BLOG | Sneeuwschoenwandelen op Velebit

In Nederland logeerde ik een paar weken bij Sytske in Driebergen. Daar ontstond het plan om een winterse wandeltocht in Kroatië te maken. Ik dacht natuurlijk direct aan Velebit. Velebit is een bergketen in de Dinarische Alpen die geheel en alleen in Kroatië ligt. Er loopt een meer dan 100 kilometer lange trail over de gehele lengte van Velebit, de Velebitski Planinarski Put. Nu had ik wel bedacht dat het misschien niet haalbaar zou zijn om deze helemaal te lopen, maar een klein stukje zou best…Ga door met lezen van “Sneeuwschoenwandelen op Velebit”

BLOG | Ik ben vies

Mijn loopneus veeg ik af aan mijn mouw. Mijn haar zit in een knot die zonder elastiek ook blijft zitten. Ik heb het koud, maar ruik zweet. Mijn eigen, oude zweet. Zwarte randjes onder mijn teennagels, modder op mijn broek en haar op mijn benen. Ik kan me de laatste douche niet meer herinneren. Uhh, ja. Ik ben vies. Ik wilde van Velebit naar Samarske Stijene, maar een Franse vader en zoon nodigde me uit voor een lunch in Krasno. In het restaurant werd ik bang…Ga door met lezen van “Ik ben vies”

BLOG | Jongen zonder jas

Met een katoenen schoudertasje waar oneindig vaak met felgekleurde letters “Hawaii” stond geschreven, komt hij een beetje verward binnenlopen. Het is alsof hij ergens naar opzoek is. Hij kijkt om zich heen, draait een rondje en gaat vervolgens zitten. Ik knik hem gedag en ga verder met mijn eigen bezigheden. Kaarten bestuderen. Het is lekker warm in de eetzaal van planinarski dom Zavižan. Voor alsnog zijn we met zijn tweetjes, de jongen met het Hawaii tasje en ik. Het is misschien net 14.00uur geweest, ik…Ga door met lezen van “De jongen zonder jas”

BLOG | Stom stom stom, alles is stom!

Tegen beter weten in ben ik toch bij berghut Alan gaan slapen, Planinarski dom Alan. Ik was gewaarschuwd dat het een ongezellige boel is met onverschillige, ongeïnteresseerde mensen. Ook had ik gelezen dat er geen elektriciteit of sanitaire voorzieningen zijn en dat het water tegen het einde van de zomer op of in slechte staat kan zijn. De hut ligt aan een weg en het zou er stikken van dagjesmensen. Nou ja, dacht ik, hoe erg kan het zijn? Ik vind het niet erg als…Ga door met lezen van “Stom stom stom, alles is stom!”

BLOG | Hikersblock

Het is geen kwestie van geen zin, vreemd genoeg is er nog geen dag geweest dat ik tegen het lopen op zag. Echt niet. Het inpakken en het hele ritueel voor vertrek komt me wel eens mijn neus uit, maar de meeste dagen gaat dit eigenlijk vanzelf. Mijn hikersblock zit hem meer in mijn voeten, kuiten en in het weer. Soms word ik wakker en dan is het meteen duidelijk. Geen beginnen aan. Mijn kuiten zijn gezwollen en mijn voeten kunnen nauwelijks mijn lichaamsgewicht dragen….Ga door met lezen van “Hikersblock”

BLOG | van Stap naar Ždrilo

Verkreukeld word ik wakker. “Good morning!” Zegt mijn opgewekte huttenmaatje Davorin uitgeslapen wanneer ik mijn ogen open doe. “So, you’re not eaten by a giant puh.” “Hmm.” Knor ik, terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf. Het is de derde ochtend op rij dat ik me belabberd voel. Hoe kan dat nou, ik ben de hele dag buiten. “Are you allergic?” Vraagt Davorin. “Uhh oh yeah. To dusk and these little animals that live in matrasses.” Terwijl ik hem antwoord begrijp ik waar mijn…Ga door met lezen van “van Stap naar Ždrilo”

BLOG | Daddies little hut​

Iedere hut, planinarski dom, shelter, sklonište, kuće heeft een deur die volledig beplakt is met stickers van bergsportverenigingen, planinarsko drustvo’s. Een beetje zoals van die vakantiebusjes die stickers verzamelen van de plekken waar ze geweest zijn. Of topkruizen op een berg en de borden op een bergpas waar fietsers zo graag voor poseren. Ik vind het bijna jammer dat ik zelf geen sticker heb. In plaats daarvan kan ik mijn naam in het huttenboek schrijven, met eventueel een verhaaltje erbij. Dat van die stickers is…Ga door met lezen van “Daddies little hut​”

BLOG | Luie SportHiker

Wat is dat toch met al die Kroaten die ‘s nachts aan de wandel gaan? Vooral in Paklenica National Park, bij elke hut of shelter komt er tot diep in de nacht volk aan. In de Alpen ben ik zelf vaak genoeg in het donker vertrokken voor een lange tocht, maar in mijn beleving is dat anders. Noodzakelijk met sneeuw en ijs, hoog Alpiene toeren. Ja, het is warm hier, maar om nou ‘s nachts te gaan lopen om de zon te ontvluchten, gaat dat…Ga door met lezen van “Luie SportHiker”

BLOG | Burablues

Daar bovenop die berrug Daar bovenop die berrug Daar hangt een dikke woholk Daar hangt een dikke woholk Die hangt er nu al dagen Die hangt er nu al dagen En gaat nog lang niet weg En gaat nog lang niet weg En van je hela hela hela holala hoi Hela hela hela holala hoi! Ik word er een beetje baldadig van. Ik wil door, maar kan niet. Durf niet, mag niet. Het is ergens mooi om met het ritme van de natuur te leven…Ga door met lezen van “Burablues”

BLOG | Hond in de hut

“Ik hoor mensen.” “Ja, ik ook.” Tegen het vallen van de avond komt er een groepje jongens aangelopen. Met hond. Caroline vlucht snel de hut in, maar zonder op of om te kijken loopt het baasje met het grote zwarte dier ook naar binnen. Het is gedaan met de rust. De hut wordt overgenomen en de hond krijgt een eigen plekje naast de tafel. In eerste instantie verloopt het contact stug. Wij willen liever niet dat de hond in de hut slaapt, maar de jongens…Ga door met lezen van “Hond in de hut”

BLOG | Little Bura

De wind lijkt van alle kanten te komen. Hij blaast me vooruit, maar kan zich ineens tegen me keren. Ik raak uit balans en kan nauwelijks mijn ene been voor de andere zetten. De wind gaat met mijn zwaaibeen aan de haal. Hemeltje. Nooit gedacht dat ik mijn wandelstokken op een asfaltweg zou moeten gebruiken om mezelf in balans te houden. Helaas pindakaas, geen Crnopac en geen Mali Princ. Ik moet naar beneden, de wind laat me geen keuze. Op weg naar een weg die me…Ga door met lezen van “Little Bura”

BLOG | Hotel Crnopac

Begin van de middag kreeg ik een lift vanuit Knin naar Gračac, Prezid om precies te zijn, van waar de trail omhoog naar Crnopac begint. Met een rugzak vol proviand en schone kleren begon ik aan de wandeling omhoog. Een wandeling over een ongeasfalteerde weg die me naar een plateau bracht. Vanuit daar kon ik de gemarkeerde route naar de hut volgen. Door de bossen bezaaid met rotsblokken was het een heerlijk zondagmiddagtochtje. Zoals Dorijan me voorspeld had, was de locatie van de hut fantastisch….Ga door met lezen van “Hotel Crnopac”