Kerk bij Velji Zalazi

Huh, hoor ik het nou goed? Een toeter? Alweer zit ik bij een kerkje, maar nu middenin de bergen. Het regent. Daarom ben ik gestopt met lopen. Het kerkje is open. Dus zit ik nu ín een kerkje. Ik hou niet van nat worden. Nat worden en dan wanneer de zon ondergaat en het koud wordt een nog van de ochtenddauw natte tent opzetten waar je met je natte zooi in moet kruipen. Als het niet hoeft, dan liever niet nee. Verrek, weer die toeter.

Ga door met lezen van "Toeters en bellen"
Met de verwarde cavia over een bospad

Zoals met veel lange afstand routes op de Balkan is het ook met de kusttrail in Montenegro (die door de bergen loopt), een beetje alles of niets. Het is of fantastisch mooi, of saai. Alsin, er zijn of prachtige uitzichten of je loopt uren door de bossen. Maar ook, de route is of super goed onderhouden of je worstelt kilometers lang met prikkelbosjes. En dan zijn de goed onderhouden paden veelal onverharde wegen, want die zijn minder werk om te onderhouden. Dat laatste is mijn eigen invulling, omdat ik het erg opvallend vind dat met name de goed bereikbare trajecten goed begaanbaar zijn. Is het nog te volgen?

Ga door met lezen van "Cavia in Lovćen National Park"
Bivakkeren voor de kerk

Half zeven, het is donker. Beneden gaan de honden tekeer. Net als de weg. Wat razen er een auto’s voorbij. Het is helder, amper wind en nog niet echt koud. Ik ben in Brajići. Nacht vier op de PPT, de Primorska Planinarska Transverzala van Montenegro. Vandaag eindelijk de veelbelovende uitzichten op de Adriatische zee. Inderdaad mooi. Fijn om het van boven te kunnen aanschouwen, want eerlijk gezegd voel ik er niet veel voor om me in die drukte begeven. De kust is mooi, maar al die gebouwen en wegen en auto’s verpesten het toch een beetje. Nee, ik bekijk Budva liever van boven.

Ga door met lezen van "Bivakkeren voor de kerk"

Ik schrik een beetje. De man bedoelt het vast goed, maar de manier waarop hij een wolf uitbeeldt is angstaanjagender dan het feit dat er hier wolven wonen. Terwijl hij “hap hap” zegt, steekt hij zijn hoofd naar voren en laat zijn tanden zien. Ik deins terug. Het groepje begint te lachen. Ik kijk ze aan en vraag nogmaals hoeveel kilometer het naar Kopana Voda is. “Zes.”

Ga door met lezen van "Kopana Voda of “Wolven bijten HAP HAP”"
Kloof of vallei

Nietsvermoedend loop ik door een prachtige kloofachtige vallei. Links en recht gaan de wanden steil omhoog. Daarachter liggen bergen, heel veel bergen. Ik ben in Kosovo, op de Via Dinarica van Kosovo. De route gaat langs een riviertje. Overal liggen grote rotsblokken en het wemelt van de bloemen. Als het niet midden op de dag was zou ik er zo mijn tent opslaan.

Ga door met lezen van "Ik zag twee beren"

In een tergend laag tempo lopen we naar beneden. De man herhaalt dat de boot om 7 uur komt. Sutra, morgen. Sedam, zeven. Hij mankt, maar is vastberaden me de weg te wijzen. Aan beiden kanten van de weg is bos. Een dichtbegroeid bos. Ik vraag me af waar ik mijn tent zou kunnen opzetten. De man mankt door. Brod, boot. Sedam. Sutra.

Ga door met lezen van "Schipper mag ik overvaren?"
Zaovine jezero, Tara National Park

Na de ontmoeting met Savda liep ik vanuit Šljivovica via een Europese wandelroute, de E7, naar Mitrovac. Mitrovac is het meest bedrijvige dorpje in Tara National Park. Bedrijvig wat tourisme betreft dan. Het riegelt er van de zomerkampkinderen en dagjesmensen. Een ranger gaf me toestemming om mijn tent op te zetten waar ik maar wilde, heerlijk. Ondanks de drukte, vond ik Mitrovac een aangename plek. Niet schreeuwerig of ordinair. Gewoon een hele hoop vakantiegangers tussen te midden van Tara’s groene natuurpracht. Prima vertoeven daar.

Ga door met lezen van "Tara trekking: views, selfie-stick-toeristen, modderpaden en beren"

Zoals ik voorspelde zou ik ergens halverwege waarschijnlijk een paar dagen heel hard gaan chillen. “Of het nou onwijs mooi weer of onwijs slecht weer wordt, ik zie mezelf er toe in staat om een week in een bivakhutje rond te hangen. Beetje lezen, beetje schrijven. Koffie zetten, eten, slapen. Ik ga die route echt niet in een week lopen…”

Ga door met lezen van "Mooiweerwandelaar"

Net wanneer ik m’n lichaam van top tot teen van een laagje zonnebrand heb voorzien, trekt het dicht. Ja hoor eens even. Ik krijg ik dikke donder als antwoord. Goed. Vlug steek ik alle kleren die ik zojuist heb uitgetrokken in een plastic zak, trek m’n regenjas tevoorschijn en hul m’n mooie nieuwe (nog naamloze) tas in een oude, niet waterdichte regenhoes. De dagelijkse gang van zaken, behalve die zonnebrand dan. Dat was vandaag voor het eerst en had dus niet gehoeven.

Ga door met lezen van "Niet niets, maar wel weinig"

Geheel in de zomervakantie-stemming stapte ik in Sarajevo uit de bus. Okay, we hadden wat onweer onderweg en okay, het weerbericht gaf regen, regen en regen aan, maar omdat het in Nederland zulk mooi weer was, kon ik het gewoon niet geloven. Ik had me voorbereid op intense hitte. Dikke tube zonnebrand en after sun mee, maar in plaats van een meedogenloos hard brandende zon, kreeg ik mist en modder.

Ga door met lezen van "Mist en modder"
De voorbijganger

Ik lig al vroeg in m’n tent. Eerst om te schuilen voor de regen, daarna voor de wind. Terwijl ik me probeer te concentreren op een nieuw boek, hoor ik ineens voetstappen. Ze komen dichterbij. Een jongen in korte broek met een dagrugzak komt aangesloft. Echt energiek ziet ie er niet uit. Hij loopt zonder mijn tent een blik waardig te gunnen op de hut af. Die is dicht. Hij klopt. Niets.

“Hello” zeg ik vanuit m’n tent. Ik voel me een beetje ongemakkelijk, wat zal ik zeggen? Dat de hut dicht is ziet ie zelf ook wel. Het ziet er niet naar uit dat de jongen een tent mee heeft. Hij lijkt überhaupt niet veel mee te hebben. Wat doet ie hier? Behalve de dichte hut is er niets. “Oh hallo” zegt ie terug. Ik vraag of hij Engels spreekt, hij vraagt in het Engels of ik een tourist ben. “Ja zoiets, ik ben een wandelaar. En jij?” Hij denkt even na. “I’m a passenger” besluit ie dan. Interessante woordkeuze. Een voorbijganger.

Ga door met lezen van "De voorbijganger"
Martinova Košara | Herinneringendingen en onweer in de tent

Het is gek om op precies dezelfde plek in precies dezelfde situatie te zitten. Twee jaar verstreken en er is geen steek veranderd. Zo lijkt het. Ik lig in mijn tent (precies dezelfde tent) en het regent pijpenstelen. Na onwijs lang wikken en wegen heb ik toch maar het zekere voor het onzekere genomen. Afwachten. In m’n tent, want de bivakhut, Martinova košara, is zelfs om een onweersbuitje uit te zitten een hoogst onaantrekkelijke plek. In de tijd dat ik alle andere mogelijke opties wel tien keer voorbij heb laten komen, had ik wellicht al in Uništa kunnen zijn.

Ga door met lezen van "Martinova košara"
BLOG | Voettocht van Amsterdam naar Sarajevo - All GPX tracks + online MAPS

Er was een idee dat uitgroeide tot een plan. Het plan groeide uit tot een avontuur. Het avontuur bleek een heuze reis. Een reis met een bestemming die gaandeweg veranderde. Stap voor stap baande ik me een weg door Europa. Een prachtig mooie weg door het prachtig mooie Europa. Middels verschillende wandelroutes reeg ik de ene natuurparel aan de andere en maakte ik een 4000km lange voettocht van Amsterdam naar Sarajevo.

Ga door met lezen van "In kaart: 4000 km lange voettocht van Amsterdam naar Sarajevo"
Leki Micro Trail Pro Hiking Poles

Hoezo wandelen met wandelstokken? Tja, het voelt nog steeds een beetje suf, maar inmiddels zijn ook voor mij wandelstokken niet meer weg te denken. Eerlijk is eerlijk, ik heb een heleboel weerstand moeten overwinnen. Ze zitten me in de weg als ik iets wil pakken of een foto wil maken en ik kan slecht wennen aan dat stomme getik. Toch wil ik niet meer zonder. Mijn Lekies zijn mijn makkers, ze steunen me wanneer nodig, maar laten zich net zo makkelijk opgevouwen meedragen aan de zijkant van mijn tas. Een ideale wandelpartner toch?

Ga door met lezen van "Leki, mijn steun en toeverlaat? Blog over wandelen met wandelstokken"
Vibram FiveFingers Amsbassadeur | 5Fingers V-TRAIN | NATUURLIJK LOPEN op 5fingers

Iets meer dan vier jaar geleden trok ik de stoute schoenen aan. Of eigenlijk trok ik mijn schoenen uit. Voor mijn verjaardag kreeg ik namelijk een cursus Natural & Barefoot Running van Ruth Langemeijer. Natuurlijk lopen of natuurlijk hardlopen eigenlijk. Dit is waar het allemaal begon. Het kind in me kwam naar boven, er ging een nieuwe wereld open. Vandaag neem ik je mee in mijn reis van blootsvoets rennen naar natuurlijk lopen. Naar het lopen van lange afstanden op Vibram FiveFingers.

Ga door met lezen van "Van blootsvoets rennen naar natuurlijk lopen op FiveFingers"
Sneeuwschoenwandelen op Velebit | Velebitski Planinarski Put

In Nederland logeerde ik een paar weken bij Sytske in Driebergen. Daar ontstond het plan om een winterse wandeltocht in Kroatië te maken. Ik dacht natuurlijk direct aan Velebit. Velebit is een bergketen in de Dinarische Alpen die geheel en alleen in Kroatië ligt. Er loopt een meer dan 100 kilometer lange trail over de gehele lengte van Velebit, de Velebitski Planinarski Put. Nu had ik wel bedacht dat het misschien niet haalbaar zou zijn om deze helemaal te lopen, maar een klein stukje zou best kunnen, toch? Een beetje sneeuwschoenwandelen op Velebit, hoe moeilijk kan het zijn?

Ga door met lezen van "WEEKVLOG #3 (deel 2) ☆ Méér sneeuwschoenwandelen op Velebit"
Zagreb WEEKVLOG #3 | Samen in de Sneeuw

Amper drie weken in Zagreb en ik kreeg alweer bezoek. Bezoek uit Nederland. Prima reden om een weekje vakantie te nemen. Beetje door de stad banjeren, boulderen, sightseejen en… en natuurlijk de berg op. Medvednica. Samen in de sneeuw, jeej! Ter voorbereiding van ons winter-wandel-sneeuwschoen-avontuur op Velebit sjouwden we allerlei winterwandel- en kampeermateriaal mee naar boven. Uiteindelijk waren de weersomstandigheden op Medvednica zo pittig dat we besloten alleen de sneeuwschoenen even te testen. Hoe je een tent op zet in de sneeuw zochten we op YouTube op.

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #3 (deel 1) ☆ Samen in de sneeuw"
BLOG Zagreb weekvlog 1

Ik ga proberen iedere week een vlog te maken waarin ik een beetje laat zien hoe het hier in Zagreb reilt en zeilt. De weekvlogs zullen iedere dinsdag op mijn YouTube kanaal verschijnen met een aanvullend VLOG in BLOG verhaal op mijn website. Ambitieus?

Ga door met lezen van "Zagreb WEEKVLOG #1 ☆ Mijn huisje, nieuwe schoenen en een witte wandeling"
Winterse wandelvlog avontuur

Met deze winterse wandelvlog-blogpost neem ik je mee tijdens mijn voettochtje van Zeist (Driebergen) naar Zwolle. 5 Februari gaf ik een lezing bij de Hogeschool Windesheim (in Zwolle) waarbij het leuk me leek om in stijl aan te komen. Mijn presentatiepakje zat netjes opgevouwen in mijn tas, een douche moest bij een sportschool of zwembad toch zeker wel te regelen zijn én mijn huisgenootje zou me na de lezing met de auto op komen halen. Goed geregeld!

Ga door met lezen van "VLOG in BLOG ☆ best wel koud en best wel nat, maar wel leuk"
VLOG in BLOG | Dazer testen in het bos op de Utrechtse Heuvelrug

Tijdens mijn fiets en wandeltochten in Oost Europa heb ik meestal een dazer mee. Een dazer is een apparaatje dat helpt honden op afstand te houden. Je drukt een knopje in, het apparaat geeft een vervelende hoge toon en de honden blijven of gaan weg. Heel simpel. Helaas leek tijdens mijn laatste wandeltocht mijn dazer niet meer te werken. De honden gingen niet weg. Omdat ik niet wist of het aan de honden of aan de dazer lag, dook ik in Nederland het bos in op zoek naar een hond om mijn dazer te testen.

Ga door met lezen van "VLOG in BLOG ☆ Dazer testen op de Utrechtse Heuvelrug"
Sneeuw_ozren

Een prachtige heuvel, heerlijk uitzicht. Een avondje alleen. Ik heb het nodig. De laatste avond in het wild. Semi wild, boven een gehucht. Tevreden dump ik mijn tas in het gras en ga zitten. Binnen een minuut heb ik het koud. Er komt sneeuw. Ja, maar ach. De laatste nacht overleef ik vast wel. Ook…Ga door met lezen van “Laatste avond, laatste nacht, laatste dag, laatste meters”

In mijn vorige blog bekende ik dat ik nog wel eens een bezienswaardigheid over sla. Echter, wanneer bezienswaardigheden zich op mijn route en bijvoorbeeld middenin het bos bevinden, maak ik natuurlijk een uitzondering. Zo stond er op een gegeven moment een obelisk aangegeven. Braaf volgde ik de markering en kwam zowaar bij dit eeuwenoude object…Ga door met lezen van “Een obelisk, een pizza en een nacht op de bank”

Route_pepelari_tvrtkovac

Inmiddels ben ik alweer ruim een week in Sarajevo en voel ik me uitgerust. Ik voel zelfs alweer de kriebels om op pad te gaan. Toch wil ik eerst het verhaal afmaken. Daarom schrijf ik nu, terwijl ik lui op de bank hang, een blog over de laatste week. Even denken hoor, waar was ik…Ga door met lezen van “Een gids, een vervloekte berg en verborgen schatten”

Kippen en moskeeën, kastelen, kerken, kloosters. Schapen, herders en toiletten middenin de heuvels. Een wandelroute voor mij alleen. Sweet solitude, I like. Tranen met tuiten, snot overal. Alweer een ontstoken oog. Koffies bij de vleet. De zon staat aan, de bergen zijn prachtig. Het is herfst, het is heet. Ik ga op en neer, met…Ga door met lezen van “Sweet solitude, heerlijke huilbui en feestgedruis in de bergen”