Twijfel de twijfel. Wat zal ik doen? Ik kom er weer eens niet uit. Via Martin Brod naar Klekovača, dat is leuk, van de watervallen naar de bergen. Ik heb een wandelroute op mijn telefoon, maar het bestaan ervan wordt door iedereen ontkent. Ook door mijn GPS. Er is tevens een mountainbike route, maar die is 35 kilometer en gaat naar Drvar. Daar wil ik niet heen. Ga ik verkennen of kies de gemakkelijke weg? Twijfel de twijfel.

Ga door met lezen van "​Op bezoek bij de jagers"

Misschien is wat ik wil niet mogelijk, maar ik vermoed dat het vooral zeer ongebruikelijk is. Men komt niet verder dan uit te roepen dat het niet okay is om alleen te lopen. Laat staan in de bergen. Ze wijzen me naar hotels waar ze me ook geen steek verder helpen. Ik heb een computer nodig om de GPX tracks op mijn GPS te zetten. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou, heel moeilijk. “No, not possible. Privat computer.” Goed, men begrijpt niet wat ik wil….Ga door met lezen van “​Over honden enzo”

Terwijl ik heerlijk aan een picknick tafel van het avondzonnetje zit te genieten komt er ineens een auto voorbij scheuren. Een oud gammel ding dat zowel een stofwolk als een onbeschrijfelijk ongezonde uitlaatgasgeur achter laat. Ik knipper met mijn ogen en vraag af waar die auto in hemelsnaam naar toe rijdt. Deze weg loopt toch dood? En ik zit toch min of meer aan het einde van de weg? Ik ben bij de oude zaagmolen in Vrhnika pri Ložu die bij de bron van de…Ga door met lezen van “​Twee jongens met een auto en een fles “

Mag ik van jou, uit de categorie “bijzondere slaapplaatsen in Slovenië”, het hondenhok? Thanks, mag ik dan ook de speelzolder? En het verlaten hostel? … Kwartet! Samen met de Romeinse ruïne bivak was het me een weekje wel. En dan heb ik het nog niet eens over de inmiddels relatief gewone tuin kampeerplekken. 

Ga door met lezen van "Slaapplaatsen kwartet op het laatste stukje Via Alpina"

Vandaag liet ik de hoge bergen achter me. “Vanaf nu wordt het vlakker, totdat je in de Julische Alpen komt. Daar begint het feest weer. De Dolomieten van Slovenië.” Dit stuk van de Karnischer Höhenweg is minder populair, misschien omdat het wat landelijker is. Minder hoog en meer boerderijen. Zoals gebruikelijk is het juist het minder bekende en minder gelikte dat mij aanspreekt.

Ga door met lezen van "Barfuß Alm"

​”Alarm, alarm! Het melkpak moet gered worden.” “Hier is de centrale, we komen eraan!” “Wil je niet weten waar je heen moet?” “Oja. Waar moet ik heen?” Behendig klikt Kilian een snapper aan zijn broek en daalt met het touw in zijn hand de grashelling af. Zijn kleine zusje Theresa wil meehelpen. Ze mag aan het korte touw. Hand in hand glijden naar beneden waar het melkpak geduldig ligt te wachten.

Ga door met lezen van "De bergredding van Außerweger Alm"

Ik loop een beetje achter met schrijven en er blijven maar nieuwe verhalen bijkomen. Ik zou willen vertellen over de mooie morenen waar ik een week geleden door liep, over de gletsjers waarvan slechts een streepje ijs over is, over de heerlijke bananenpannenkoeken die Patrick en Rachel op een klimmersbivak voor me maakten, over de rare mensen bij hotel Drei Zinnen Blick, over het vele stiekeme wildkamperen, over cowboy koffie, over het verdwaalde Koreaanse meisje, over het lieve meisje, Katherina geloof ik, die ik blij heb kunnen maken met de contactgegevens van de extreme thru-hiker die eerder tegen kwam. Over de treurige skipistes bij Mayrhofen, de bessen, aardbeien, frambozen, weggelopen schapen, slijtende schoenen, kabelbaan wandelaars, de Dolomieten (ohhh de Dolomieten!!), de gekte rondom de Pragser Wildsee, de gekte rondom de Drei Zinnen, de twee fietsers met dezelfde tent, de nacht in een huisje dat riegelde van de kakkerlakken, de vallende sterren bij Malaga Antola, de Duitse vrouwen op de Karnischer Höhenweg en nog heel veel meer. Inmiddels heb ik waarschijnlijk meer dan een week nodig om bij te werken, dus ga ik wat selectiever zijn.

Ga door met lezen van "Dag 100"

De Allgäuer Alpen zijn zowaar nog ruiger dan Vorarlberg. Statige rotswanden torenen overal bovenuit. Steile paadjes, klauter stukjes met kabels en ijzeren voettredes. Puinhellingen waar je U tegen zegt en afgronden die zelfs mij doen duizelen. Je mag hier niet vallen. De rotsen lijken vanuit je ooghoeken stiekem dichterbij te komen, maar als je om kijkt, houden ze zich stil.  Grillige lijnen, scherpe randen, maar ook fluweelachtige, groene bekleedde buiken van bergen. Alsof er een tapijt overheen is gedrapeerd. Waanzinnig mooi.

Ga door met lezen van "​Prinz Luitpold"

Oh wat voel ik me een ouwe zeur. En oh wat baal ik van mezelf dat ik mijn humeur zo laat beïnvloeden door andere mensen. In dit verhaal lucht ik mijn hart en ga ik op zoek naar een oplossing. Ik deel het, omdat ik denk (vrees) dat ik (h)erkenning en advies nodig heb. Dus heb je tips om met een slecht humeur (beïnvloedt door andere mensen) om te gaan, kom maar op!

Ga door met lezen van "​Zuchterdezucht door de Wutachschlucht"