Sneeuwschoenwandelen op Velebit | Velebitski Planinarski Put

In Nederland logeerde ik een paar weken bij Sytske in Driebergen. Daar ontstond het plan om een winterse wandeltocht in Kroatië te maken. Ik dacht natuurlijk direct aan Velebit. Velebit is een bergketen in de Dinarische Alpen die geheel en alleen in Kroatië ligt. Er loopt een meer dan 100 kilometer lange trail over de gehele lengte van Velebit, de Velebitski Planinarski Put. Nu had ik wel bedacht dat het misschien niet haalbaar zou zijn om deze helemaal te lopen, maar een klein stukje zou best kunnen, toch? Een beetje sneeuwschoenwandelen op Velebit, hoe moeilijk kan het zijn?

Ga door met lezen van "WEEKVLOG #3 (deel 2) ☆ Méér sneeuwschoenwandelen op Velebit"

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met…Ga door met lezen van “Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen”

Gorski Kotar, het meest bosrijke stukje Kroatië. Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe de grenzen lopen, waar Gorski Kotar begint en waar het weer anders heet. Vorig heb ik al kennis mogen maken met dit bijzondere stukje natuur. Grappig genoeg (of juist niet) ben ik er nu rond precies dezelfde tijd. Net na…Ga door met lezen van “​Wilde wisselvalligheid in Gorski Kotar”

Ik ben in m’n element. Afwijken van de route, een wandelpad buiten de gebaande paden. Met wat aanwijzingen, vage markeringen en foto’s van de wandelkaart ben ik me een weg aan het banen door de Sloveense bossen. Steile heuvels, bergen volledig begroeide bergen. Overal waar je kijkt is het groen. Mijn GPS heeft geen idee, hij geeft netjes mijn spoor aan, maar volgens hem loopt hier geen pad. Toch wel. Een hele oude. Een balkonpad. 

Ga door met lezen van "Balkonwandeling"

Ik ben weer in Oostenrijk, maar in feite maakt het weinig uit. De route die ik nu loop, loopt precies over de grens. Op de grens. Een bergketen vormt de landsgrens tussen Italië en Oostenrijk, maar aan beiden kanten wordt zowel Duits als Italiaans gesproken. De Karnischer Höhenweg of de Traversata Carnica, een indrukwekkende graat wandeling. Tien dagen staat er voor deze tocht, maar als je niet van hutten afhankelijk bent, kan het makkelijk in één week. Mits je voldoende eten meeneemt, want behalve berghutten zijn er geen voorzieningen onderweg.

Ga door met lezen van "Op de grens"

De Dolomieten, tot nu toe één van mijn favorieten. Er wordt me vaak gevraagd wat ik het mooist vond of vind, maar ik weet het niet. Wat dat betreft heb ik teveel gezien. De Allgäuer Alpen vond ik indrukwekkend, maar ook Vorarlberg was zo mooi. Vorarlberg was bijzonder, omdat ik daar de bergen in kwam. Allgäu, omdat het een stuk ruiger en leger werd. Maar ook rond de Zugspitze was het ondanks de vele mensen, adembenemend mooi. De Pfalz, het Mullerthal, de Ardennen bij Houffalize en La Roche, Bliesen waar ik de 1000 kilometer aantikte en in Nederland de Drunense duinen, Heezer heide, Reeuwijkse plassen. En eigenlijk al die prachtige bergen waar ik de afgelopen weken doorheen en overheen ben gelopen zijn allemaal, stuk voor stuk, heel erg mooi. Wat ik het aller allermooiste vind, geen antwoord. Maar de Dolomieten komen wel in de buurt.

Ga door met lezen van "​Dolomiti Superski"

Al dagen lang hangt het in de lucht, storm. Noodweer is op komst, maar de berichten die mij bereiken variëren. Eerst zou het vrijdagmiddag los gaan, dat werd uitgesteld naar zaterdag, dat werd zaterdag avond en nu, zondag besef ik me opnieuw hoe heftig onvoorspelbaar noodweer in de bergen kan zijn. Het is 12 uur ‘s middags en zowaar nog donkerder dan gister nacht.

Ga door met lezen van "Noodweer in de Dolomieten"