Ik schrik een beetje. De man bedoelt het vast goed, maar de manier waarop hij een wolf uitbeeldt is angstaanjagender dan het feit dat er hier wolven wonen. Terwijl hij “hap hap” zegt, steekt hij zijn hoofd naar voren en laat zijn tanden zien. Ik deins terug. Het groepje begint te lachen. Ik kijk ze aan en vraag nogmaals hoeveel kilometer het naar Kopana Voda is. “Zes.”

Ga door met lezen van "Kopana Voda of “Wolven bijten HAP HAP”"
Picknick trash

Nu heb ik vrij weinig verstand van auto’s, maar het verschil tussen een Fiat Panda en een BMW zie zelfs ik. Het is hier dan ook het ene of het andere uiterste. Je ziet of van die koekblikken rammelend zonder nummerborden of dure auto’s met glimmende velgen en de speakers volledig open. Die laatsten hebben overigens vaak Zwitserse, Oostenrijkse of Duitse nummerborden. Vaak, maar lang niet allemaal.

Ga door met lezen van "Rode schapen, dikke BMW’s en heel, heel, héél veel afval"

Tijdens eerdere tochten vond ik fijn om me terug te trekken met een luisterboek. Het was een manier om de eindeloze storm aan gedachten te doen verstommen. Ik zou kunnen mediteren of proberen heel mindful door het leven te gaan, maar luisteren naar een verhaal is meer dan een vorm van afleiding. Omdat ik mezelf continue onderdompel in een andere cultuur, een andere taal en andere gebruiken, heb ik af en toe behoefte aan iets eigens. Iets bekends, iets Nederlands. Iets vertrouwds in feite.

Ga door met lezen van "Met Botte en Ype in de tent"
Kloof of vallei

Nietsvermoedend loop ik door een prachtige kloofachtige vallei. Links en recht gaan de wanden steil omhoog. Daarachter liggen bergen, heel veel bergen. Ik ben in Kosovo, op de Via Dinarica van Kosovo. De route gaat langs een riviertje. Overal liggen grote rotsblokken en het wemelt van de bloemen. Als het niet midden op de dag was zou ik er zo mijn tent opslaan.

Ga door met lezen van "Ik zag twee beren"