Met de verwarde cavia over een bospad

Zoals met veel lange afstand routes op de Balkan is het ook met de kusttrail in Montenegro (die door de bergen loopt), een beetje alles of niets. Het is of fantastisch mooi, of saai. Alsin, er zijn of prachtige uitzichten of je loopt uren door de bossen. Maar ook, de route is of super goed onderhouden of je worstelt kilometers lang met prikkelbosjes. En dan zijn de goed onderhouden paden veelal onverharde wegen, want die zijn minder werk om te onderhouden. Dat laatste is mijn eigen invulling, omdat ik het erg opvallend vind dat met name de goed bereikbare trajecten goed begaanbaar zijn. Is het nog te volgen?

Ga door met lezen van "Cavia in Lovćen National Park"

Tijdens eerdere tochten vond ik fijn om me terug te trekken met een luisterboek. Het was een manier om de eindeloze storm aan gedachten te doen verstommen. Ik zou kunnen mediteren of proberen heel mindful door het leven te gaan, maar luisteren naar een verhaal is meer dan een vorm van afleiding. Omdat ik mezelf continue onderdompel in een andere cultuur, een andere taal en andere gebruiken, heb ik af en toe behoefte aan iets eigens. Iets bekends, iets Nederlands. Iets vertrouwds in feite.

Ga door met lezen van "Met Botte en Ype in de tent"
Een vrouw in het wild | Wildkamperend trekken door Europa als vrouw alleen, kan dat wel?

Laatst las ik een artikel “Sleeping Alone in the Woods While Female”, geschreven door Jen Rose Smith. Natuurlijk triggerde de titel me, maar ik dacht in eerste instantie dat het weer zo’n stoere-vrouwen-verhaal zou zijn. Dat viel reuze mee, Jen Rose Smith beschrijft hoe haar irrationele angsten haar de hele nacht wakker houden. Vreemd genoeg maakt zij zich als vrouw in het wild, meer zorgen om enge mannen dan Grizzly beren (!). Dit is iets waar meer vrouwen mee worstelen én dit is een iets waar mannen aanzienlijk minder mee te maken hebben.

Ga door met lezen van "Een vrouw in het wild"