Genoeg woorden vang ik op. Ik kan er alleen geen logische zinnen van maken, laat staan een antwoord geven. Ja, mijn sokken zijn nat. Nee, ik heb geen koude voeten. En nee, ik wil zeker niet dat jij ze voor me gaat wassen. Ik geneer me, maar zolang de regen met bakken uit de hemel komt en ik hier droog zit, zet ik me mijn ongemak heen en blijf zitten waar ik zit.

Ga door met lezen van "Ik hoor het wel, maar begrijp het niet"

Geheel in de zomervakantie-stemming stapte ik in Sarajevo uit de bus. Okay, we hadden wat onweer onderweg en okay, het weerbericht gaf regen, regen en regen aan, maar omdat het in Nederland zulk mooi weer was, kon ik het gewoon niet geloven. Ik had me voorbereid op intense hitte. Dikke tube zonnebrand en after sun mee, maar in plaats van een meedogenloos hard brandende zon, kreeg ik mist en modder.

Ga door met lezen van "Mist en modder"
De voorbijganger

Ik lig al vroeg in m’n tent. Eerst om te schuilen voor de regen, daarna voor de wind. Terwijl ik me probeer te concentreren op een nieuw boek, hoor ik ineens voetstappen. Ze komen dichterbij. Een jongen in korte broek met een dagrugzak komt aangesloft. Echt energiek ziet ie er niet uit. Hij loopt zonder mijn tent een blik waardig te gunnen op de hut af. Die is dicht. Hij klopt. Niets.

“Hello” zeg ik vanuit m’n tent. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, wat zal ik zeggen? Dat de hut dicht is ziet ie zelf ook wel. Het ziet er niet naar uit dat de jongen een tent mee heeft. Hij lijkt überhaupt niet veel mee te hebben. Wat doet ie hier? Behalve de dichte hut is er niets. “Oh hallo” zegt ie terug. Ik vraag of hij Engels spreekt, hij vraagt in het Engels of ik een tourist ben. “Ja zoiets, ik ben een wandelaar. En jij?” Hij denkt even na. “I’m a passenger” besluit ie dan. Interessante woordkeuze. Een voorbijganger.

Ga door met lezen van "De voorbijganger"
De bergen zijn mijn strijdtoneel | Blog over krekels, tranen, angsten en bergen

Dat je wil genieten, dat je blij wilt zijn. Dat je jezelf gelukkig wilt prijzen, dat je dankbaar bent, je je dankbaar voelt. Wat als dat er wel is, maar er zit een laagje overheen. Het hoofd blijft denken. Ogen worden nat. Ik ben vrij. Je bent vrij. Snotneus. Traan druppelt in oor. De bergen zijn mijn strijdtoneel.

Ga door met lezen van "De bergen zijn mijn strijdtoneel"
Martinova Košara | Herinneringendingen en onweer in de tent

Het is gek om op precies dezelfde plek in precies dezelfde situatie te zitten. Twee jaar verstreken en er is geen steek veranderd. Zo lijkt het. Ik lig in mijn tent (precies dezelfde tent) en het regent pijpenstelen. Na onwijs lang wikken en wegen heb ik toch maar het zekere voor het onzekere genomen. Afwachten. In m’n tent, want de bivakhut, Martinova košara, is zelfs om een onweersbuitje uit te zitten een hoogst onaantrekkelijke plek. In de tijd dat ik alle andere mogelijke opties wel tien keer voorbij heb laten komen, had ik wellicht al in Uništa kunnen zijn.

Ga door met lezen van "Martinova košara"
VLOG in BLOG | Laatste vlog uit de stad, uit Zagreb, weekvlog 8

Na ruim drie maanden in Zagreb te hebben rondgehangen is mijn taalcursus klaar en is het tijd om mijn tas te pakken. Tijd om te wandelen. Maar eerst wil ik nog één vlog delen. Hoewel ik het een weekvlog noem, is het eigenlijk een maandvlog. Mijn laatste maand in Zagreb en dus mijn laatste vlog uit de stad.

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #8 ☆ Laatste vlog vanuit de stad"
BLOG | Voettocht van Amsterdam naar Sarajevo - All GPX tracks + online MAPS

Er was een idee dat uitgroeide tot een plan. Het plan groeide uit tot een avontuur. Het avontuur bleek een heuze reis. Een reis met een bestemming die gaandeweg veranderde. Stap voor stap baande ik me een weg door Europa. Een prachtig mooie weg door het prachtig mooie Europa. Middels verschillende wandelroutes reeg ik de ene natuurparel aan de andere en maakte ik een 4000km lange voettocht van Amsterdam naar Sarajevo.

Ga door met lezen van "In kaart: 4000 km lange voettocht van Amsterdam naar Sarajevo"
Leki Micro Trail Pro Hiking Poles

Hoezo wandelen met wandelstokken? Tja, het voelt nog steeds een beetje suf, maar inmiddels zijn ook voor mij wandelstokken niet meer weg te denken. Eerlijk is eerlijk, ik heb een heleboel weerstand moeten overwinnen. Ze zitten me in de weg als ik iets wil pakken of een foto wil maken en ik kan slecht wennen aan dat stomme getik. Toch wil ik niet meer zonder. Mijn Lekies zijn mijn makkers, ze steunen me wanneer nodig, maar laten zich net zo makkelijk opgevouwen meedragen aan de zijkant van mijn tas. Een ideale wandelpartner toch?

Ga door met lezen van "Leki, mijn steun en toeverlaat? Blog over wandelen met wandelstokken"