Sneeuw_ozren

Een prachtige heuvel, heerlijk uitzicht. Een avondje alleen. Ik heb het nodig. De laatste avond in het wild. Semi wild, boven een gehucht. Tevreden dump ik mijn tas in het gras en ga zitten. Binnen een minuut heb ik het koud. Er komt sneeuw. Ja, maar ach. De laatste nacht overleef ik vast wel. Ook in de sneeuw. Ineens trekt het helemaal dicht. Donkere wolken komen mijn prachtige plek bedekken. Ja verdorie, ga eens weg. De wind rukt op.

Continue Reading "Laatste avond, laatste nacht, laatste dag, laatste meters"

In mijn vorige blog bekende ik dat ik nog wel eens een bezienswaardigheid over sla. Echter, wanneer bezienswaardigheden zich op mijn route en bijvoorbeeld middenin het bos bevinden, maak ik natuurlijk een uitzondering. Zo stond er op een gegeven moment een obelisk aangegeven. Braaf volgde ik de markering en kwam zowaar bij dit eeuwenoude object terecht. Ik kon het moeilijk plaatsen. Komt het uit de oudheid, de middeleeuwen of daarna? Is het Romeins? Of een stećak. Ik had geen idee. Later vond ik dit artikel (lang leve Google translate) dat de obelisk als 14e eeuws dateert.

Continue Reading "Een obelisk, een pizza en een nacht op de bank"
Route_pepelari_tvrtkovac

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Sarajevo en voel ik me uitgerust. Ik voel zelfs alweer de kriebels om op pad te gaan. Toch wil ik eerst het verhaal afmaken. Daarom schrijf ik nu, terwijl ik lui op de bank hang, een blog over de laatste week. Even denken hoor, waar was ik eigenlijk gebleven? Vlašić, daarna kwam de luie video blog over Lisac en Lisote planina met zelfs een stukje Tvrtkovac. Hmmm. Ok, ik ga verder vanaf Tvrtkovac. Vanaf 22 Oktober.

Continue Reading "Een gids, een vervloekte berg en verborgen schatten"

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met het landschap mee. Dit is hoe het gaat. En het gaat goed.

Continue Reading "Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen"
Karst_Karst

Vlašić, van verre zag ‘m al liggen. Twee weken geleden gehuld in een dik pak sneeuw, maar tegen de tijd dat ik aan kwam waren daar slechts een paar plukjes van over. Een ongelooflijke mazzel heb ik. Dagen achtereen is boven de 20 graden. Niet te heet, niet te koud, niet te droog, niet te nat. Het is simpelweg prachtig. Een prachtige nazomer. Of eigenlijk een herfstige hittegolf. Wie had dat gedacht?

Continue Reading "​Oh oh, Vlašić wat ben je mooi!"
De_nacht

Het is 7 uur en het is donker. Mijn tent is gevuld met slaapzak. Een nieuwe, oude slaapzak. Mijn enorm warme donsslaapzak. Er ritselen bladeren, ik geloof dat het de wind is. Ik hoor ook de wolken. Ze schuiven. Het klinkt als een hele grote rammelende maag. Niets dreigends, gewoon wat geschuif. Of misschien is het een vliegtuig.

Continue Reading "​Slaapzak zonder naam"
Koude_nacht

Het gaat niet. Het gaat wel. Het gaat niet. Het gaat niet heel lekker. Het is bikkelen. Zo wil ik niet meer door. Maar ik wil ook niet terug. Of met de bus. Ik wil wel, maar ik wil niet. Niet zo. Pfff.

Er zijn teveel dingen die me energie kosten. De balans is zoek. Ondanks de mooie plekken en de lieve mensen, kan ik me niet opladen. De afgelopen week heb ik meer dan 12 uur per nacht geslapen. Het is koud, maar het gaat net aan. Nog wel. De kou, de sneeuw, gebrek aan brander (kan geen tankjes kopen hier), het gedoe met de route. De honden. Eigenlijk zijn die honden nu het probleem niet. Niet meer. Niet meer het hoofdprobleem. Maar wat dan wel?

Continue Reading "​Het gaat niet"
Land_of_blood_and_honey

Van lief en zonnig naar donker en nat en weer terug naar lief en zonnig. Van vol goede moed naar hoe ver moet ik nog? Maar het gaat, ik ga. Het gaat, ik ga door. Het landschap wisselt. Het weer wisselt. Mijn energie wisselt. Mijn gevoel wisselt. Mijn motivatie, ja mijn motivatie wisselt ook. Ik heb weinig reserves. Wanneer het wijds en open is, het liefst met een zonnetje erop, straal ik. Geniet ik. Zolang glimlachen lukt, gaat het goed. Goed genoeg.

Continue Reading "​Een zucht, een vastzittende traan en een glimlach tussendoor"