkruist door drie rivieren, een vette waterval middenin de stad en een boel historie. Kerken, moskeeën, oude stadsmuur, catacomben, het kasteel. Heerlijke burek, Bosnische koffie en vast ook ćevapi. De tweede keer zie ik het veel beter. Ik voel het. Het is een bijzondere plek. Een kruispunt van culturen. Het is levendig. Het heeft karakter. 

Continue Reading "​Terug in Jajce"
Koude_nacht

Het gaat niet. Het gaat wel. Het gaat niet. Het gaat niet heel lekker. Het is bikkelen. Zo wil ik niet meer door. Maar ik wil ook niet terug. Of met de bus. Ik wil wel, maar ik wil niet. Niet zo. Pfff.

Er zijn teveel dingen die me energie kosten. De balans is zoek. Ondanks de mooie plekken en de lieve mensen, kan ik me niet opladen. De afgelopen week heb ik meer dan 12 uur per nacht geslapen. Het is koud, maar het gaat net aan. Nog wel. De kou, de sneeuw, gebrek aan brander (kan geen tankjes kopen hier), het gedoe met de route. De honden. Eigenlijk zijn die honden nu het probleem niet. Niet meer. Niet meer het hoofdprobleem. Maar wat dan wel?

Continue Reading "​Het gaat niet"
Land_of_blood_and_honey

Van lief en zonnig naar donker en nat en weer terug naar lief en zonnig. Van vol goede moed naar hoe ver moet ik nog? Maar het gaat, ik ga. Het gaat, ik ga door. Het landschap wisselt. Het weer wisselt. Mijn energie wisselt. Mijn gevoel wisselt. Mijn motivatie, ja mijn motivatie wisselt ook. Ik heb weinig reserves. Wanneer het wijds en open is, het liefst met een zonnetje erop, straal ik. Geniet ik. Zolang glimlachen lukt, gaat het goed. Goed genoeg.

Continue Reading "​Een zucht, een vastzittende traan en een glimlach tussendoor"

Ik vang dromen. Vluchtige flarden van verlangens. Eerst laat ik ze sudderen. Ideeën, wensen. Beelden. Voorstellingen. Wat vertellen ze me? Deze dromen? Waar komen ze vandaan? Zonder een vast omlijnd plan stop ik ze in mijn rugzak. Samen gaan we op pad. Op ontdekkingstocht. Onderweg blijf ik ze vangen. Een hele tas vol. Ik hoef niet te jagen, ze komen naar mij toe. En blijven komen. Ze leiden me de weg.

Continue Reading "Dromenvanger"

“Madame, please open your tent.” Vlug schiet ik mijn slaaplegging in. Zul je altijd zien, ben je je net aan het wassen, belt er iemand aan. Onhandig rits ik mijn tent open en gluur naar buiten. Er staat een man met twee colaflessen gevuld met water en een klein Janaflesje met iets anders. “This is water for drinking and this is my product, schnapps.” Met een grote glimlach neem ik de geschenken in ontvangst.

Continue Reading "​Terug van weggeweest. Of, mijn groene Via Dinarica van Drinić via Ključ naar Ribnik"

Twijfel de twijfel. Wat zal ik doen? Ik kom er weer eens niet uit. Via Martin Brod naar Klekovača, dat is leuk, van de watervallen naar de bergen. Ik heb een wandelroute op mijn telefoon, maar het bestaan ervan wordt door iedereen ontkent. Ook door mijn GPS. Er is tevens een mountainbike route, maar die is 35 kilometer en gaat naar Drvar. Daar wil ik niet heen. Ga ik verkennen of kies de gemakkelijke weg? Twijfel de twijfel.

Continue Reading "​Op bezoek bij de jagers"
Kulen_Vakuf_Bosnië_en_Herzegovina

Nu moet ik naar één van de ingangen om de/een wandelroute naar Štrbački buk op te pakken. Via de weg. Een weg die ik twee jaar geleden gefietst heb. Een weg die ik niet wil lopen. Er gaat een bus. Ik ben een beetje in gevecht met mezelf, omdat ik zoveel mogelijk wil lopen. Toch twijfelde ik geen moment om die bus te nemen.

Continue Reading "​Van Ripač via Štrbački Buk naar Kulen Vakuf"