Kulen_Vakuf_Bosnië_en_Herzegovina

Nu moet ik naar één van de ingangen om de/een wandelroute naar Štrbački buk op te pakken. Via de weg. Een weg die ik twee jaar geleden gefietst heb. Een weg die ik niet wil lopen. Er gaat een bus. Ik ben een beetje in gevecht met mezelf, omdat ik zoveel mogelijk wil lopen. Toch…Ga door met lezen van “​Van Ripač via Štrbački Buk naar Kulen Vakuf”

Verloren, niet eens zoekende, ik voel me gewoon verloren. Geen grip. Op niets. Bijna niets. Onrustig, hartkloppingen. Alsof ik in een coconnetje zit zonder zicht op een veilig rustig plekje. Geen plek voor mezelf. Geen uitzicht. Geraas van auto’s, geblaf van honden. Ik kan me niet verstaanbaar maken en bij de enkeling die wel Engels of Duits spreekt, komt het niet over wat ik wil. Het regent, het is grauw. Het seizoen is over. Campings sluiten, men maakt zich klaar voor de winter en ik, ik wil gewoon wat wandelen. Van Bihać naar Sarajevo bijvoorbeeld…

Ga door met lezen van "Andere koek"